Masukหลายวันต่อมา...
@หอสมุด 17.30 น.
ใบบัวยังคงทำงานที่หอสมุดตามเดิมอาจเป็นเพราะเธอยังไม่มีทางเลือกใหม่ และหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น มาร์โคก็ไม่ได้มาหาเธอ ชีวิตของเธอยังปกติสุขดีจนคิดว่าเขาคงเลิกราขาดจากเธอไปแล้ว และไม่มีความสำคัญอะไรที่เธอจะต้องติดต่อเขากลับไปเช่นเดียวกัน เพราะโลกของเขาและเธอมันแตกต่างกันมาก
ใบบัวชะเง้อคอมองหาต้นกล้าสลับกับดูเวลาในนาฬิกาบนข้อมือ เมื่อเวลามันล่วงเลยและช้ากว่าทุกวันจนมันผิดสังเกต เธอจึงหยิบมือถือขึ้นมากดออกโทรหาคนที่รอคอย
....เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....
“อ๊ะ ทำไมกล้าถึงปิดเครื่องนะ แปลกจัง...หรือว่ากล้าจะเป็นอะไรหรือเปล่า”
ปรื้นนนน!!!
“ว๊ายยย” ใบบัวอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีรถตู้ขับด้วยความเร็วและมาเบรกอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนที่ตาหวานจะเบิกโตกว้างเมื่อประตูเปิดออกและมีชายฉกรรจ์ตรงเข้าหามายังเธอ
“กะ...กรี๊ดด อุ๊บ!!” ไม่ทันที่ใบบัวจะวิ่งหนี กลุ่มชายเหล่านั้นก็ปิดปากเธอ คุ้มหัวด้วยผ้าสีดำ และจับตัวเธอขึ้นรถไปด้วยความรวดเร็ว
“ปล่อยนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณจับตัวคนผิดหรือเปล่า ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใคร และก็ไม่มีเงินให้พวกคุณหรอกนะ”
“พวกคุณจะพาฉันไปไหน ได้ยินไหมห๊ะ”
เงียบ...มีแต่ความเงียบตอบกลับมา จนเธอเองกำลังประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนคิดถึงใบหน้าของใครบางคน ผู้ชายอันตรายที่เขาเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอ
‘ใบบัว...อะไรที่ได้มายากๆ ฉันก็ยิ่งยากได้ เดี๋ยวเรา....จะต้องได้เจอกันอีกแน่’
“มะ..มาร์โค...เหรอ..” เสียงเล็กพึมพำราวกับละเมอ ต้องใช่เขาแน่ คนเลว
“พวกคุณเป็นคนของมาร์โค ใช่ไหม ใช่ไหม! ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้เลยนะ พวกคุณจะพาฉันไปไหนกัน” เสียงเล็กเริ่มโวยวายและดีดดิ้นขึ้นอีกครั้ง แต่การกระทำของเธอก็สูญเปล่าเหมือนเดิม เมื่อคนบนรถยังคงเงียบไม่ตอบอะไรกลับเธอมา
@โกดัง…
“ปล่อยฉันนะ พวกคุณมาจับตัวฉันทำไม อะ..โอ๊ย!”
“พี่บัว!”
“เสียงต้นกล้าเหรอ! ใช่เสียงต้นกล้าไหม?” นางเล็กถูกพักให้นั่งลงที่พื้นปูนแข็ง เอ่ยถามเสียงปริศนาที่ได้ยิน ถึงแม้ว่าเธอจะถูกผ้าคลุมหัวอยู่แต่เธอก็มั่นใจได้ทันทีว่านั้นคือเสียงของน้องชาย
“พี่บัว! กล้าเอง! / พวกแกปล่อยพี่บัวเดี๋ยวนี้! แล้วพวกแกจับพี่บัวมาทำไม!!” เสียงต้นกล้าตะโกนอย่างโกรธจัด เมื่อตอนนี้ไม่ใช่แค่ตัวเองที่ถูกจับตัวมา
พรึ่บบ!!
“...กะ...กล้า...ต้นกล้า!” ตาสวยกะพริบถี่ๆ เมื่อถูกถอดผ้าคุ้มหัวออก และภาพตรงหน้าที่เห็นคือ น้องชายของเธอถูกมัดไว้ที่เก้าอี้ ส่วนใบหน้าก็มีรอยฟกช้ำเล็กน้อย
“พี่บัว!”
