Masuk@บริษัท MARCO 08.30
Rrrrrrn Rrrrrrn
“หึ”
มาร์โค ก้มลงมองโทรศัพท์เครื่องหรูในมือที่กำลังส่งเสียงร้อง เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรายชื่อบนหน้าจอที่ปรากฏ พลางเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ อย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สายนี้โทรเข้ามา แต่เขาอยากประวิงเวลาให้คนรอสายรู้สึกว่าวุ้นใจ และเพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไป
“หึ...เดี๋ยวเธอก็โทรมาใหม่ เธอต้องรู้จักรอนะ...”
Rrrrrrn Rrrrrrn
“หึ”
ติ๊ดด!
“คุณมาร์โค!”
มุมปากหนายกยิ้มอีกครั้งที่เสียงใสเรียกชื่อเขา เขาเอนกายนั่งพิงไปกับเบาะอย่างสบายใจต่างจากน้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูร้อนรน
“คุณมาร์โค คุณได้ยินฉันไหมคะ”
“....ใคร?” เสียงแข็งตอบกลับ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแต่ก็แกล้งถามออกไป
“ฉัน...ใบบัวเองค่ะ”
“ใบบัว?”
“คุณ..จำฉันได้ไหมคะ”
“ก็พอจำได้.....ว่าไงมีอะไร”
“.....คือ......”
“รีบพูดมา ฉันมีเวลาว่างให้เธอไม่เยอะนะ ไม่งั้นฉันจะวางสาย!” มาร์โคเร่งเร้า เมื่อคนปลายสายมีทีท่าอ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูดเสียที ซึ่งมันก็ได้ผล จึงทำให้ใบบัวรีบพูดออกมาอย่างร้อนรน
“เดี๋ยวค่ะ! คือบัวจะโทรมาขอโทษคุณเรื่องวันนั้นค่ะ”
“วันไหน” ถึงมาร์โคจะรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็แกล้งพูดออกไป
“ก็วันที่เรา....เจอกันที่ห้องสมุด บัวพูดจาไม่ดีกับคุณ เพราะบัวตกใจ เลยปฏิเสธคุณไป...”
“แล้วยังไง พอดีฉันจำเรื่องวันนั้นไม่ค่อยได้” มาร์โคยังคงทำเฉย แตกต่างจากใบบัวที่หัวใจเต้นรัว อย่างกล้าๆกลัวๆ
“.....คะ..คือ...ถ้าวันนี้บัวยอมรับข้อเสนอของคุณล่ะคะ คุณยังสนใจบัวอยู่ไหม” เสียงหวานพูดแผ่วเบา
“เท่าไหร่?”
“......นะ..หนึ่งล้านบาท....” ใบบัวกลั้นใจยื่นราคาของตัวเองกลับไปเธอไม่รู้เลยว่า เขาจะยอมตกลงกับเธอไหม
“เหอะ...มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ...ใบบัว...”
“บะ..บัวยังบริสุทธิ์ ถือว่าบัวขายพรหมจรรย์ให้กับคุณได้ไหมคะ และหลังจากนั้นบัวจะอยู่กับคุณ....จะรับใช้คุณจนกว่าคุณจะเบื่อและไม่ต้องการบัวอีกแล้ว....นะคะ ฮึก....”
“......” มาร์โคได้แต่ฟังเสียงใส ที่จู่ๆ ก็สะอื้นไห้ในตอนท้าย นี่คงเป็นมารยาของเธอสินะ
“ได้ไหมคะ ฮึก...ถือว่าบัวขอร้อง...ไม่งั้นบัวต้องไปหาเงินกับคนอื่น” ใบบัวพยายามขอร้องด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และการพูดครั้งเหมือนจะได้ผล
“อืมข้อเสนอก็ไม่เลว ฉันสนใจดี....”
“นะ..นะคะ บัวอยากเจอคุณ ฮึก..บัวอยากขอแก้ตัว”
“งั้นครั้งนี้เธอคงได้ทั้งแก้ตัว และแก้ผ้าไปพร้อมกัน” มุมปากหนายกยิ้ม นิ้วแกร่งเคาะลงที่โต๊ะกระจกเป็นจังหวะจินตนาการสิ่งที่เขาคิด
“อึก...”
