5 อดีตแสนขม

[6 ปีก่อน]

“พ่อ อย่าตีเรนเลย เรนยอมแล้ว”

“ยอมเหรอ ที่ก่อนหน้าทำไมแกไม่คิด หา! ไอ้เด็กเวร ไปเดินตัดหน้าท่านรองแบบนั้น คิดจะทำอะไร”

“เรนไม่ได้ตั้งใจนะพ่อ พี่จินไตย์ให้เรนเอาน้ำเข้าไปเสิร์ฟ”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว ใครใช้ให้แกเสนอหน้าเข้าไปแบบนั้นกัน แต่งตัวซอมซ่อยังกล้าทะเล่อทะล่าเข้าไป แกไม่รู้รึไงว่าทำฉันขายหน้า มานี่เลย ไอ้เสื้อผ้าพวกนี้ฉันจะเอาไปเผาทิ้ง”

“พ่อ แล้วเรนจะใส่อะไร นี่มันก็เสื้อผ้าที่ได้มาจากพี่จินไตย์ทั้งนั้นนะ”

เพี้ยะ!

“แกจะอ้างชื่อจินไตย์ไปถึงเมื่อไร พี่ชายของแกกำลังจะลงเล่นการเมือง อย่ามาทำให้เขาต้องแปดเปื้อน” คนเป็นพ่อชี้หน้าด่าทอเรนด้วยความโมโห ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องที่ยืนเลิ่กลั่กกันอยู่ “พวกมึง ถอดเสื้อผ้ามันออก แล้วเอามันไปผูกไว้กับต้นไม้หลังบ้านโน่น”

“ถอดหมดเลยเหรอครับนาย”

“เออสิวะ สอนไม่รู้จักจำ คนแบบนี้ต้องให้มันรู้สำนึกเสียบ้าง” ว่าแล้วก็หันหน้ามาหาเรนที่กำลังกอดตัวเองไว้ กลัวว่าจะโดนถอดชุดออกจริง ๆ “จำไว้นะเรน ถ้าคราวหน้าแกยังกล้าเสนอหน้าไปรับแขกโดยที่ฉันไม่อนุญาตอีก คราวหน้าฉันจะให้พวกมันโยนแกตัวเปล่าไปไว้กลางสี่แยกไฟแดงแทน”

“พ่อ อย่าทำแบบนี้กับเรน เรนขอโทษ แม่! พี่จินไตย์! พี่แดงช่วยด้วย!”

เรนน้ำตานองหน้า หันไปหาแม่กับพี่ชายที่ไม่แม้แต่จะออกปากช่วยเขา ขนาดพี่เลี้ยงที่ทำหน้าที่คอยดูแลเรนมาตั้งแต่เล็กยังทำได้เพียงหันหน้าหนีไปทางอื่น

“ถ้าขืนแกยังแหกปาก ฉันจะให้พวกมันทำมากกว่านั้น ก็ลองดู”

“พ่อ...เรนขอโทษ”

“หุบปาก!”

เรนได้แต่สะอึกสะอื้น พยายามกัดฟันข่มตัวเอง เขากลัวจนไม่รู้จะไปหาที่พึ่งไหนแล้ว เสื้อผ้าที่ใส่วนซ้ำมาหลายปีถูกถอดออกจนหมด สายตาแปลกประหลาดของคนพวกนี้มองเขาเหมือนเหยื่อไร้ทางสู้ ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าคิดอะไรกันอยู่ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดความในใจออกมาแค่นั้นเพราะอย่างน้อยเขาก็ยังอยู่ในฐานะลูกชายคนเล็กของบ้านหลังนี้

“ฮึก...” หลังจากถูกมัดติดไว้กับโคนต้นไม้หลังบ้าน เรนก็ได้แต่นั่งสะอื้นอยู่อย่างนั้น นานมากพอจนกระทั่งแสงแดดรำไรยามบ่ายคล้อยค่อยๆ มืดลงจนมองอะไรไม่เห็น

“เรน”

แพขนตาที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำใสเปิดกว้างขึ้นหลังจากที่ร้องไห้เงียบ ๆ จนต้องพักสายตาเอาแรง เรนช้อนสายตาขึ้นมองหาต้นเสียง ก็พบว่าเป็นจินไตย์ที่เดินสาดไฟฉายเข้ามาหา ในมือถือจานใส่ข้าวพร้อมกับกับข้าวอีกสองสามอย่างมาด้วย

“หิวมั้ย พี่เอาข้าวมาให้”

“พี่”