“..คะ..ใคร..ทำ กะ..”
“น้องเธอกำลังจะได้เรียนหมอใช่ไหม”
เสียงปริศนาดังออกมาจากมุมมืด เรียกความสนใจให้ใบบัวเบนสายตาให้หันไปมองทันที เธอเพ่งตามองไม่กะพริบก่อนจะปรากฏร่างหนาของชายหนุ่มออกมา
“คะ...คุณ...เป็นใคร...”
“.....ใบบัว...ชื่อเพราะจังนะ”
“คุณเป็นใคร! จับพวกเรามาทำไม!”
“......ฉันชื่อ....อีธาน...”
“ฉะ...ฉันมั่นใจว่าเราไม่รู้จักกัน ละ..และน้องฉันก็ด้วย”
“.....เหรอ....คิดดีๆ สิ ฉันเป็นเพื่อนรักของ...มาร์โค...” อีธานเดินมาย่อตัวนั่งทับส้นเท้าตรงหน้าของหญิงสาว จ้องมองดวงตาสวยที่จ้องมองเขาเขม็ง และมันก็ทำให้เขาเห็นความกล้าอยู่ในแววตาคู่นี้ด้วยความประหลาดใจ
“มะ..มาร์โค...เหรอ...”
“ใช่มาร์โค เธอพอจะสนิทกับฉันขึ้นมาได้บ้างไหม”
“คุณพูดอะไร ฉันไม่สนิทกับมาร์โคเลยสักนิด และคุณจะมาจับเราแบบนี้ทำไมกัน ปล่อยน้องฉันนะ! พวกเราไปทำอะไรให้คุณ ถะ..ถ้าคุณจะทำอะไรก็มาทำที่ฉันคนเดียวสิ”
“..พี่ที่แสนดี... เธอ...รักน้องมากไหม..”
“อึก....” เสียงเล็กหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาจับเข้ามาที่ต้นคอขาว เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขาคือใคร และต้องการอะไรจากตัวเธอและน้องชาย
“ดูจากแววตาของเธอ คงจะรักน้องมากสินะ”
“คะ...คุณ..จะทำอะไร..”
“....ยิ่งมอง ยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งสวย...”
“ปะ..ปล่อย..” / “ยะ..อย่าทำอะไรพี่บัวนะ!”
“หึ...สวย...และหอมแบบนี้นี่เอง...ไอ้มาร์โค ถึงได้สนใจ...”
“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมาถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก“หึๆ เธอไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก แค่เธอเอาใจฉันตอนโดนกระแทกก็พอแล้ว” นิ้วโป้งใหญ่ถูไถที่ริมฝีปากเล็กสีชมพู จ้องมองตาหวานไหววูบ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้โคนขาอ่อน วนเวียนแถวๆ ใจกลางความเป็นสาวราวกับต้องการจะล้วงเข้าไปทักทายดอกไม้งาม แต่ใบบัวกลับหนีบขาเอาไว้แน่น“ค..คะ..คือ..”“และอีกอย่างที่ฉันไม่ยอมดื่มมัน ก็เพราะฉันกลัว...ว่าเธอจะใส่ยาพิษให้ฉันกินมากกว่า”“ไม่นะคะ! คะ..ใคร จะกล้าฆ่ามาเฟียอย่างคุณกันได้คะ” ใบบัวเม้มริมฝีปากแน่น กะพริบตาถี่ๆ รีบอธิบายอย่างเก็บอาการไม่อยู่“หึ ไม่เจอกันนาน รู้เรื่องฉันมากขึ้นเยอะเลยนะ”“อะ...เอ่อ...ค่ะ..ค่ะ ก็บัวต้องการเงินเป็นจำนวนมาก บัวก็เลยต้องหาข้อมูลของคุณไงคะ” ใบบัวรีบก้มหน้า ซบเข้าที่อกแกร่งจงใจหลบซ่อนความจริงบางอย่าง“ฮ่าๆ ฮ่า
@คลับLใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยวันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร์โคต้องการ เครื่องปรับอากาศทำงานจนบรรยากาศเย็นเฉียบ ทว่ามือบางที่ประสานกุมกันแน่นกลับมีเหงื่อซึมออกมา สะท้อนความตื่นไหวและความประหม่าในใจที่ยิ่งทวีขึ้นทุกขณะแกร๊ก..“คะ..