“ก็ได้...หนึ่งล้านก็หนึ่งล้าน ฉันซื้อเธอ” ในที่สุดมาร์โคก็ตอบตกลง กับจำนวนเงินที่เขาไม่ได้รู้สึกเสียดาย จนปลายสายแสดงความดีใจออกมาอย่างชัดเจน จนมาเฟียหนุ่มจับได้
“ฮึก...ขอบคุณค่ะ เราเจอกันคืนนี้เลยไหมคะ คุณสะดวกไหม”
“หึ..เธอดูรีบร้อนจังเลยนะ”
“ขะ..ขอโทษค่ะ คือบัวต้องรีบใช้เงินจริงๆ ถ้าคุณมาร์โค จะกรุณาช่วยโอนเงินให้บัวก่อนได้ไหมคะ”
“หึๆ เธอกำลังขอฉันมากไปหรือเปล่า อะไรที่จะรับประกันว่าเธอจะไม่เชิดเงินฉันไป”
“บัวจะต้องไปหาคุณแน่ๆค่ะ คุณเชื่อใจบัวได้ไหมคะ ยังไงบัวก็จะไปหาคุณและอยู่กับคุณค่ะ”
มาร์โคนิ่งเงียบฟังเสียงหวาน คิดตามในสิ่งที่ใบบัวพูดก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคถัดมา “เธอรู้ใช่ไหม ว่าฉันไม่ชอบคนโกหก”
“...ค่ะ บัวทราบ และบัวก็ไม่ได้โกหกคุณนะคะ บัวสัญญา...”
“......” มาร์โคนิ่ง ใช้นิ้วเคาะโต๊ะกระจกเร็วขึ้น เมื่อเธอพูดคำว่า สัญญา..
“นะคะ นะคะ เชื่อใจบัวนะ..”
“อืม....งั้นก็ส่งเลขบัญชีของเธอมา”
“ขอบคุณ ขอบคุณ คุณมาร์โคมากเลยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขอบคุณด้วยความดีใจสุดๆ แต่ไม่นานประโยคต่อมาของมาเฟียหนุ่มก็ทำให้ใบบัวรู้สึกห่อเหี่ยวใจ
“หึ..ไม่ต้องขอบคุณ เพราะฉันจะใช้เธอให้คุ้มแน่ และเธอก็ควรตอบแทนฉันให้มากๆ นะ”
“.....งั้นคืนนี้....คุณมาร์โค....อยากให้บัวใส่ชุดชั้นในสีอะไรคะ”
“จริงๆ ฉันชอบแบบไม่ใส่อะไรเลยมากกว่า แต่ถ้าเธอจะใส่ก่อนถอด ก็ขอเป็นสีขาวแล้วกัน เพราะฉันชอบทำให้สีขาวกลายเป็นสีดำ จากบริสุทธิ์สะอาด....ก็จะต้องสกปรกด้วยฝีมือของฉัน”
"..."
"ได้ยินที่ฉันพูดไหม"
“....ค่ะ บัวจะเตรียมตัวตามที่คุณต้องการ เพื่อไปหาคุณนะคะ”
“โอกาสของเธอ...มีแค่ครั้งเดียว”
"ค่ะ บัวทราบ"
"อืม"
ติ๊ดด!
มาร์โคตัดปลายสายทิ้ง และเพียงแป๊บเดียว ข้อความที่ระบุเลขบัญชีของใบบัวก็ปรากฏขึ้นมา เขาจัดการส่งมันต่อให้เรย์จัดการให้เรียบร้อย และนั่งพิงกายหลับตาสนิทลูบสร้อยคอของตัวเองเบาๆ ที่ดูผิวเผินอาจเป็นเพียงแค่สร้อยทั่วไป แต่จริงๆแล้ว จี้ห้อยคอรูปทรงสี่เหลี่ยมที่อยู่ในสร้อย มันคือที่เก็บข้อมูล มีรายชื่อลูกค้า ข้อมูลลับ ของเขาอย่างมากมาย ที่ใครๆ ก็อยากได้ โดยเฉพาะศัตรู
“เธอ...จะไม่โกหก ฉันจริงๆ เหรอ ใบบัว” มาเฟียหนุ่มลืมตามามองรูปภาพในมือถือ ที่แสดงให้เห็นใบหน้าสวยที่ส่งรอยยิ้มสดใสออกมา
“หึใบบัว...”
