ขังรัก มาเฟีย: 6/2- หยาบคาย NC+

มาร์โคกระชากต้นคอใบบัวให้แหงนหน้าขึ้น พร้อมประกบริมฝีปากเล็กด้วยความรุนแรง จนหญิงสาวได้กลิ่นคาวเลือดในปาก แต่มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าแทรกลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากเล็กจนใบบัวตั้งรับไม่ทัน

มือเล็กบีบเข้าที่แขนใหญ่ไว้แน่น หยาดน้ำตาที่ก่อตัวก็รินไหลอาบแก้มนวล ทุกจังหวะทุกสัมผัสมันรุนแรงดั่งกำลังทำโทษ จนใบหน้าสวยนั่นบิดเบี้ยวพยายามหลบหนี แต่มาเฟียหนุ่มก็ไล่ตามไม่ปล่อยให้เธอขยับหนีไปได้เลย

“อื้มมส์...” มาร์โค จูบปากหวานและกลืนกินอย่างมูมมามและเอาแต่ใจ เขาดันใบบัวให้หลังแนบชิดไปกับผนัง ใช้มือลูบไล้ไปทั่วร่างขาว พยายามแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงหน้าออก โดยมีมือเล็กพยายามกีดขวางทุกทาง เขาจึงขึงรวบข้อมือเล็กเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว

“อืออ อืออ อือออ” ใบบัวพยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ปากเธอก็ไม่ได้ว่างเลย

มือหนาจับหมับเข้าที่อกอวบผ่านเนื้อผ้าบาง ออกแรงบีบจนมันเหมือนจะแหลก ก่อนจะถลกเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเหนือหน้าอก

“กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ!” ใบบัวกรีดร้องทันทีที่ปากเป็นอิสระ มาร์โคเดินเกมได้อย่างรวดเร็วจนเธอตั้งรับไม่ไหว

มาเฟียหนุ่มจ้องมองริมฝีปากหวานที่บวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาจ้องมองเนินอกขาวที่มีบราเซียร์ห่อหุ้มอยู่ และไม่รอช้ามาร์โคดึงบราเซียร์ขึ้นเหนืออกกองรวมกับเสื้อเชิ้ต จนเต้าอวบใหญ่โผล่พ้นออกมาสู้สายตาจอมมาร ที่ตอนนี้กำลังจ้องตาเป็นมันราวกับเจอของมีค่า

“กรี๊ดดดด อย่ามองนะ” สติแทบกระเจิงพยายามดีดดิ้นจนสุดแรง เมื่อร่างกายนั่นเปลือยต่อหน้าผู้ชายได้สำเร็จ

“นอกจากตัวเธอที่หอมแล้ว ยังมีอีกอย่างที่ฉันชอบนะ”

“กรี๊ดดด อย่าจับ!!” ร่างเล็กพยายามดีดดิ้น

“ฉันชอบหน้าอกใหญ่ๆ แบบนี้ ฉันขอพูดตรงๆว่าฉันอยากจะชิมมัน” ไม่พูดเปล่ามาร์โค ลงมาจูบซับเข้าที่ก้อนเนื้อนุ่ม ยิ่งคนตัวเล็กดิ้นเท่าไหร่ยิ่งทำให้เขาชอบ อยากจัดการเธอให้สิ้นซาก มันเป็นภาพที่เธอกำลังยั่วยวนเขา

“กรี๊ดดดด ไอ้เลววว ฮึกกกก ฮืออออ”

“อื้มส์....หวาน ฉันชอบดูดมัน” ปากหนาครอบอมยอดปทุมถัน ดูดดึงอย่างชอบใจ ตัวเธอนั้นหอมและหวานจนเขารู้สึกประหลาดใจ ร่างกายเธอเหมือนมีอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขานั้นรู้สึกหลงใหลจนยากที่จะถอดออกไปได้

“อ๊ะ!”

มาร์โคจับใบบัวให้นอนราบลงไปที่พื้นและตามมาขึ้นคร่อมล็อกแขนเล็กไว้บนเหนือศีรษะ ขาแกร่งแทรกตรงกลางหว่างขาสวยออก มือหนาอีกข้างลูบไล้ที่เรียวขาจนถึงโคนขาอ่อน ทำให้กระโปรงทรงเอล้นขึ้นมาเหนือเอวคอด ก่อนที่มือหนาจะล้วงเข้าไปในแพนตี้ตัวเล็ก ทักทายดอกไม้งามที่ปิดสนิท

“กรี๊ดดดดด ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะ” ใบบัวร้องสุดเสียงดีดดิ้นเรียวขา เพราะสิ่งที่หวงแหนกำลังถูกคนเลวกำลังลุกลาม แต่แปลกที่เสียงของเธอนั่นกับไม่มีใครได้ยินหรือออกมาช่วยเธอได้เลยสักคน

“อย่าดิ้น!” นิ้วแกร่งถูไปตามรอยแยกของดอกไม้งามสัมผัสความนุ่ม ก่อนจะพยายามแทรกนิ้วเข้าไปในกายสาว

“กรี๊ดดด เจ็บ! อื้ออออ เจ็บ”

“หึ...ที่เธอเล่นตัวแบบนี้ เพราะยังไม่เคยสินะ หรือสามีเธอไม่เคยทำการบ้าน? ” มาร์โคเอ่ยขึ้นอย่างยียวน เมื่อนิ้วแกร่งไม่สามารถแทรกเข้าไปได้ เขาจึงสันนิษฐานได้ไม่ยาก

“ฮือออ เจ็บบบ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เธอนี่ทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ”

“อื้อออ!!” ใบบัวดิ้นพล่านร่างเล็กสั่นเกร็ง เมื่อมาร์โคประกบจูบปากเธอ พร้อมแทรกนิ้วแกร่งเข้าไปในกายเธอได้สำเร็จ

กึก!