คุณมาร์โค” ใบบัวอุทานเสียงแผ่วเบา เมื่อผู้ชายตัวโตเดินเข้ามาในห้องเพียงลำพังไร้ซึ่งเหงาของบรรดาลูกน้องหน้าเข้ม แต่เพียงแค่นี้ก็ยังสามารถแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาได้มากมาร์โคจ้องใบบัวนิ่งก่อนจะก้าวตรงเข้าไปหา หญิงสาวนั่งรออยู่ปลายเตียงด้วยท่าทีประหม่า เขาทิ้งตัวนั่งลงข้างกาย ก่อนจะประคองร่างเล็กให้มานั่งบนตักแกร่ง แขนหนากอดรัดเธอไว้แน่น สูดรับกลิ่นกายหอมอ่อนด้วยความคิดถึง“อ๊ะ”มาเฟียหนุ่มกวาดตามองสำรวจใบหน้าหวานและการแต่งกายของหญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา ความพอใจฉายวาบขึ้นในแววตา เสื้อผ้าที่รัดรับสรีระจนหน้าอกอวบใหญ่แทบจะล้น
@บริษัท MARCO 08.30Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”มาร์โค ก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือที่กำลังส่งเสียงร้อง เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏ พลางเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ อย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายนี้โทรเข้ามา แต่เขาอยากประวิงเวลาให้คนรอสายรู้สึกว่าวุ้นใจ และเพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไป“หึ...เดี๋ยวเธอก็โทรมาใหม่ เธอต้องรู้จักรอนะ...”Rrrrrrn Rrrrrrn “หึ”ติ๊ดด!“คุณมาร์โค!”มุมปากหนายกยิ้มอีกครั้งที่เสียงใสเรียกชื่อเขา เขาเอนกายนั่งพิงไปกับเบาะอย่างสบายใจต่างจากน้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูร้อนรน“คุณมาร์โค คุณได้ยินฉันไหมคะ”“....ใคร?” เสียงแข็งตอบกลับ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแต่ก็แกล้งถามออกไป“ฉัน...ใบบัวเองค่ะ”“ใบบัว?”“คุณ..จำฉันได้ไหมคะ”“ก็พอจำได้.....ว่าไงมีอะไร”“.....คือ......”“รีบพูดมา ฉันมีเวลาว่างให้เธอไม่เยอะนะ ไม่งั้นฉันจะวางสาย!” มาร์โคเร่งเร้า เมื่อคนปลายสายมีทีท่าอ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูดเสียที ซึ่งมันก็ได้ผล จึงทำให้ใบบัวรีบพูดออกมาอย่างร้อนรน“เดี๋ยวค่ะ! คือบัวจะโทรมาขอโทษคุณเรื่องวันนั้นค่ะ”“วันไหน” ถึงมาร์โคจะรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็แกล้งพูดออกไป“ก็วันที่เรา....เจอกันที
“คะ..คุณ...พูดเรื่องอะไร”“ถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญ ฉันก็อยากจะลิ้มลองเธอสักครั้งเหมือนกันนะ แต่เสียดาย ครั้งนี้คงจะต้องเสียสละใหมันก่อน”“มะ...ไม่นะ..”“ฮ่าฮ่า งั้นฉันจะไม่อ้อมค้อมก็แล้วกัน ฉัน...มีงานจะให้เธอทำ” อีธานผละใบหน้าออก รีบพูดในสิ่งที่วางแผนไว้ ก่อนที่ความต้องการจากร่างกายกับหญิงสาวเข้ามาครอบงำงานสำคัญที่เขารอคอย“งะ..งานอะไร ฉะ...ฉันไม่ทำหรอกนะ”“หืม....เธอต้องทำแน่ใบบัว เพราะงานนี้มันจะแลกกับชีวิตของน้องเธอ ชีวิตของว่าที่คุณหมอที่กำลังจะสดใส....”“ทะ..ทำไมต้องเป็นฉัน”“เพราะประวัติเธอนั้นขาวสะอาด เป็นผู้หญิงธรรมดาที่หน้าตาไม่ธรรมดา แถวตัวหอม จนไอ้มาร์โคมันหลงใหลได้ขนาดนี้ ซึ่งปกติมันจะปฏิเสธผู้หญิงตลอด ไม่เคยให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนสักคน จนทั้งมาเจอเธอ.....”
