LOGINหลายวันต่อมา...
ใบบัวยังคงกลับมาทำงานที่คลับเป็นปกติ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของใครบางคน ความสดใสและรอยยิ้มของเธอยังเปล่งประกายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบบัวยังคงมีความสุขที่ได้ทำงานพิเศษ แถมเม็ดเงินที่ได้ก็เยอะมากๆจนไม่อาจทิ้งมันได้ลง
กึกๆ กึกๆ
“เอ๊ะ ทำไมเปิดประตูไม่ได้นะ” ใบบัวพยายามเปิดประตูห้องพักออกตามปกติเมื่อถึงเวลาเลิกงาน แต่แปลกที่ครั้งนี้ทำไมถึงเปิดไม่ได้ มือเล็กรีบคว้านหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อหวังบอกคนมาช่วย แต่กลับไม่พบเครื่องมือสื่อสารเช่นเดียวกัน
“อะไรกันโทรศัพท์ไปไหน จะมาหายตอนนี้ไม่ได้นะ” หญิงสาวร้อนรนยิ่งขึ้น ย่อตัวลงนั่งที่พื้นรีบหาในกระเป๋าสะพายข้างใบเก่าอีกครั้ง หากหายไปคงแย่ไม่ได้มีเงินสำรองค่อยมาซื้อโทรศัพท์ใหม่เรื่อยๆ
แกร๊กก...
เสียงประตูถูกเปิดออกจากทางด้านนอก เรียกความสนใจให้ใบหน้าสวยเงยขึ้นไปมองด้วยความดีใจ แต่แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อคนที่เขามานั้นคือ....คนเลวที่พึ่งเคยทำเรื่องไม่ดีกับเธอไว้เมื่อหลายวันก่อน
“กะ...อุ๊บบบ!!”
มาร์โคพุ่งตัวลงไปนั่งปิดปากเล็กไว้อย่างรวดเร็ว จนใบบัวไม่ทันจะได้ส่งเสียงกรีดร้อง ร่างเล็กพยายามดีดดิ้น แต่ร่างหนาก็รัดตัวเธอไว้แน่นจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย
“ชู่ว...ใจเย็นสิ”
“อือออๆ ๆ ”
มาร์โคซ้อนหลังใบบัวและลากตัวหญิงสาวขยับไปด้านในห้องโดยที่มือหนายังคงปิดปากเล็กไว้แน่น ขาเรียวพยายามดิ้นสุดแรงเกิด การขยับตัวของใบบัวทำให้กระโปรงตัวสวยร่นสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นต้นขาอ่อนขาวเนียนวาบผ่านสายตาอย่างน่าหวั่นไหว
“ชู่ว...ไม่ต้องกลัว...”
คำพูดที่กำลังปลอบประโลม แต่แฝงไปด้วยพลังและอำนาจกลับยิ่งทำให้ร่างเล็กรู้สึกตื่นกลัวมากกว่าเดิม
“ดิ้นแรงๆ เลยนะฉันชอบ หรือว่าเธอ...กำลังอ่อยฉันใช่ไหม”
มาร์โคกระซิบลงข้างใบหูขาว พร้อมตาคมที่กำลังจ้องมองขาขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมา พานทำให้หัวใจน้อยกระตุกรับรู้ได้ทันที ว่าผู้ชายด้านหลังกำลังสื่อถึงอะไร จึงทำให้เธอรีบหยุดออกแรงที่ขาในทันที
“ฮึกก..”
“คิดถึง....ฉันอยากได้ยินเสียงของเธอจัง” ปากหนาจูบเข้าที่ขมับใบบัวซ้ำๆ ย้ำๆ พลางพูดเสียงแหบพร่า
ฟอด ฟอด..