เด็กหนุ่มวัยเพียงสิบห้าปีที่ดูสิ้นหวัง แค่เพียงมีใครสักคนหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ บ่อน้ำตาก็ตื้นขึ้นมาอีกจนได้ เรนน้ำตาไหลพรากขณะที่อยากจะปล่อยโฮออกมาต้องก็ฮึบเอาไว้ เขาโตมากพอที่จะรู้จักอายยามเมื่อตัวเองเปลือยกายต่อหน้าคนอื่น หนุ่มน้อยหนีบขาพยายามปกปิดส่วนสงวนเอาไว้ ขณะที่พี่ชายเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

“พ่อหายโกรธเรนรึยังครับ”

“น่าจะหายแล้วล่ะ ไม่งั้นคงห้ามไม่ให้พี่เอาข้าวมาให้แล้ว”

“ถ้างั้นพี่แก้มัดให้เรนหน่อยได้มั้ย เรนเจ็บมือ เจ็บหลังมากเลย คันมากด้วย” เรนนั่งอยู่ท่าเดิมมากว่าสามชั่วโมงแล้ว โดนทั้งมดทั้งยุงกัดจนทรมานไปทั้งตัว

“ชู่วววว! อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวพ่อก็โมโหอีกหรอก ถ้าโดนทำโทษอีกพี่คงช่วยเรนยากนะ”

ปกติยามเมื่อคนเราผิดหวังอยากจะหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อปลดปล่อยความรู้สึก แต่สำหรับเรนกลับต้องเก็บเอาความเสียใจนั้นไว้ในใจ ยิ่งเขาปกปิดมันได้ลึกเท่าไรก็ยิ่งเป็นผลดีต่อตัวเขามากเท่านั้น

“แล้วแม่ล่ะครับ”

“แม่เข้านอนแล้วล่ะ เห็นบอกว่าปวดหัว เรนก็รู้ว่าแม่ป่วยต้องให้คีโม อย่าไปรบกวนแม่นักเลย”

คำตอบที่ได้รับทำให้หัวใจดวงน้อยวูบไหว เขายังมีตัวตนสำหรับพ่อกับแม่หรือเปล่า

“อย่าโกรธพ่อเลยนะเรน ที่ท่านทำไปก็เพื่ออนาคตพวกเรา”

“ครับ” เป็นคำตอบที่ปนด้วยความผิดหวังเล็ก ๆ ลึก ๆ แล้วเขาไม่กล้าโกรธใคร ได้แต่ยกความผิดนั้นตัวเองคนเดียว เหลือก็แต่พี่แดงที่เรนให้ความไว้ใจ ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“มองหาใคร ถ้าเป็นพี่แดงล่ะก็ แกเข้านอนแล้วล่ะ”

“พะ พี่ ทำอะไรน่ะ” หัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อจู่ ๆ จินไตย์ก็เข้าประชิดตัวเขา แววตาของจินไตย์ดูหื่นกระหายไม่เหมือนพี่ชายใจดีที่เคยเป็น

“อย่าร้องน่าเด็กดี ถ้าวันหนึ่งพ่อไม่รักเรนขึ้นมา แล้วทำอะไรมากกว่านี้ พี่ก็ช่วยอะไรเรนไม่ได้นะ แต่ถ้าเรนเป็นของพี่ พ่อต้องฟังคำขอพี่แน่ เรนว่าไงล่ะ”

“พี่หมายถึงอะไร”

“นายยังเด็ก อาจไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เชื่อฟังพี่นะเด็กดี”

“ไม่ อย่าทำเรนนะ พี่เป็นบ้าไปแล้วรึไง อุ้บ...” เรนโดนปิดปาก โผล่พ้นเพียงสายตาที่หวาดกลัว แต่จินไตย์ไม่ได้ใส่ใจ เขาล่วงเกินเรนในคืนนั้น มิหนำซ้ำยังข่มขู่ไม่ให้เรนปริปากบอกเรื่องนี้กับใคร

**********

[ปัจจุบัน]

“เรน หายไปไหนมาหลายวัน ทำไมพี่โทรไปไม่รับ”

“เรนต้องทำงานครับ พี่กลับมานานแล้วเหรอ”

เรนพยายามทำใจดีสู้เสือตอบกลับ วันนี้เขามีเหตุจำเป็นที่ต้องกลับมาที่บ้าน ที่ผ่านมาเขาหาทางเลี่ยงที่จะอยู่สองต่อสองกับพี่ชายมาตลอด แต่จินไตย์ก็พยายามที่จะเข้าถึงตัวเขาให้ได้เพื่อหาเศษหาเลยจากเรนทุกครั้งที่สบโอกาส ถึงขั้นตามไปหาเรนที่ห้อง จนเรนต้องหลบหน้าและย้ายห้องหนีบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะหนีพ้น แม้ต่อหน้าทุกคนเขาจะเลิกสนใจเรนและทำราวกับว่าเรนเป็นสุญญากาศ แต่ลึก ๆ กลับทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้เรนกลับไปอยู่ใต้อาณัติของเขา