อยากจะแหมมมม ไปถึงดาวอังคาร แค่พอใช่ได้ 555555 สั่งเก่ง ขู่เก่งเหลือเกินพ่อคุณ เช็ดน้ำลายหน่อยอีพี่ อิอิ ปล.ตอนหน้าดวบๆ ><
"ตู้มม!!! พวกมันคงเหลือแต่ซาก"เสียงอีธานพูดขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางออกนอกประเทศ สายตาเขาไม่ละไปจากนาฬิกาบนข้อมือ และเข็มบนหน้าปัดตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว"มาร์โค..ครั้งนี้มึงก็คงเหลือไว้แค่เพียงแต่ชื่อสินะ ฮ่าฮ่า""นายว่ามันจะยอมตายพร้อมกับเมียไหมครับ""ไม่รู้สิ จะตายไม่ตาย กูไม่สน อีกไม่กี่นาที กูก็ใหญ่คับฟ้ากว่ามันแล้ว สะใจฉิบหาย เสือกมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง ยอมแลกอำนาจทุกอย่างในมือ มันนี้โง่จริงๆ เลย"อีธานกระดกน้ำสีอำพันรวดเดียวจนหมดด้วยความสุข มาร์โคคือหนามยอกอก ที่เขาไม่เคยจัดการได้เลยจริงๆ แต่วันนี้เขากลับสามารถฮุบกิจการทุกอย่างของมาร์โคได้อย่างง่ายดายเอี๊ยดด!!"เห้ย มึงขับรถประสาอะไรวะ" อีธานโวยวายขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อน้ำสีอำพันในแก้ว หกเลอะทั่วหน้าอกแกร่ง"นาย!ข้างหน้ามีรถบรรทุก จอดขวางเราไว้ มันแปลกๆนะครับ ""เชี้ย!อะไรกันว่ะ แล้วมึงจะรออะไรล่ะ ยิ่งใส่แม่งเลย"ปัง..ปัง..ปัง..เสียงกระสุนจากฝั่งอีธานนั้นดังขึ้น จงใจยิงใส่รถบรรทุกคันใหญ่ โดยที่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว จนกระทั่งตู้มม!!!แรงระเบิดที่ติดอยู่กับรถบรรทุก ทำให้รถยนต์ทั้งสองค
“ถ้าเราจะตาย ก็จะต้อง...ตายด้วยกัน...”“มะ..ไม่..”“จิตวิญญาณของฉันจะขอผูกติดกับเธอไปทุกที่ ทุกภพ ทุกชาติ ไม่จากไปไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน เธอจะมีฉันอยู่ข้างกายเธอไม่มีห่าง และก็ไม่มีใคร...สามารถแยกฉันออกจากเธอได้ รวมถึงเธอด้วย” ดวงตาที่เคยไร้ความหมาย บัดนี้กับสื่อสารออกมาอย่างซื่อสัตย์และแน่วแน่ ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ...“ฮืออๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ”“แต่ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดด้วยกัน”“ฮือๆๆ มันแทบจะไม่มีโอกาสเลยนะคะ บัวไม่อยากให้คุณเสี่ยง คุณไปเถอะ คุณควรเก็บชีวิตของคุณเอาไว้”“..ใบบัว...ฉันรักเธอ” ในที่สุดมาร์โค ก็ตัดสินใจบอกรักหญิงสาวตรงหน้า เพราะไม่อาจเก็บคำนี้ไว้ได้อีก เขา..กลัวที่จะไม่มีเวลาได้บอกรักเธอ“คุณ...ฮึกฮือออออออออ” ใบบัวรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำว่ารัก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม แต่อีกใจก็รู้สึกเศร้าเช่นเดียวกัน หากนี้มันจะเป็นเหตุผลที่เขาจะไม่ยอมไปจากเธอ“ฮึกก...บัวก็รักคุณ รักคุณมากๆ ค่ะ แต่คุณ....อึก..ช่วยเก็บชีวิตไว้ เพื่อบัวได้ไหมคะ”“ทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอคือหัวใจของฉัน ฉันไปไหนไม่ได้หรอกนะ”“ตะ..แต่”“ไม่มีคำว่าแต่ เพราะฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีหัวใจ”“ฮืออๆๆ คุณอย่