“ชะ...ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยบัวที กรี๊ดดดดด” ทันทีที่ปากเล็กเป็นอิสระ ใบบัวก็ร้องขอความช่วยเหลือราวกับคนสติแตก
มุมปากหนายกยิ้มทันที ก่อนจะพลิกตัวเองกลับมาคร่อมร่างใบบัว รวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างรวดเร็ว
“ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก นอกจากคนของฉัน”
“ฮึก..คุณจะทำอะไร ปล่อยบัวนะ!” ใบบัวเบี่ยงหน้าหนีเมื่อนิ้วแกร่งลูบไล้เข้ามาที่แก้มนวล สำรวจราวกับเป็นเจ้าของ
“ฉันก็แค่...จะมาแนะนำตัว ครั้งที่แล้ว...ไม่มีเวลา”
“นะ..แนะนำตัวอะไร บะ..บัวไม่ได้อยากรู้จักคุณ!”
“แต่ฉัน..อยากรู้จักเธอนะ”
“มะ...ไม่...ฮึก..ปล่อยบัว ได้โปรด...”
มาร์โคจ้องมองปากอิ่มที่กำลังขอร้องอ้อนวอนเขา มันกำลังสั่นระริก เขาใช้นิ้วโป้งลูบไล้มันเบาๆ ยิ่งลูบมันก็ยิ่งสั่น สั่นจนเหมือนกำลังเชิญชวนเขาให้ทำอะไรสักอย่าง
“ปากเธอจะหวานเหมือนกับเสียงของเธอหรือเปล่านะ....”
“มะ...อื้อ!!”
ทันทีที่พูดจบมาร์โคก็ประกบริมฝีปากหนาเข้าที่ปากอิ่มในทันที จนใบบัวออกแรงดิ้นหนีอีกครั้ง เธอพยายามสะบัดหน้านี้แต่ก็ไม่สามารถขยับไปได้ เนื่องจากมือหนาที่เหลือจับล็อกที่ปลายคางของเธอให้รับกับจูบที่รุนแรง จนน้ำตาสีใสไหลออกมาอย่างอัตโนมัติ
กายหนาตั้งใจบดเบียดร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียวกับร่างเล็ก ขาแกร่งแทรกเข้ากลางหว่างขาที่บีบไว้แน่นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพยายามส่งลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากแต่ใบบัวก็ปิดปากตัวเองไว้แน่น
“โอ๊ะ!” ใบบัวร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อมาร์โคกัดเข้ามาที่ริมฝีปากเธออย่างแรง และมาร์โคก็ใช้จังหวะนี้แทรกลิ้นเข้าไปได้สำเร็จ
“ฮือๆ ฮืออออ”
มาร์โคยังขยี้ริมฝีปากเล็กจนมันแดงช้ำ เขาไล่กวาดต้อนเรียวลิ้นเล็กภายในอย่างไม่นึกรังเกียจ มันหวาน มันนุ่ม จนเขาอยากจะกลืนกินมันเข้าไปจนหมด
“กรี๊ดดดดด!ปล่อยบัวนะ!” ร่างเล็กดิ้นด้วยความตื่นกลัว เมื่อกระโปรงที่สวมใส่ก็หลุดไปจากเรียวขา ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จนไม่รู้เลยว่าเธอถูกปลดตะขอออกไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ พานทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวมากกว่าเดิม
แควกก!!
มือหนาเสื้อสีขาวตัวเล็กจนกระดุมกระเด็นหลุดออก เผยให้เห็นก้อนเนื้อในนุ่ม ตาคมสำรวจเรือนร่างทุกสัดส่วน ปากหนายกยิ้มทันที ที่ภาพตรงหน้านั่นดูสวยงามไม่ต่างจากภายนอก
“กรี๊ดดด ห้ามจับ!”