ใบบัวตัดสินใจกัดลิ้นหนาของมาร์โค เพื่อให้เขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนลง และมันก็ได้ผล

“หึ ดื้อจังเลยนะ” มาร์โคผละริมฝีปาก และถอดนิ้วร้ายตัวเองออกมาจับที่ริมฝีปากตัวเองที่มีคราบเลือดติดอยู่

“ฮึก..ฮือออ ระ...โรคจิต ปล่อยฉันนะ ฮึกก ฮืออออ สารเลว” ใบบัวร้องไห้ปานจะขาดใจ นี่คงเป็นคำหยาบคายที่สุดเท่าที่เธอเคยด่าคนอื่นมา

“ฮืออออ สารเลวที่สุด ดีแต่บังคับผู้หญิง ฮือออ คุณมันสารเลวที่สุด”

“เธอรู้จักฉันดีแล้วเหรอ แค่นี้มันไม่ได้เรียกว่าสารเลวหรอกนะ ที่เธอเจอมันแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของฉันเท่านั้น” มาร์โคพูด พลางจ้องใบหน้าสวยนิ่ง

“....ฮึก...คุณมันไม่เคยถูกปฏิเสธใช่ไหม!”

“......”

“ฮืออออ คุณไม่สามารถบังคับจิตใจของฉันไม่ได้หรอก!”

“จริงเหรอ...ที่ฉันบังคับเธอไม่ได้...”

“ถ้าได้ ฮึก... คุณก็คงไม่ต้องออกแรงมาข่มขืนฉันแบบนี้หรอก ฮือออ”

“.....” มือหนาออกแรงกำข้อมือหญิงสาวไว้แน่น ตาคมเอาแต่จ้องมองแววตาใสที่มีแต่หยาดน้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสาย แบบไม่กะพริบ

“คุณมันห่วย เก่งแต่ใช้กำลัง แน่จริงคุณทำให้ฉันยอมคุณเองสิ คุณกล้าไหม!”

“ได้!!”

“......”

“หึ...ตอนนี้เธออาจยังไม่รับข้อเสนอจากฉันก็ไม่เป็นไร”

“......”

“และฉันก็จะไม่บังคับเธออีก แต่ฉัน..จะทำให้เธอกลับมารับข้อเสนอจากฉันเอง และครั้งนี้เธอจะต้องแก้ผ้าขึ้นมาคร่อมบนตัวของฉันแน่นอน”

“มะ..ไม่มีทาง”

“ชู่ว...คนสวย อย่าพึ่งรีบพูดไป เพราะฉันเชื่อ....ว่าเธอจะต้องเปลี่ยนใจ ยอมนอนอ้าขาแหกร่องให้ฉันดูแน่”

“ทุเรส!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า และเธออย่าพึ่งกลั้นใจตายก่อนล่ะ เพราะน้องชายเธอคงจะไม่เหลือใครแล้ว...จะทำอะไรก็คิดถึงน้องชายตัวเองไว้ดีๆ”

“....คะ..คุณหมายความว่ายังไง คุณก็อย่าดึงน้องฉันมาเกี่ยวด้วยนะ!”

“หึ....เธอจำคำของเธอเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน อย่าคิดว่าใครจะช่วยเธอได้ แม้แต่ตำรวจ”

จ๊วบบบบ

“อื้อ!”

มาร์โคประกบดูดปากแรงๆ หนึ่งครั้งเป็นการส่งท้าย ก่อนจะผละตัวลุกขึ้นยืนมองร่างกายของหญิงสาว ทำให้ใบบัวต้องรีบเช็ดปากลุกขึ้นนั่งจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ไปล่ะ เชิญเธอทำงานต่อได้เลย อีกหนึ่งชั่วโมง หอสมุดที่นี่จะกลับมาทำงานปกติ เธอรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยร้อย ฉันไม่อยากให้คนอื่นเห็นเธอในสภาพแบบนี้”

“คะ..คุณเป็นใครกันแน่...” ใบบัวได้แต่มองหน้ามาร์โคอึ้งๆ กอดตัวเองไว้แน่น นี่เขาเป็นใครทำไมถึงสามารถจัดการให้หอสมุดใหญ่แห่งนี้ ให้อยู่ในการควบคุมของตัวเองได้

“ฉันอาจกำลังจะเป็นผัวเธอละมั้ง”

“ไม่มีทาง!”

“ฮ่าฮ่า เดี๋ยวเธอก็จะได้รู้ว่าฉันเป็นใคร...แล้วจะได้เป็นผัวของเธอไหม” มาร์โคยังจ้องมองหญิงสาวนิ่ง ก่อนจะพูดเป็นการทิ้งท้ายด้วยความมั่นใจอีกครั้ง

“ฉันจะบอกอำรเธอให้นะ...อะไรที่ได้มายากๆ ฉันก็ยิ่งยากได้ ยังไงเราก็คงจะได้เจอกันอีก...”

“กรี๊ดดดดดดด” ใบบัวกรีดร้องออกมาอย่างสุดจะทน ทั้งสีหน้าแววตาและคำพูดมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและกังวลเป็นอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน พูดจบมาร์โคก็หันหลัง สาวเท้าเดินออกจากไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองใบบัวอีกเลย มุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจ ราวกับเจอเรื่องสนุก ยิ่งเธอกรีดร้องออกมาดังมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจมากขึ้นเท่านั้น

‘แล้วเราจะได้เจอกัน’