Masukศศิภัทรลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย เธอมองไปรอบๆ อย่างงุนงง นี่ไม่ใช่ห้องที่โรงแรมในภูเก็ตอย่างที่ควรจะเป็น ห้องนี้ดูเรียบง่ายและเล็กกว่าห้องเดิม ภาพสุดท้ายที่จำได้คือหลังจากทานอาหารเช้า เธอกลับขึ้นห้องที่โรงแรมในภูเก็ต และดื่มน้ำส้มที่ทางโรงแรมเอามาให้จากนั้นสติก็ดับวูบไปเลย
“ที่นี่ที่ไหน แล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไง” หญิงสาวพูดกับตัวเองก่อนจะรีบลุกจากเตียงแล้วตรงไปยังประตูบานใหญ่เมื่อเปิดออกก็เห็นเจโรมกำลังนั่งอยู่บนโซฟา เขาหันมามองเธอแล้วยิ้ม แต่รอยยิ้มของศศิภัทรรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
“ตื่นแล้วเหรอ หลับไปนานเหมือนกันนะ”
“คุณเจโรม ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วคุณอนันต์ล่ะคะ” หญิงสาวกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณอนันต์เลย
“ตื่นมาก็ถามถึงพ่อผมเลยนะ ผมอยากรู้จังว่าคนแก่แบบนั้นมีดีอะไรคุณถึงได้ติดใจจนยอมแต่งงานด้วย”
“คนแก่ที่คุณพูดถึงนั้นคือพ่อของคุณนะคะ ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหน” หญิงสาวมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นวิวทะเลทอดยาวจรดกับขอบฟ้ามันสวยมากแต่ในเวลานี่ศศิภัทรไม่ได้สนใจอะไรนอกจากว่าที่สามีของตนเองเท่านั้น
“ผมรู้ว่าเขาเป็นพ่อผม”
“แล้วตอนนี้พ่อคุณไปไหน แล้วที่นี่คือที่ไหนคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”
“ก็พาคุณมาพักผ่อน”
“ฉันไม่อยากพักผ่อน ฉันแค่ต้องการเจอคุณอนันต์” ศศิภัทรนั่งลงบนโซฟาแล้วจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่มีแต่ความไม่พอใจ
“แต่ผมว่าพ่อผมคงไม่อยากเจอคุณเท่าไหร่” เขาพูดพลางหัวเราะ
“จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อท่านเป็นคนชวนฉันมาที่นี่”
“แต่มันเป็นไปแล้ว”
“คุณกำลังจะพูดอะไรกันแน่คะคุณเจโรม”
“อันที่จริงผมก็ไม่อยากพูดให้คุณเสียใจหรอกนะ แต่ในเมื่อคุณอยากรู้ผมก็จะบอกว่าทำไมพ่อของผมถึงไม่มาหาคุณที่ภูเก็ต”
“ท่านบอกว่าติดงาน” ศศิภัทรรีบเถียง
“งานของท่านก็คือการขลุกอยู่กับผู้ช่วยเลขาจนลืมเวลาไงล่ะ” เจโรมหัวเราะอย่างผู้ชนะก่อนจะส่งแท็ปเล็ตที่มีรูปถ่ายบิดาของตนเองกับเหมือนแพรอยู่ด้วยกันบนเตียงให้กับศศิภัทรดู
“นี่คงเป็นแผนของคุณที่จะทำให้ฉันยกเลิกงงานแต่งใช่ไหมคะ คุณเจโรม แล้วคุณคิดว่าแผนตื้นๆ แบบนี้มันจะได้ผลเหรอ” แม้จะเห็นตำตาว่าคุณอนันต์อยู่กับผู้หญิงอื่นบนเตียงแต่ศศิภัทรก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยเพราะสิ่งที่หญิงสาวต้องการก็คืองานแต่งงานเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
“แล้วมันได้ผลไหมล่ะซีซี ถ้าผมเป็นคุณคงไม่แต่งงานกับผู้ชายที่นอนกับผู้หญิงคนอื่นทั้งที่อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งหรอกนะ ผู้ชายเจ้าชู้ไม่มีวันที่จะเลิกเจ้าชู้”
“ถ้าสิ่งนั้นมันเป็นความสุขของคุณอนันต์ ฉันก็จะไม่ว่าอะไรเลย พ่อของคุณเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนฝันถึงแม้เขาจะอายุมากกว่าฉันเยอะแต่เขาก็ยังหล่อดูดีและที่สำคัญเขายังรวยมากด้วย”
“ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ นะซีซี ทำไมคุณอยากจะแต่งงานกับพ่อผมนักก็เห็นอยู่ว่าเขามีคนอื่น”
“คุณไม่จำเป็นต้องมาเข้าใจฉันหรอกค่ะ สำหรับฉันแล้วการแต่งงานกับพ่อของคุณคือสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุด”
“แต่ผมคิดว่าพ่อผมคงไม่คิดแบบนั้นแล้วนะ”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณเหมือนแพรจะทำท่านเปลี่ยนใจได้” ศศิภัทรยังมั่นใจว่าคุณอนันต์ไม่มีทางยกเลิกงานแต่งงานอย่างแน่นอน
“มันก็ไม่แน่นะ”
“คุณคิดว่าพ่อคุณจะหลงกลคุณเหรอ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณเหมือนแพรเป็นคนของคุณ” ศศิภัทรเดาว่าอย่างนั้นและยิ่งมั่นใจมากขึ้นเมื่อเขาเป็นคนเอารูปคุณอนันต์อยู่บนเตียงกับเหมือนแพรมาให้ดู
“คุณพูดถูกแล้วว่าพ่อของผมไม่มีทางยกเลิกงานแต่งเพราะเหมือนแพร แต่มันเป็นเพราะคุณต่างหากล่ะ”
“คุณมีแผนสกปรกอะไรอีกคะ” ศศิภัทรถามอย่างไม่ไว้ใจเธอคิดว่าออกจากเรื่องเหมือนแพรแล้วเจโรมก็น่าจะมีแผนอะไรอีก
“อันที่จริงผมก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่เพราะคุณไม่ยอมยกเลิกงานแต่งผมเลยต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ”
“ฉันขอถามแบบจริงจังนะคะทำไมคุณถึงไม่อยากให้ฉันแต่งงานกับพ่อคุณ ฉันรู้ว่าคุณอนันต์แต่งงานมาหลายครั้งแล้วคุณทำไมไม่ปล่อยวางบ้างคะ”
“เพราะผมรู้ว่าคุณต้องมีจุดประสงค์อะไรไม่ดีแน่ๆ ถ้าเป็นคนอื่นผมว่าพวกเธอคงอยากจัดงานแต่งเล็กๆ เพราะไม่อยากให้ใครรู้”
“นั่นมันความคิดของคนอื่น แต่สำหรับฉันต้องการงานแต่งที่แขกมาร่วมงานเยอะๆ”
“แต่ผมว่าตอนนี้คงไม่มีงานแต่นั้นแล้ว”
“คุณคงไม่จับฉันขังไว้ที่นี่จนถึงวันแต่งงานหรอกนะคะ”
“ถ้าพูดไม่รู้เรื่องก็คงต้องขังไว้ที่นี่”
“ฉันไม่รู้ว่าคุณทำแบบนี้ไปทำไม หรือกลัวว่าฉันจะมาแย่งสมบัติ”
“สมบัติของพ่อผมไม่ต้องการหรอกครับ ผมแค่ไม่อยากให้ท่านแต่งงานกับคุณก็แค่นั้นเอง”
“คุณคงอยากให้ท่านแต่งงานกับคุณเหมือนแพรใช่ไหม”
“ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีเพราะอย่างน้อยเหมือนแพรก็อายุเท่าๆ กับผม”
“สุดท้ายก็วนมาเรื่องอายุ”
“ก็ใช่นะสิ แต่ผมมีอะไรอยากให้คุณดูนะ เลื่อนดูรูปต่อไปในแท็ปเล็ตสิแล้วคุณจะรู้ว่าเพราะอะไรงานแต่งงานถึงจะไม่ถูกจัดขึ้น หรือถ้าจะจัดขึ้นบางที่เจ้าสาวของพ่ออาจไม่ใช่คุณก็ได้นะครับซีซี” เขาพูดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อทุกอย่างมันเป็นไปตามที่เข้าต้องการ
ศศิภัทรหยิบแท็ปเล็ตขึ้นมาอีกครั้งแล้วเลื่อนรูปถ่ายตามที่เขาบอก
“นั่นไม่ใช่ฉัน” หญิงสาวรีบปฏิเสธเพราะเธอไม่เคยไปนั่งทานทานอาหารกับผู้ชายในรูปและไม่เคยเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ
“แต่ผมว่าใช่นะและพ่อของผมก็เชื่อด้วยว่านั่นคือคุณ มันอาจจะเพราะแบบนี้พ่อผมถึงไม่มาคุณที่ภูเก็ต”
“มันก็แค่รูปตัดต่อ ฉันเชื่อว่าพ่อคุณคงไม่เชื่อหรอกนะ คุณสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อที่จะทำให้ฉันกับคุณอนันต์เข้าใจผิดกันใช่ไหม”
“ถ้าแค่รูปคงไม่เชื่อ แต่พนักงานโรงแรมก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณอยู่กับผู้ชายคนนี้แล้วก็ออกมากับเขาก่อนที่พ่อผมจะมาถึง”
“คุณมันขี้โกง ใช้แผนสกปรก คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าพ่อคุณอาจจะเสียใจก็ได้นะ”
“แต่ผมว่าให้พ่อผมเสียใจตอนนี้ดีกว่านะ”
“ถ้ารู้ว่าพ่อจะเสียใจแล้วคุณจะทำแบบนี้ไปทำไม”
“พ่อผมคงเสียใจไม่นานหรอกนะซีซี และผมคิดว่าตอนนี้เขาคงกำลังมีความสุขอยู่กับเหมือนแพร เลื่อนรูปต่อไปสิเผื่อมันจะทำให้คุณรู้ว่าพ่อผมมีความสุขมากแค่ไหน”
ศศิภัทรทำตามที่เขาบอกแล้วก็เห็นรูปถ่ายของคุณอนันต์กำลังทานอาหารอยู่กับเหมือนแพร เขากำลังมองไปที่เหมือนแพรด้วยสายตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหลงใหล
“ฉันขอโทรศัพท์คืนได้ไหม ฉันอยากอธิบายให้ท่านฟัง” หญิงสาวร้อนใจเธออยากอธิบายเรื่องทุกอย่างให้คุณอนันต์ฟัง
“ถ้าคุณคุยกับพ่อของผมตอนนี้ ทุกอย่างก็จะแย่ลงไปกว่าเดิมนะ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผมจะให้คุณคุยกับพ่อของผมเอง”
“แล้วเวลาที่เหมาะสมมันคือตอนไหนกันล่ะ”
“ผมหิวข้าวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ” เจโรมไม่ตอบคำถามนั้นเพราะคิดว่าถ้าตอบออกไปศศิภัทรก็คงจะโวยวาย
“ฉันไม่หิว”
“ถ้าคุณทำตัวดีๆ บางทีผมอาจจะใจอ่อนยอมให้คุณใช้โทรศัพท์ก็ได้นะซีซี”
ศศิภัทรยอมเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัวเพราะหวังว่าถ้าพูดกับเขาดีๆ แล้วเจโรมจะใจอ่อนยอมให้เธอได้คุยกับบิดาของเขา
หลังจากทานอาหารกลางวันร่วมกันเสร็จแล้วเจโรมก็เป็นคนเริ่มต้นเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้กับมารดาของหญิงสาวฟัง แต่เขาไม่ได้บอกว่านอนกับศศิภัทรไปแล้วเพราะรู้ว่าเรื่องนี้เธอไม่ต้องการให้ทางบ้านรู้คุณยุภาพรนั่งฟังอย่างตั้งใจเธอไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ชายหนุ่มพูดเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นหลักฐานที่ได้มาจากร้านจัดงานแต่งงานรวมถึงบัญชีเงินสดของน้องสาวที่เธอเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนคุณยุภาพรก็เชื่อในสิ่งที่เขาพูดทั้งหมด“พ่อผมฝากผมมาขอโทษคุณน้าและน้องสาวที่ทำให้ต้องอยู่กับความทุกข์ใจมานานหลายปี อันที่จริงพ่อผมก็อยากมาเจอคุณน้าดีนะ ครับแต่ผมห้ามไว้เพราะกลัวว่าท่านอาจจะทำให้อาการของคุณน้าทรุดลง” เจโรมพุดอย่างจริงใจ เขารู้สึกเห็นใจครอบครัวของศศิภัทรมากที่ต้องดูแลน้ายุวดีหลังจากท่านผิดหวังจากบิดาของเขาจนต้องเข้ารีบการรักษาในโรงพยาบาล“คุณทำถูกแล้วล่ะคุณเจโรมตอนนี้น้องสาวของน้าก็ทำใจได้แล้วน้าคิดว่าไม่ให้เธอเจอกับคุณอนันต์น่าจะดีกว่า แล้วคุณก็ไม่ต้องไปพูดนะคะว่าเป็นลูกชายของคุณอนันต์น้าอยากให้วดีเธอลืมเรื่องราวทุกอย่าง ตอนนี้แค่อาการทางกายของเธอก็แย่มากแล้ว”“ผมเข้าใจครับคุณน้าถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ผมจะช่วยส่วนเ
เช้าวันเสาร์ศศิภัทรกับมารดาช่วยกันดูแลยุวดีให้ทานอาหารจากนั้นหญิงสาวก็ขอตัวมารดามายังร้านกาแฟ เธอเดินเข้ามาในร้านตอนนี้มีลูกค้าอยู่ไม่กี่โต๊ะ หญิงสาวเลือกโต๊ะที่ติดริมหน้าต่างเพราะคิดว่าถ้าพิมพ์ดาวเดินเข้ามาจะเห็นเธอได้ทันทีขณะที่กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือก็มีคนเดินเข้ามาในร้านแล้วมาหยุดตรงหน้าเมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นเธอก็ต้องตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่ตอนนี้ไม่ใช่พิมพ์ดาวหากแต่เขาคือคนที่เธอคิดถึงมาตลอดหนึ่งเดือน“คุณเจโรม”“สวัสดีซีซีขอนั่งด้วยคนนะ”“ค่ะ” หญิงสาวตอบพลางพยักหน้า“สบายดีไหมซีซี”“สบายดีค่ะ คุณล่ะ”“ร่างกายผมสบายใจดีแต่ไม่สบายใจเท่าไหร่ คิดถึงคุณอยากเจอคุณมากรู้ไหม คุณล่ะ”“ก็เรื่อยๆ ค่ะ” ศศิภัทรตอบพลางก้มหน้า เธอไม่กล้าจะสบตาของเจโรมเพราะกลัวเขาจะเห็นความดีใจในแววตานั้น“ผมถามว่าคิดถึงผมหรือเปล่า”“ถ้าบอกว่าไม่คิดถึงก็คงจะเป็นการโกหก ซีซีก็คิดถึงคุณค่ะ”“คิดถึงแล้วจะบล็อกเบอร์โทรผมล่ะ”“ซีซีคิดว่าเราไม่จำเป็นจะต้องติดต่อกันอีก”“แต่เราคุยกันแล้วนะซีซี ตอนนี้ก็ครบหนึ่งเดือนผมจะมาฟังคำตอบว่าระหว่างเราจะเป็นยังไงต่อและผมก็ตัดสินใจได้แล้วว่า ผมเจ้าขอคบกับคุณเป็นแฟน”“อะไรนะ”
“พ่อรู้มั้ยการแต่งงานไม่ได้ถูกยกเลิก เธอยังคงเดินหน้าจัดงานแต่งงานต่อแล้วก็เสียใจมากที่วันงานไม่มีเจ้าบ่าว เธอเสียใจและอายมากถึงขั้นฆ่าตัวตาย”“อะไรนะนี่วดีฆ่าตัวตายอย่างงั้นเหรอ”“ครับ แต่เธอฆ่าตัวตายไม่สำเร็จจากนั้นก็เกิดอาการซึมเศร้าสุดท้ายก็ไปจบลงที่โรงพยาบาลจิตเวช”“มันจะเป็นไปได้ยังไง พ่อว่าเขาคุยกับเธอแล้วนะเราตกลงกันด้วยดี เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอยังจะเดินหน้าจัดงานแต่งงานต่อ แกลองไปถามหนูซีซีอีกทีนะว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ถ้าได้เจอกับเธอพ่อฝากขอโทษเธอด้วย พ่อไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้นแต่พ่อคิดว่าพ่อกับเธอคุยกันจบแล้วจึงไม่ได้ติดตามข่าวสารของเธออีกเลยเธอ คงเสียใจมาก ตอนนั้นพ่อเองก็เสียใจเหมือนกันที่เลิกกับเธอ เป็นเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่าที่หนูซีซีถึงอยากจะแต่งงานกับพ่อ”“พอเดาถูกแล้วครับ ซีซีอยากจัดงานแต่งงานใหญ่โตกับพ่อให้พ่อเชิญแขกอีกมาเยอะๆ แล้วเธอจะทำให้พ่ออับอายเหมือนอย่างน้าสาวของเธอครับ แต่แผนของเธอก็ไม่สำเร็จเพราะผมเข้ามาแทรก”“เพราะแบบนี้เองหนูซีซีถึงยอมแต่งงานกับพ่อทั้งที่อายุห่างกันมากขนาดนี้ เธอมีแผนนี่เอง ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าหน้าตาใสซื่ออย่างนั้นจะคิดทำเรื่องใ
เมื่อครบหนึ่งเดือนเจโรมก็รีบบินมาเมืองไทย เขาลงจากเครื่องก็รีบให้คนขับรถพามาส่งที่หอพักของศศิภัทรทันที แต่เมื่อมาถึงก็ต้องผิดหวังคนดูแลหอพักแจ้งว่าหญิงสาวย้ายออกไปจากที่นี่นานแล้วชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์กดโทรหาแต่โทรเท่าไหร่ก็โทรไม่ติดเขาไม่รู้ว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาวเพราะไม่ได้ตามสืบเรื่องราวของเธอต่อ เขาจึงโทรศัพท์ไปหาคุณสาธิตเพื่อขอที่อยู่ที่บ้านของหญิงสาวขณะที่เจโรมผมกำลังจะกลับขึ้นรถก็บังเอิญว่าเพื่อนของศศิภัทรเดินมาพอดี เขาจำเธอได้เพราะเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง“สวัสดีครับคุณพิมพ์ดาว”“สวัสดีค่ะ”“ผมชื่อเจโรม ผมเคยเจอตอนที่คุณมากับซีซี”“สวัสดีค่ะมีธุระอะไรเหรอคะ”“ผมมาหาซีซีแต่คนดูแลหอพักบอกว่าซีซีย้ายออกไปแล้ว คุณพอจะรู้มั้ยว่าซีซีย้ายไปอยู่ที่ไหน”“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ซีซีไม่ได้บอกที่อยู่ใหม่”“แต่คุณกับเธอเป็นเพื่อนสนิทกันนะครับ แปลกจังที่เธอไม่บอกคุณ”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าทำไมซีซีถึงไม่บอก”“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมไปตามเธอที่บ้านก็ได้แม่ของเธอน่าจะรู้ว่าเธอย้ายไปอยู่ที่ไหน”“ไม่ได้นะคะคุณจะไปบ้านซีซีไม่ได้เด็ดขาด” พิมพ์ดาวรีบร้องห้าม“ทำไมล่ะ
ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่ศศิภัทรกลับมาอยู่ที่บ้านเธอเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านและโรงพยาบาลเพื่อคอยดูแลน้าสาวซึ่งตอนนี้เข้ารับการรักษาตัวอยู่ที่แผนกอายุรกรรมของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแม้จะได้รับยานอกบัญชีที่มีราคาแสนแพงแต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลยตอนนี้สภาพจิตใจของน้าสาวเธอดีขึ้นมากและไม่พูดถึงคุณอนันต์อีกนั่นก็ทำให้ศศิภัทรและมารดาของเธอสบายใจมาก แต่สิ่งที่เป็นกังวลตอนนี้ก็เป็นสภาพร่างกายที่ทรุดโทรมไปเรื่อยๆ คุณหมอบอกให้ทั้งสองคนทำใจว่าอีกไม่นานคนไข้ก็คงจะต้องจากไป“ซีซีพรุ่งนี้วันหยุดของแม่ แม่จะมาดูแลน้าวดีเองนะ หนูพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ หนูไม่ได้เหนื่อยอะไรมากเรามาอยู่กับน้าสองคนก็ได้นะคะ น้าวดีจะได้ไม่เหงา ดีมั้ยคะน้า” หญิงสาวหันไปถามยุวดีที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง“ขอบใจนะซีซี” ยุวดีพยายามฝืนยิ้ม“ซีซีแล้วเมื่อไหร่หนูจะกลับไปทำงานน่ะลูก ลางานมานานเป็นเดือนแบบนี้ทางโรงพยาบาลเขาจะไม่ว่าเอาเหรอ”“แม่คะอันที่จริงหนูลาออกแล้ว”“อะไรนะลูก ทำไมถึงลาออกล่ะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”“เปล่าหรอกค่ะแม่ที่หนูลาออกเพราะหนูจะไปสมัครทำงานที่โรงพยาบาลแห่งใหม่ แต่พอดีแม่บอกว่าน้าป่วยหนูก็เลยยังไม่เป
“คุณไปไหนมาเหรอซีซี” เจโรมเริ่มถามเมื่อศศิภัทรขึ้นมานั่งบนรถ“ออกไปกินข้าวกับเพื่อนค่ะ แล้วคุณล่ะ”“ผมตั้งใจมาหาคุณ อันที่จริงอยากจะมาหาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่เคลียร์งานอยู่”“แล้ววันนี้งานเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยคะ”“เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมคิดถึงคุณมากนะซีซี” ชายหนุ่มจับมือถือไว้อยากจะกอดเธอมาก่อนแต่ก็รู้สึกเกรงใจเพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็น“คุณมาที่นี่เพื่อที่จะบอกว่าคิดถึงแค่นั้นเหรอคะ”“เปล่าผมอยากมาเห็นหน้าคุณด้วย ผมนอนไม่หลับเลยนะซีซีตั้งแต่ไม่มีคุณอยู่ด้วยมันทรมานมากๆ”“คุณเจโรมคะเราคุยกันแล้ว ซีซีเชื่อว่าเวลาจะทำให้เราสองคนลืมเรื่องทุกอย่างได้”“คุณคิดว่าจะลืมมันได้จริงๆ เหรอ”“ซีซีก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่ก็จะพยายามให้มาก เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้จริงๆ ค่ะ คุณเข้าใจใช่ไหม”“ผมเข้าใจแต่ผมอยากให้เวลาซีซีลองทบทวนความรู้สึกของตัวเองนะ ว่าที่ผ่านมาเราสองคนรู้สึกยังไงแล้วผมจะมาฟังคำตอบหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน”“เอางั้นก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบไปอย่างมั่นใจเพราะคิดว่าระยะเวลาหนึ่งเดือนเธอน่าจะลืมเขาได้“ขอบคุณครับที่ให้โอกาส”“แต่ระหว่างนี้คุณอย่าติดต่อซีซีมาได้ไหม ถ้าครบหนึ่งเดือนซีซีจะให้คำตอบกับ