“เหรอคะ”"ใช่ค่ะ" ใบบัวพยักหน้าตอบรับให้กับลูกสาวขี้สงสัย ยกมือขึ้นมาจับแก้มอ้วนลูกเบาๆ “มันคือการแสดงความรักของแด๊ดที่มีให้กับมัม แบบผู้ใหญ่ซึ่งโตไป จัสมินและเดซี่ ห้ามให้ใครมาทำแบบนี้โอเคไหม?” มาร์โคเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังใบหน้าของลูกสาวทั้งสองคนสลับไปมา“คะ?” จัสมิน“โอเช” (โอเค) เดซี่“เยี่ยม” มาร์โคยกนิ้วโป้งขึ้นให้เดซี่ ลูกสาวคนเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำของเขามากที่สุดในขณะที่จัสมินยังคงแสดงสีหน้าสงสัย แตกต่างจากเดซี่ ที่พยักหน้าตอบรับคำพูดของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้รู้ความหมายจริงๆ เหมือนอย่างเคย“จัสมินว่ายังไงครับ น้องตอบรับแด๊ดว่าโอเคแล้วนะ”“โอเช โอเช โอเช” (โอเค โอเค โอเค) จัสมินมองท่าทางกระดี๊กระด๊าของน้องสาว ปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อ“โอเคค่ะ จัสมินจะไม่ให้กัดปาก จัสมินกลัวเจ็บ”“หึดี...หนูต้องจำไว้นะ ว่ามันเจ็บห้ามให้ผู้ชายที่ไหนมาทำได้...” มาร์โคยกยิ้มด้วยความพอใจที่ลูกสาวทั้งสองคนเชื่อฟังในคำสอนของเขา ในขณะที่ใบบัวได้แต่ยิ้มและส่ายศีรษะน้อยๆ ยอมใจในความห่วงลูกสาวของสามีจริงๆ22.00 น.ห้องนอนหรูหร
หลายปีต่อมา....@คฤหาสน์มาร์โค“แด๊ดดี๊ทานด้วยกันไหมคะ”“ไม่ล่ะ”ใบบัวเดินตรงเข้าในห้องนั่งเล่นเอ่ยทักสามีพร้อมกับในมือที่ถือจานขนมปังมาด้วย เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆ สามีที่ตอนนี้กำลังสีหน้าเคร่งเครียดสายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด“งานมีปัญหาเหรอคะ แด๊ดดี๊ดูเครียดๆ” ใบบัวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยค่ะ มีต้องแก้ไขนิดหน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงนุ่ม ที่คงจะมีแต่ภรรยาและลูกๆเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของเขาในโทนนี้“อ๋า...” ใบบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ จึงเลิกให้ความสนใจกับสามีหันกลับมาหยิบขนมปังที่โรยด้วยเนยน้ำตาลของโปรดของเธอขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยมาร์โคละสายจากหน้าจอหันไปมองภรรยาสาวเมื่องานในมือนั้นเสร็จเรียบร้อย มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นทันทีที่ใบบัวกำลังตั้งหน้าตาตั้งตาทานขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นท่าทางน่ารักๆ ที่เขานั้นเห็นเป็นประจำ“ปากเลอะหมดแล้ว” ตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม ใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วถูไถเบาๆ ราวกับทำความสะอาดก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาหวานด้วยแววตาที่แสนจะอบอุ่น“เด็กน้อย..” เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาเบาๆ พลางทำให้หัวใจดวงน้