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง รู้รึเปล่าว่าทำอะไรผิดไว้ วันก่อนที่ให้เอาของขวัญไปส่งให้เดียร์ ของนั่นไปไหนแล้ว” จินไตย์ปรี่เข้าหาน้องชาย กระชากคอเสื้อจนเรนเซถลาตาม

“เรนขอโทษ เรนไปถึงงานแล้วจริงๆ แต่ก็เจอใครก็ไม่รู้มาดักรอจะแย่งของขวัญ เรนก็เลยต้องหนีไปหาที่ซ่อน มันตามเรนอยู่ตั้งหลายวันกว่าเรนจะหลุดจากพวกมันได้ ดีที่ที่ทำงานเรนมีที่ให้ซุกหัวนอนได้ ไม่งั้นเรนคงแย่”

“แล้วของนั่นล่ะ พวกมันได้ไปรึเปล่า”

เรนส่ายหน้า ถ้าได้เข้าชิงรางวัลนักแสดงเจ้าบทบาทก็ ตัวเต็มก็คงเป็นเขานี่แหละ

“เรนทำมันตกแม่น้ำตอนหนีพวกมัน ขอโทษที่เรนเอาไปส่งให้พี่เดียร์ไม่ได้ ของในนั้นแพงมั้ยครับ เรนจะหาทางชดใช้ให้”

พอรู้เหตุผลตามนั้นจินไตย์ก็ดูผ่อนคลายลงมาก สีหน้ากังวลในตอนแรกค่อยๆ จางไป เขายอมปล่อยมือจากคอเสื้อของเรน ก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจอีกรอบ

“แน่ใจนะว่าเรนไม่ได้เปิดดูของในนั้น”

“ครับ เรนไม่กล้าหรอก พี่จินไตย์อย่าโกรธเรนเลยนะ ให้เรนไปส่งให้ใหม่ก็ได้ เรนขอแก้ตัว”

“แก้ตัวเหรอ แก้ผ้าดีกว่ามั้ง”

แค่คิดก็สะอิดสะเอียนกับคำพูดของคนเป็นพี่ชาย เรนได้แต่กำมือแน่น จำต้องอดทนกับสิ่งที่เป็นอยู่

แล้วมันก็ดันทำให้เขานึกไปถึงใบหน้าของคนๆ หนึ่ง แอรอน ไอ้บ้านั่นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากจินไตย์เลยเหมือนกัน อาจจะดีกว่าหน่อยตรงที่มันไม่ได้คิดจะสอดใส่ คิดแล้วก็ยกมือขึ้นถูปากตัวเองจนแดง กลิ่นกับรสชาติยังติดอยู่ในปากเขาอยู่เลย

“เอาเถอะ ของมันก็หล่นลงน้ำไปแล้ว จะไปงมขึ้นมาให้เดียร์มันก็ไม่ใช่เรื่อง แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เรนหายไปหลายวัน คราวหน้าจะทำไรก็หัดส่งข่าวหน่อย พี่เป็นห่วง”

เรนปั้นหน้าตึงพยายามเก็บอาการ คนที่เอาของผิดกฎหมายให้เขาถือเข้าไปในที่อโคจร ไม่มีทางหวังดีกับเขา ยิ่งเป็นจินไตย์เขายิ่งไม่ลังเลที่จะมองในแง่นั้น

“วันนี้ไม่มีใครอยู่ พี่แดงก็หลับไปพร้อมน้องเมแล้ว เรามาสนุกกันดีกว่า” จินไตย์ไล้นิ้วบนกรอบหน้าหวาน ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับรอยปริที่ขอบปากของเรน “นี่รอยอะไร”

“ปากแห้งน่ะครับ ก็เลยเป็นแผล”

ใครจะไปบอกว่าโดนไอ้แอรอนอะไรนั่นยัดของไซซ์บิ๊กเบิ้มเข้ามาในปากกระแทกจนมันเป็นแผล ตอนนี้แค่อ้าปากยังแสบจนเผลอสะดุ้งอยู่หลายครั้ง

“ช่างเถอะ ตรงนี้ไม่ได้สำคัญเท่าตรงนั้นหรอก” จินไตย์มองเรนหัวจรดเท้าด้วยแววตากะลิ้มกะเหลี่ยแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

โรคจิตชัดๆ

เรนคิดในใจแต่ทำอะไรไม่ได้มาก ถ้าเขาไม่ทำตาม ผลร้ายจะไปตกที่เมลินดา สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือเก็บรวบรวมหลักฐานแล้วหาทางเปิดโปงคนตระกูลนี้ให้ได้มากที่สุดมากกว่า แม้จะไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนตัวเล็ก ๆ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีตัวตน แต่ก็ดีกว่าไม่พยายามอะไรเลย