“ฮ่าฮ่า ตั้งแต่มึงมีผู้หญิงที่ชื่อใบบัวเข้ามาในชีวิต กูก็ยิ่งรู้สึกว่ากูกำลังฉลาดมากกว่ามึง”“มึงต้องการอะไร!”“รู้ไหมว่าการตายมันไม่ได้โหดร้าย เท่ากับคนเป็นที่ยังมีที่มีลมหายใจ แต่ไม่เหลืออะไรเลย....มึงจะต้องสูญเสียทุกอย่าง และ กูอยากให้มึงลิ้มลองรสชาตินี้ของมัน”“มึงต้องการอะไร”“กูไม่มีรหัสผ่าน มึงจะต้องหยุดเวลากันเอาเอง เลือกสายให้ดีๆล่ะ เพราะมันจะมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น ที่เวลาจะหยุดเดิน”“มึงมันชั่ว! ไอ้อีธาน ถ้าครั้งนี้กูรอดไปได้ กูสาบานได้เลยว่ามึงไม่ตายดีแน่!”“ฮ่าฮ่า เอาตรงหน้ามึงให้รอดก่อนเถอะนะ กูนี่อยากเห็นเมียมึงตายจริงๆ เอ๊ะหรือมึงจะยอมตายไปพร้อมกับเมียมึงดีล่ะ เป็นคู่รักที่น่าประทับใจจริงๆ แต่กูก็ยังใจดีให้มึงได้มีเวลาเพื่อร่ำลาเมียสุดที่รักในสภาพศพที่ไม่เหลือแม้แต่ซาก....”“มึง!!”“ลาก่อน ไอ้มาร์โค!”ติ๊ด!ปลั๊กกก!!มาร์โคขว้างโทรศัพท์ในมือไปที่ผนังจนมันแตกกระจาย ตอนนี้เขาแทบควบคุ้มสติและอารมณ์ของตัวเองไว้แทบไม่อยู่“นายครับ”“มันไม่มีรหัส พวกมึงออกไปจากนี้ให้หมด กูจะกู้ระเบิดเอง” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องเสียงดังฟังชัด เพราะครั้งนี้เขาจะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสี่ยงไปกับเขาด
“พวกมึงห้ามทำอะไรทั้งนั้น” มาร์โครีบเอ่ยห้ามเรย์เช่นกันเพราะกลัวใบบัวจะได้รับอันตราย“ฮ่าฮ่า ซีนนี้โคตรซึ้ง และกูก็จะเอาแน่ธุรกิจของมึง” อีธานพยักหน้าให้กับลูกน้อง เตรียมเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์โคไว้ และเดินกลับไปเอาปลายกระบอกปืนชี้ไปยังศีรษะของใบบัว“ฮือๆ ...ยะ..อย่านะ มาร์โค คุณจะมาทิ้งทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ!” ถึงจะมีปืนจ่อศีรษะไว้ เธอก็ไม่กลัว ชีวิตของมาร์โคไม่ควรต้องมาแลกกับชีวิตเธอ“ได้สิ” มาร์โคเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาหวานอย่างจริงใจ เพื่อตอบคำถามของหญิงสาว เพราะไม่มีอะไรที่เขาจะทำเพื่อเธอไม่ได้“นะ..นายครับ” เรย์รีบร้องห้ามเจ้านายอีกคน เมื่อมาร์โคหยิบปากกาเพื่อจะเซ็นเอกสารตรงหน้า“มึงไม่ต้องห้ามกู หลังจากที่กูเซ็นชื่อแล้ว กูจะไม่ใช่เจ้านายพวกมึงอีกต่อไป แต่พวกมึงจะได้ไปอยู่กับดีแลน” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องโดยไม่หันหลังกลับไปมองสักนิด เพราะหลังจากที่เขาจรดลายเซ็นนี้ลงไปแล้ว เขาจะไม่เหลือทรัพย์สินอะไรเลย แต่มันก็คุ้มกับชีวิตของใบบัว ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขา“ไอ้อีธานมึงอย่าลีลา มึงปล่อยบัวได้แล้ว!” ดวงตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างไม่เกรงกลัว“กูจะปล่อยก็ต