“แด๊ดดี๊!” ใบบัวขึ้นเสียงดุจนมาร์โค เมินใบหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยร่างป้อมทันทีที่เป็นอิสระ จัสมินก็รีบเดินตรงปรี่ไปหาพริบพราว ให้คุณป้าแสนสวยกอดและอุ้มขึ้นมาบนหน้าตัก ส่วนพริบพราวเองรับร่างป้อมก้มลงหอมแก้มป่องในทันที“หอมจัง”“ขอบคุณคะ ป้าพราวแซนซวย~” (แสนสวย)“แสนสวยค่ะ แสนสวย” พริบพราวรีบพูดแก้แทบไม่ทัน“ฮ่าๆๆ” เซนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่เกรงใจภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกชอบใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่ ต่างหัวเราะอมยิ้มกันเป็นแถวๆ“หึๆ ลูกแด๊ดก็ต้องแบบนี้สิ” มาร์โคยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวทั้งสองมือ ....เองก็ยิ้มกลับให้กับผู้เป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา“เอ่อ..น้องจัสมิน ยังพูดสอเสือยังไม่ค่อยชัดค่ะ พี่พราว” ใบบัวรีบพูดอธิบายเสริม กลัวพริบพราวจะรู้สึกไม่ดี“คิก..คิก...เหมือนอาบิเกล ตอนเด็กๆ เลยค่ะ” มิลินกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่“ไม่เป็นไรค่ะ น้องบัว เมื่อก่อนสองแสบก็บอกว่าแม่ซวย แม่ซวยทั้งวันทั้งคืนเหมือนกัน / คิก..คิก..แต่น่ารักแบบนี้ป้าไม่โกรธหรอกนะคะ”“คิก..คิก..” จัสมินหัวเราะรวน เมื่อป้าพราวฟัดเข้าที่แก้มป่อง ๆ“แม่..” / “แม่!”ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ตะโกนวิ่งมาแต่ไก
ตอนพิเศษ 41ปีต่อมา....“มาแล้วค่ะน้าบัว~” เสียงใสของอาบิเกล ดังมาแต่ไกลจนคนท้องแก่ที่นั่งรอนั้นได้ยิ้มและเผลอยิ้มออกมากว้าง“ค่อยๆ เดินค่ะ เดี๋ยวล้ม” ใบบัว“งื้อออออ” อาบิเกลไม่ได้สนใจเสียงใครแต่อย่างใด เธอยังคงรีบวิ่งแจ้นมาหยุดและใช้มือเล็กเกาะไว้ที่หัวเข่าของใบบัวมองท้องที่ใหญ่โตด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามเสียงแจ๋ว“เมื่อไหร่น้องจะออกมาค่ะ”“ใกล้แล้วค่ะ น่าจะอีกไม่กี่วัน”“อาบิเกล เดินไม่รอแม่กับพ่อเลยนะ” มิลินที่พึ่งเดินมาถึงเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก“ใบบัวมองไปตามเสียงจากทางด้านหลังก่อนจะรีบยกมือไหว้คาร์เตอร์ และมิลินที่กำลังจูงมือลูกชายสุดหล่อ อย่างอาเธอร์มาด้วยวันนี้เป็นวันพิเศษอีกหนึ่งวันที่เหล่าแก๊งมาเฟียหนุ่มมาเฉลิมฉลอง ก่อนที่มาร์โค จะกลายเป็นคุณพ่อลูกสองเมื่อใบบัวที่ท้องแก่คลอดลูกสาวอีกคนออกมา คงจะวุ่นวายเลี้ยงทารกน้อยไปอีกสักพัก จะหาเวลามาร่วมสร้างกันแบบนี้อีกนาน“ไอ้ดีแลน กับน้องมึงจะมาไหม” คาร์เตอร์หย่อนกายลงที่โซฟาหรูฝั่งตรงข้ามของมาร์โค ตาคมกริบพลางมองไปยังรอบๆ บ้าน“ไม่มา ไอ้ดีแลนมันอยู่จีน ส่วนมาร์ตินกูไม่รู้”“อืม”“คิดถึง น้องจัสมินจังเลยครับ”อาบิ
ดอกไม้งามกระดกตามนิ้วมือรัวๆ เมื่อเธอนั้นกำลังจะเสร็จ มาร์โคที่รับรู้ได้ถึงภายในที่กำลังตอดรัด ก็ใช้นิ้วร้ายหมุนควงเป็นวงกลมจนสมใจก่อนจะยัดนิ้วแกร่งให้ลึกและกระดกปลายนิ้วร้อนรัวๆ ขยับมือแรงๆ อีกครั้ง จนช่วงล่างนั้นสั่นสะเทือนเหมือนว่ามันกำลังจะพังราวกับมีแผ่นดินไหว“มะ..ไม่ไหวแล้ว! ระ..แรงๆ ขอแรงๆ!”“ปล่อยมันออกมา ซี๊ดดดด” มาร์โคพูดพลางขยับมือให้แรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กให้มาสาวเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่แรงๆ“อ๊ายยยยยยย!!!”