หลายวันต่อมา...@หอสมุด 17.30 น. ใบบัวยังคงทำงานที่หอสมุดตามเดิมอาจเป็นเพราะเธอยังไม่มีทางเลือกใหม่ และหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น มาร์โคก็ไม่ได้มาหาเธอ ชีวิตของเธอยังปกติสุขดีจนคิดว่าเขาคงเลิกราขาดจากเธอไปแล้ว และไม่มีความสำคัญอะไรที่เธอจะต้องติดต่อเขากลับไปเช่นเดียวกัน เพราะโลกของเขาและเธอมันแตกต่างกันมากใบบัวชะเง้อคอมองหาต้นกล้าสลับกับดูเวลาในนาฬิกาบนข้อมือ เมื่อเวลามันล่วงเลยและช้ากว่าทุกวันจนมันผิดสังเกต เธอจึงหยิบมือถือขึ้นมากดออกโทรหาคนที่รอคอย....เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....“อ๊ะ ทำไมกล้าถึงปิดเครื่องนะ แปลกจัง...หรือว่ากล้าจะเป็นอะไรหรือเปล่า”ปรื้นนนน!!!“ว๊ายยย” ใบบัวอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อมีรถตู้ขับด้วยความเร็วและมาเบรกอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนที่ตาหวานจะเบิกโตกว้างเมื่อประตูเปิดออกและมีชายฉกรรจ์ตรงเข้าหามายังเธอ“กะ...กรี๊ดด อุ๊บ!!” ไม่ทันที่ใบบัวจะวิ่งหนี กลุ่มชายเหล่านั้นก็ปิดปากเธอ คุ้มหัวด้วยผ้าสีดำ และจับตัวเธอขึ้นรถไปด้วยความรวดเร็ว“ปล่อยนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณจับตัวคนผิดหรือเปล่า ฉันไม่เคยมีเรื่องกับใคร และก็ไม่มีเงินให้พวกคุณหรอกนะ”“พวกคุณ
มาร์โคกระชากต้นคอใบบัวให้แหงนหน้าขึ้น พร้อมประกบริมฝีปากเล็กด้วยความรุนแรง จนหญิงสาวได้กลิ่นคาวเลือดในปาก แต่มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าแทรกลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากเล็กจนใบบัวตั้งรับไม่ทันมือเล็กบีบเข้าที่แขนใหญ่ไว้แน่น หยาดน้ำตาที่ก่อตัวก็รินไหลอาบแก้มนวล ทุกจังหวะทุกสัมผัสมันรุนแรงดั่งกำลังทำโทษ จนใบหน้าสวยนั่นบิดเบี้ยวพยายามหลบหนี แต่มาเฟียหนุ่มก็ไล่ตามไม่ปล่อยให้เธอขยับหนีไปได้เลย“อื้มมส์...” มาร์โค จูบปากหวานและกลืนกินอย่างมูมมามและเอาแต่ใจ เขาดันใบบัวให้หลังแนบชิดไปกับผนัง ใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างขาว พยายามแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงหน้าออก โดยมีมือเล็กพยายามกีดขวางทุกทาง เขาจึงขึงรวบข้อมือเล็กเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว“อืออ อืออ อือออ” ใบบัวพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ปากเธอก็ไม่ได้ว่างเลยมือหนาจับหมับเข้าที่อกอวบผ่านเนื้อผ้าบาง ออกแรงบีบจนมันเหมือนจะแหลก ก่อนจะถลกเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเหนือหน้าอก“กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ!” ใบบัวกรีดร้องทันทีที่ปากเป็นอิสระ มาร์โคเดินเกมได้อย่างรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่ไหวมาเฟียหนุ่มจ้องมองริมฝีปากหวานที่บวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองเน







