3 ทำให้อับอาย

เฮือก!

เรนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวสะอาดตา เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ กลับไม่พบอะไรเลยนอกจากเตียงขนาด 3.5 ฟุตโล่ง ๆ กับห้องน้ำที่มีเพียงชักโครกกับอ่างล้างหน้าเท่านั้น

นี่เขายังไม่ตาย?

ร่างกายของเขายังอยู่ครบ แขนขาขยับได้ ติดอย่างเดียวคือข้อมือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจมือล็อกติดไว้กับหัวเตียง ทำให้เขาต้องอยู่ในทางนอนหงาย ทำอะไรไม่ได้นอกจากขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

“อะไรเนี่ย”

แค่ขยับขาออกจากผ้าห่มก็พบว่าตัวเองล่อนจ้อนไม่มีอะไรสวมเลยสักชิ้น กระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น เรนถึงได้รีบใช้ปลายเท้าดึงผ้าขึ้นปิดช่วงล่างแทน

คนที่เดินเข้ามาเป็นสองคนที่จับตัวเขามาในตอนแรก

“พวกแก...”

“ตกใจนักรึไงที่ยังเห็นว่าตัวเองมีชีวิตอยู่”

เสียงที่ยังไม่คุ้นเคยแต่เรนจำได้แม่นว่าเป็นใครดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง เจ้าของร่างสูงเดินตามเข้ามาทีหลัง

“ทำแบบนี้กับผม ต้องการอะไร”

“ฉันชื่อแอรอน ถ้าในหัวของนายกำลังสงสัยว่าฉันเป็นใคร” คนแนะนำตัวเองก่อนเดินเข้าหา สายตาคมมองคนตรงหน้าที่พยายามห่อตัวไว้ใต้ผ้าห่ม แต่แล้วเขาก็ดึงมันทิ้งลงพื้นหน้าตาเฉย

เรนไม่ได้ร้องโวยวาย เขาเพียงกำลังตกใจกับการกระทำที่เดาไม่ได้ของอีกฝ่าย ตอนนี้เขากำลังโป๊ต่อหน้าคนอีกหลายคนที่ไม่รู้ว่าประสงค์ดีหรือร้าย แต่ดูจากสถานการณ์น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

อึ่ก......

แก้มนิ่มถูกบีบจนบุ๋มลงอีกครั้ง แอรอนเดินแทรกตัวเข้ามายืนชิดขอบเตียง ใบหน้าของเรนถูกจับให้มองตรงไปที่เขา

“ถ้านายตาย เรื่องมันก็จบไวไปน่ะสิ”

“อ๊ะ! ทำอะไรน่ะ” เรนตวาดลั่นเมื่อจู่ๆ แอรอนก็ตวัดสายตาสั่งให้คนจับขาเขาแยกออก สองขาพยายามจะถีบ แต่ก็โดนจับตรึงไว้ ก่อนที่ก้นของเขาจะถูกล้วงด้วยนิ้วที่สวมถุงมือไว้ก่อนแล้ว

“ฉันก็แค่อยากจะแน่ใจว่านายไม่ได้ซ่อนอะไรผิดกฎหมายไว้ที่ไหนอีก”

“อื๊อออออ” คนเพิ่งฟื้นอยู่ในสภาพงอตัว บิดตัวเองพยายามจะดิ้นให้หลุด “ใครจะไปซ่อนบ้าอะไรในนั้นกัน ปล่อยสิวะ”

ยิ่งดิ้น นิ้วยาวก็ยิ่งสอดเข้าไปลึกกว่าเดิม ดูเหมือนแอรอนจะไม่ได้ต้องการหาของที่ว่าเลย เขาน่าจะสนุกกับการกลั่นแกล้งกันมากกว่า

“อะ เอาออกไป เอานิ้วออกไป ทำบ้าอะไรของแกวะ อ๊าาาาาา”

จุดเดียวที่ลึกพอจะกระตุ้นให้เรนบิดตัวเร่าได้ ก็คือตรงนั้น แอรอนสอดนิ้วจนสุดความยาว ควานหาจุดกระสัน แล้วเขาก็หามันเจอในเวลาไม่นาน

คราวนี้เองที่เรนเริ่มรู้ตัวว่ากำลังโดนอะไร เขากัดฟันพยายามกลั้นเสียงน่าอายเอาไว้ ผู้ชายคนนี้ตั้งใจทำให้เขาอ่อนแอและอับอาย เขาต้องไม่ทำให้ไอ้พวกบ้านี่ได้ใจ

ราวกับรู้ทันความคิด แอรอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตอนแรกก็ไม่ได้นึกสนุกอะไรกับคนตรงหน้า แต่ท่าทางไม่ยอมคนทั้งที่ไม่มีทางสู้มันน่าสนใจไม่น้อยสำหรับเขา

“จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ แสดงความอวดดีของนายออกมาเหมือนก่อนหน้านั้นสิ”

แอรอนยังคงชักนิ้วเข้าออก ขณะที่เรนดิ้นเร่า สองคนที่เหลือก็หันไปมองทางอื่นแทน ดูเหมือนสองคนนี้จะช่วยอะไรเขาไม่ได้

“ดูนายจะคุ้นเคยกับทางนี้นะ ตอดนิ้วฉันไม่หยุด”

“แกมันไอ้โรคจิต อื้ิออออ”

ไม่ทันไร เรนก็เริ่มจะหายใจไม่ทัน เขาฟื้นขึ้นมายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ดันมาเจอกับเรื่องบ้านี่เข้า

“แฮ่กๆ”

“นายครับ หมอบอกว่าอาการของเด็กนี่ยังต้องเฝ้าระวัง ถ้าเกิดเขาหมดสติขึ้นมาอีก...”

“แต่ดูเหมือนเขาจะชอบมากกว่านะ” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ทว่าแอรอนก็ยอมชักนิ้วออก สายตาคมไล่ระดับสายตาจากบนลงล่าง ร่างกายของเด็กคนนี้ดูสะอาดสะอ้าน จะมีก็แต่รอยฟกช้ำจาง ๆ บริเวณหน้าอกที่ถ้าไม่สังเกตุก็แทบมองไม่ออก

“หึ ก็แค่จั๊กจี้นิดหน่อยไม่เห็นจะเป็นไร”

“ไอ้เด็กบ้านี่ ร่อแร่ขนาดนี้ยังจะเถียง นายครับ ปล่อยให้มันตายไปเถอะถ้างั้น” สิงห์ตวาดแทนนายของตน ส่วนเรนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังเจออยู่กับอะไร รู้แต่ว่าเขาไม่มีวันที่จะทำให้พวกมันได้อะไรไป กระทั่งนิ้วถูกสอดกลับเข้าไปอีกครั้ง และคราวนี้แอรอนไม่หยุดมือ เขาควงนิ้วกระหน่ำจนเรนเผลอแอ่นตัวรับ ส่วนปลายหยักที่แข็งขันค่อยๆ ปลดปล่อยเมือกใสออกมา เขายังไม่ถึงขั้นเสร็จกิจ แต่ร่างกายมันตอบสนองไปเอง

“แฮ่กๆ” เรนกัดฟันหลับตาปี๋ เรื่องแย่กว่านี้เขาก็เจอมาแล้ว ทำไมจะทนไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ทำไมร่างกายมันไม่เป็นไปอย่างที่คิด การกระทำที่จาบจ้วงของแอรอนกับคนของเขากำลังทำให้เรนปั่นป่วน

“ไม่คิดจะขอร้องอ้อนวอนกันสักนิดเลยแฮะ ยอมทำเพื่อไอ้จินไตย์ขนาดนี้ มันให้อะไรนายบ้าง”

“พูดบ้าอะไรของแก”

“เรน”

“ไม่ใช่อลันแล้วเหรอ ฮึก...” เรนกัดฟันแน่น เสียงของเขาที่พยายามกลั้นเอาไว้ยังคงอู้อี้และเล็ดรอดออกมาให้ทุกคนได้ยิน อีกฝ่ายยังไม่ยอมถอนมือออก ยังจะเล่นกับช่องทางน้อยๆ ของเขาอยู่ได้

“ถ้าขืนนายยังปากดี รับรองว่าไม่จบแค่นี้แน่”

“จะเอาอะไร....มาต่อรองล่ะ ชีวิตผมงั้นเหรอ....มัน....ไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก” อาการที่จู่ๆ ก็เริ่มหายใจติดขัดของเรนไม่ได้ทำให้แอรอนหยุดมือ หากศัตรูเผยความอ่อนแอ เขาย่อมต้องรีบลงมือเค้นความจริง

“นายเป็นน้องรักของจินไตย์ไม่ใช่รึไง” คำพูดประโยคนี้เองที่จู่ๆ ก็ทำให้เรนสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยเป็นน้องรักของจินไตย์ ไม่เคยเป็นที่รักของใครทั้งนั้น ราวกับถูกจี้จุด ก็เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริงทำให้เขาโต้เถียงอย่างไม่ยอมลดละ

“มีคนบอกแกแบบนั้นเหรอ ละ...ไล่ออกให้หมดเลยนะ สายของแกสืบอะไรมา....ไม่เห็นจะได้เรื่องเลยสักคน เป็นนายประสาอะไร หูเบาชะมัด อ๊า....จะ เจ็บนะเว้ย ไอ้บ้า”

จากสามนิ้วเริ่มจะแทรกนิ้วที่สี่เข้าไป กะทันหัน แค่นี้มันก็คับจนแทบจะปริอยู่แล้ว เรนหมดเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้ จากที่กำลังดิ้นหวังจะถีบให้คนพวกนี้ออกห่าง เขาทำได้เพียงหลับตาปล่อยปล่อยตามยถากรรม ตอนนี้เรนแทบไม่หลงเหลือสติ ดวงตาของเขาเหลือกลอยมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแสงสีขาว

“นายครับ คุณบารมีมารออยู่ที่ห้องแล้ว” ลูกน้องคนหนึ่งเดินมากระซิบบอกกับแอรอน

“ออกไปก่อน”

แค่แอรอนเอ่ยปาก ทุกคนก็พร้อมทำตามคำสั่ง ขาของเรนได้อิสระอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่เหลือแรงดิ้นอีกแล้ว

“ในเมื่อนายไม่ได้ต้องการความเห็นใจ ฉันก็จะตามใจนายเอง” จู่ๆ แอรอนก็หยิบของบางอย่างออกมา มันมีความยาวประมาณนิ้วก้อย ลักษณะเป็นวงรีผิวเรียบเนียน แล้วยัดมันเข้าไปในก้นของเขา

“อึก...อือออออ” แค่กลืนน้ำลายก็ยากลำบากแล้ว ไอ้ของที่ถูกใส่เข้ามามันกำลังสั่นหยอกล้อกับภายในของเขา

“นี่รึเปล่าความจั๊กจี้นิดหน่อยที่นายพูดถึง” พูดแล้วก็ยังเอาบางอย่างมารัดที่ปลายหยักที่กำลังแข็งตัวตั้งขึ้น ใช้จุกเล็กๆ ปักปิดลงบนทางออกของของเหลว “หวังว่านายจะชอบ”

ยังไม่สาแก่ใจ เรนยังถูกเอาเทปปิดปากไว้อีก

“อื้ออออออ”

รีโมตบังคับอยู่ในมือของร่างสูง เจ้าตัวกดเปิดระบบสั่น แล้วก็เดินออกจากห้องไป เมื่อประตูห้องปิดลง เสียงอูอี้ของเรนก็ทำงานแทนทุกอย่าง