ขังรัก มาเฟีย: 3/1- จูบแรก NC

หลายวันต่อมา...

ใบบัวยังคงกลับมาทำงานที่คลับเป็นปกติ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของใครบางคน ความสดใสและรอยยิ้มของเธอยังเปล่งประกายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบบัวยังคงมีความสุขที่ได้ทำงานพิเศษ แถมเม็ดเงินที่ได้ก็เยอะมากๆจนไม่อาจทิ้งมันได้ลง

กึกๆ กึกๆ

“เอ๊ะ ทำไมเปิดประตูไม่ได้นะ” ใบบัวพยายามเปิดประตูห้องพักออกตามปกติเมื่อถึงเวลาเลิกงาน แต่แปลกที่ครั้งนี้ทำไมถึงเปิดไม่ได้ มือเล็กรีบคว้านหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อหวังบอกคนมาช่วย แต่กลับไม่พบเครื่องมือสื่อสารเช่นเดียวกัน

“อะไรกันโทรศัพท์ไปไหน จะมาหายตอนนี้ไม่ได้นะ” หญิงสาวร้อนรนยิ่งขึ้น ย่อตัวลงนั่งที่พื้นรีบหาในกระเป๋าสะพายข้างใบเก่าอีกครั้ง หากหายไปคงแย่ไม่ได้มีเงินสำรองค่อยมาซื้อโทรศัพท์ใหม่เรื่อยๆ

แกร๊กก...

เสียงประตูถูกเปิดออกจากทางด้านนอก เรียกความสนใจให้ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองด้วยความดีใจ แต่แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อคนที่เขามานั้นคือ....คนเลวที่พึ่งเคยทำเรื่องไม่ดีกับเธอไว้เมื่อหลายวันก่อน

“กะ...อุ๊บบบ!!”

มาร์โคพุ่งตัวลงไปนั่งปิดปากเล็กไว้อย่างรวดเร็ว จนใบบัวไม่ทันจะได้ส่งเสียงกรีดร้อง ร่างเล็กพยายามดีดดิ้น แต่ร่างหนาก็รัดตัวเธอไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย

“ชู่ว...ใจเย็นสิ”

“อือออๆ ๆ ”

มาร์โคซ้อนหลังใบบัวและลากตัวหญิงสาวขยับไปด้านในห้องโดยที่มือหนายังคงปิดปากเล็กไว้แน่น ขาเรียวพยายามดิ้นสุดแรงเกิด การขยับตัวของใบบัวทำให้กระโปรงตัวสวยร่นสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นต้นขาอ่อนขาวเนียนวาบผ่านสายตาอย่างน่าหวั่นไหว

“ชู่ว...ไม่ต้องกลัว...”

คำพูดที่กำลังปลอบประโลม แต่แฝงไปด้วยพลังและอำนาจกลับยิ่งทำให้ร่างเล็กรู้สึกตื่นกลัวมากกว่าเดิม

“ดิ้นแรงๆ เลยนะฉันชอบ หรือว่าเธอ...กำลังอ่อยฉันใช่ไหม”

มาร์โคกระซิบลงข้างใบหูขาว พร้อมตาคมที่กำลังจ้องมองขาขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมา พานทำให้หัวใจน้อยกระตุกรับรู้ได้ทันที ว่าผู้ชายด้านหลังกำลังสื่อถึงอะไร จึงทำให้เธอรีบหยุดออกแรงที่ขาในทันที

“ฮึกก..”

“คิดถึง....ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอจัง” ปากหนาจูบเข้าที่ขมับใบบัวซ้ำๆ ย้ำๆ พลางพูดเสียงแหบพร่า

ฟอด ฟอด..

“ชะ...ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยบัวที กรี๊ดดดดด” ทันทีที่ปากเล็กเป็นอิสระ ใบบัวก็ร้องขอความช่วยเหลือราวกับคนสติแตก

มุมปากหนายกยิ้มทันที ก่อนจะพลิกตัวเองกลับมาคร่อมร่างใบบัว รวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว

“ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก นอกจากคนของฉัน”

“ฮึก..คุณจะทำอะไร ปล่อยบัวนะ!” ใบบัวเบี่ยงหน้าหนีเมื่อนิ้วแกร่งลูบไล้เข้ามาที่แก้มนวล สำรวจราวกับเป็นเจ้าของ 

“ฉันก็แค่...จะมาแนะนำตัว ครั้งที่แล้ว...ไม่มีเวลา”

“นะ..แนะนำตัวอะไร บะ..บัวไม่ได้อยากรู้จักคุณ!”

“แต่ฉัน..อยากรู้จักเธอนะ” 

“มะ...ไม่...ฮึก..ปล่อยบัว ได้โปรด...” 

มาร์โคจ้องมองปากอิ่มที่กำลังขอร้องอ้อนวอนเขา มันกำลังสั่นระริก เขาใช้นิ้วโป้งลูบไล้มันเบาๆ ยิ่งลูบมันก็ยิ่งสั่น สั่นจนเหมือนกำลังเชิญชวนเขาให้ทำอะไรสักอย่าง

“ปากเธอจะหวานเหมือนกับเสียงของเธอหรือเปล่านะ....”

“มะ...อื้อ!!”

ทันทีที่พูดจบมาร์โคก็ประกบริมฝีปากหนาเข้าที่ปากอิ่มในทันที จนใบบัวออกแรงดิ้นหนีอีกครั้ง เธอพยายามสะบัดหน้านี้แต่ก็ไม่สามารถขยับไปได้ เนื่องจากมือหนาที่เหลือจับล็อกที่ปลายคางของเธอให้รับกับจูบที่รุนแรง จนน้ำตาสีใสไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ

กายหนาตั้งใจบดเบียดร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียวกับร่างเล็ก ขาแกร่งแทรกเข้ากลางหว่างขาที่บีบไว้แน่นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพยายามส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากแต่ใบบัวก็ปิดปากตัวเองไว้แน่น

“โอ๊ะ!” ใบบัวร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อมาร์โคกัดเข้ามาที่ริมฝีปากเธออย่างแรง และมาร์โคก็ใช้จังหวะนี้แทรกลิ้นเข้าไปได้สำเร็จ

“ฮือๆ ฮืออออ”

มาร์โคยังขยี้ริมฝีปากเล็กจนมันแดงช้ำ เขาไล่กวาดต้อนเรียวลิ้นเล็กภายในอย่างไม่นึกรังเกียจ มันหวาน มันนุ่ม จนเขาอยากจะกลืนกินมันเข้าไปจนหมด

“กรี๊ดดดดด!ปล่อยบัวนะ!” ร่างเล็กดิ้นด้วยความตื่นกลัว เมื่อกระโปรงที่สวมใส่ก็หลุดไปจากเรียวขา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จนไม่รู้เลยว่าเธอถูกปลดตะขอออกไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ พานทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวมากกว่าเดิม

แควกก!!

มือหนาเสื้อสีขาวตัวเล็กจนกระดุมกระเด็นหลุดออก เผยให้เห็นก้อนเนื้อในนุ่ม ตาคมสำรวจเรือนร่างทุกสัดส่วน ปากหนายกยิ้มทันที ที่ภาพตรงหน้านั่นดูสวยงามไม่ต่างจากภายนอก 

“กรี๊ดดด ห้ามจับ!”