เสียงหวานร้องออกมาดังลั่น น้ำหวานที่เก็บไหวไหลกระฉูดออกมา จนสมองตอนนี้มันขาวโพลนหลับตาแน่นอย่างเปี่ยมสุข แต่ก็เพียงไม่นานดวงตาหวานก็ต้องเบิกตาโตกว้างอีกครั้ง ปั่กกกก!!!“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงหวานร้องดังลั่นมากกว่าเก่า มาร์โคอัดกระแทกมังกรยักษ์เข้ามาในช่องทางรักอย่างแรง แบบครั้งเดียวและสุดโคนความยาว โดยที่ไม่รอให้เธอนั้นได้ตั้งตัวเลย“จะ..จุก...”“ซี๊ดดด อย่ารัดเอ็นแด๊ดดี๊แน่นแบบนี้ แด๊ดดี๊จะแตก...ฟู่....”“บะ..บัว..มะ..เหมือนจะเสร็จอีกรอบเลยค่ะ...”“อ้าส์...ตั้งแต่มีลูก บัวก็มีความรู้สึกเร็วขึ้นมากกว่าเดิม แด๊ดดี๊ชอบ”ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจากฤทธิ์ของไฟแ
“เอ่อ..” ใบบัวได้แต่มองกลับไปอย่างงงๆ แต่ไม่ทันที่จะได้ถามต่อไปร่างของเธอจะถูกอุ้มออกไปจากห้องนั่งเล่นเสียก่อน โดยที่เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนไม่ปล่อยให้ใบบัวได้ถามอะไรอีกเลยปัง...“แด๊ดดี๊จะทำอะไรคะ” ใบบัวเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงนอนใหญ่ มองการกระทำของสามีที่กำลังเดินไปล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา“แด๊ดดี๊อยากทำรัก” มาร์โคเอ่ยตอบกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พลางรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพง ตามด้วยกางเกงสีดำเข้าชุดปล่อยให้มันหล่นไปกองที่พื้นอย่างไม่ไยดี“ทะ..ทำรัก..ได้ไงคะ แขกอยู่เต็มบ้าน ลูกก็อยู่ด้านล่าง” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก มองสีหน้าและแววตาที่คุกคามของสามี ก่อนที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเลื่อนสายตาลงมามองเจ้ามังกรยักษ์ที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นกำลังเดินตรงมาหาเธอ“นั่นแหละ แขกเต็มบ้าน ลูกอยู่ข้างล่าง เราถึงจะทำรักกันได้”“บัวไม่เข้าใจ ว๊ายยยย” ร่างเล็กถูกกระชากตัวให้เข้าใกล้มังกรยักษ์ที่กำลังชี้มายังใบหน้าของเธอ จนมันปะทะเข้ากับริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นของบุรุษชาย“เราก็แค่ฝากจัสมินให้เพื่อนๆ พี่ดูแล อย่างที่พวกมันชอบทำกับเราไง ฝากดูแลลูกสักสองชั่วโ
“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมา
@คลับLใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยวันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร
@บริษัท MARCO 08.30Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”มาร์โค ก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือที่กำลังส่งเสียงร้อง เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏ พลางเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ อย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายนี้โทรเข้ามา แต่เขาอยากประวิงเวลาให้คนรอสายรู้สึกว่าวุ้นใจ และเพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไ
“คะ..คุณ...พูดเรื่องอะไร”“ถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญ ฉันก็อยากจะลิ้มลองเธอสักครั้งเหมือนกันนะ แต่เสียดาย ครั้งนี้คงจะต้องเสียสละใหมันก่อน”“มะ...ไม่นะ..”“ฮ