@โกดังร้าง"ตื่นได้แล้ว""อืออ" เสียงปลุกที่ไม่คุ้นเคยกำลังเรียกใบบัวที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคนที่เรียกชื่อเธอ"อะ..อีธาน.." สมองประมวลผลคนที่จับตัวเธอมาคืออีธานคู่อริของมาร์โค "ปล่อยฉันนะ!" ใบบัวค่อยๆขยับตัวอย่างอยากลำบาก เมื่อตอนนี้เธอถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ "เสียงแจ้วจังเลยนะ คิดถึงจัง " "คะ..คุณต้องการอะไร" ใบบัวมองคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่น่าไว้วางใจ อีธานค่อยๆโน้มตัวมาใกล้จนใบบัวต้องเบือนหน้าหนี "เห็นหรือยัง..ของขวัญที่ฉันให้ไวกับเธอ" ใบบัวก้มลงตามนิ้วมือที่ชี้มาที่หน้าอกของเธอ พลันได้เห็นก็รู้สึกอึ้งกับสิ่งที่ผูกติดไว้กับตัว ถึงจะไม่เคยเห็นของจริงแต่เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือ...ระเบิด.."ระเบิดเวลา...ของขวัญที่ฉันให้เธอและฝากเอาไปให้มาร์โคด้วยนะ" "มะ..ไม่นะ..""ปฏิเสธไม่ได้ด้วยสิ มันดันทำงานไปแล้ว" ดวงตาหวานสั่นระริกเมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะเลื่อนสายตาตามตัวเลขของเวลาที่ค่อยๆลดลง ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ เธอคงไม่รอดกับสถานการณ์ตรงนี้แน่ๆ และเธอก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตายไปพร้อมกับเธออีก“ฉันไม่ได้มีความสำคัญกับม
หลายวันต่อมา...@บริษัทMARCOกลางห้องทำงานใหญ่มีหนุ่มสาวกำลังนัวเนียประคองกอดกันแนบแน่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน มาร์โคใช้นิ้วแกร่งจับที่ปอยผมสวยของคนที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ม้วนเล่นอย่างชินมือ"วันนี้อยากได้อะไรอีกไหม""อืออ บัวไม่เอาแล้วค่ะ และก็ไม่ต้องแอบซื้อมาให้ด้วยนะ" ใบบัวชี้ใบหน้าหล่อพร้อมทำเสียงดุอย่างไม่จริงมากนัก เพราะเธอพอจะรู้นิสัยของมาร์โคดี เรื่องชอบซื้อของมาประเคนให้เธออยู่บ่อยๆ"ไม่ฟัง...และก็จะซื้อให้เหมือนเดิม" มาร์โคตอบหน้าทะเล้นพร้อมหอมเข้าที่แก้มนวลฟัดให้ชื่นใจ นึกมันเขี้ยวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่เขาฟอด ฟอด"อ๊ะ..อร๊ายยอย่านะ" ใบบัวหัวเราะรวนรู้สึกจั๊กจี้ พลางเบือนหน้าหนีปากหยัก แต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ "มาให้กัดแก้มซะดีๆ""อื้ออ อย่าทำบัว" มาร์โคหยอกล้อเล่นกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน มือใหญ่เตรียมเป็นไม้เลื้อนค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มอย่างเนียนๆ แต่จู่ๆเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ขออนุญาตก็เปิดเข้ามาขัดจังหวะจนต้องหยุดการกระทำนี้ลงไปก่อนแกร๊ก!! "นายครับโกดังเราถูกวางเพลิง" ไนน์ร้อนรนรีบวิ่งเข้าในห้องทำงาน เพื่อมารายงานเจ้านายหนุ่ม"ฝีมือใคร?!" "ยังไม่ทราบคำ แต่เราคุ้มเพลิงไว้ไ







