4 ปากดี

“อึก...”

ไม่รู้ต้องอยู่กับไอ้ของแปลกปลอมนี่นานแค่ไหน แต่เรนรู้แล้วว่าความรู้สึกของอาการใจจะขาดแต่ก็ไม่ขาดมันทรมานสิ้นดี ร้องก็ไม่ได้ ขยับทีก็สะดุ้ง ครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด

อาการที่เป็นอยู่ทำให้เรนเหมือนคนหูดับ ตาลายไม่ได้รับรู้ถึงความเป็นไปของสิ่งรอบข้าง

จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนที่เดินเข้ามาใกล้นั่นแหละถึงได้รู้ตัว

“อื้อออออ”

เขาก่นด่าอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ แม้จะเป็นเพียงเสียงอู้อี้แต่คนฟังก็พอจะเดาออกว่าไม่ใช่คำที่ถูกจริตหูแน่ ๆ แต่มุมปากหยักกลับยกยิ้ม สายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยดูร้ายกาจจนน่าหวั่น

“สนุกกับตัวเองอยู่รึเปล่า”

เรนจ้องอีกฝ่ายตาเขม็ง ในใจมีแต่คำสาปแช่ง

กริ๊ก!

“อื๊มมมมมมม” เอวของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นเมื่อจู่ ๆ แอรอนก็หยิบรีโมตขึ้นมากดเพิ่มระดับความแรง เรนคิดว่านั้นเป็นระดับสูงที่สุดแล้วเสียอีก ยังมีสูงกว่านี้อีกเหรอ

“ดูนายสิ ไม่คิดว่าจะชอบสิ่งที่ฉันจัดให้ขนาดนี้ ไอ้นั่นของนายมันแข็งจนเส้นเลือดปูดทั่วแล้ว” ไม่พูดเปล่ายังยื่นมือที่ใส่ถุงมือชุดใหม่มาจับส่วนนั้นของเรน บีบมันจนเขาหน้านิ่ว

คนตัวเล็กรวบรวมแรงที่มีพยายามถีบอีกฝ่ายเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้น แต่แล้วก็ขาก็ถูกรวบตรึงไว้บนเตียงอย่างง่ายดาย

“ไม่คิดว่านะจะยังมีแรงอยู่อีก” 

“อื้อออ...” เรนยังคงไม่ยอมแพ้ เขาออกแรงดิ้นทั้งที่ก็รู้ว่าไร้ประโยชน์ ใบหน้าแดงก่ำจากการหายใจไม่ทัน ทำให้เริ่มจะมีอาการหอบให้เห็นบ้างประปราย

“อยากให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ ดูท่านายคงอยากจะเสร็จเต็มที”

เรนพยายามเอี้ยวตัวหนี ข้อมือที่ถูกใส่กุญแจมือไว้บิดไปบิดมาจนเกิดห้อเลือดสีช้ำน่ากลัว

“ไม่เอาน่า ฉันไม่ใช่คนใจดำ”

แอรอนคลึงแท่งร้อนขนาดกะทัดรัดในมือใหญ่ของเขา ก่อนจะใช้นิ้วโป้งสะกิดปลายหยักที่มีบางอย่างปักคาไว้ ไอ้นี่แหละตัวปัญหาเพราะมันทำให้เรนอัดอั้น ไม่ได้ปลดปล่อยเลยนับตั้งแต่โดนทิ้งไว้ในห้อง

ยิ่งดีดดิ้นเท่าไร แอรอนก็ยิ่งชอบใจเท่านั้น เขารู้สึกพอใจกับของเล่นชิ้นนี้อยู่ไม่น้อย แม้มันจะเป็นของเล่นที่ควรจะทิ้งไปตั้งแต่แรกแล้ว แต่หลังจากที่อีกฝ่ายหลุดปากว่าเป็นน้องชายของจินไตย์ เขาก็เปลี่ยนใจและมีแผนใหม่ในหัว

“ฮึก....อืมมมม”

คนตัวเล็กที่ความแดงก่ำลามไปทั่วตัวเริ่มตาเหลือกลอยเมื่อมือใหญ่ขยับชักรูดแท่งเนื้อของเขาขึ้นลงอย่างเนิบนาบ ขณะที่ของที่ถูดยัดอยู่ในก้นยังสั่นอย่างต่อเนื่อง

ร่างเล็กครางเสียงอื้ออึงในลำคอ ร่างกายบิดแอ่นไปมาตามจังหวะที่คนตัวโตจัดให้

“หึหึ” เสียงหัวเราะที่หยามเหยียดฝังอยู่ในหัวของเรน เขาเพิ่งได้เจอกับผู้ชายคนนี้แต่กลับรู้สึกเกลียดเขาเหลือเกิน

“อยากเสร็จมั้ยล่ะ”

เรนไม่ตอบ หันหน้าหนีไปทางอีก ทั้งที่ร่างกายใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว สะโพกของเขายังขยับนิดๆ อยู่เลย

“ถ้าไม่นายอาจจะต้องทนจั๊กจี้อีกหน่อย แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

คำพูดเหล่านั้นทำให้เรนถลึงตาใส่อีกฝ่าย แต่มันไม่ได้น่ากลัวเลยสำหรับแอรอน ร่างสูงยังคงยิ้มเย้าอยู่อย่างนั้น ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน

แต่ผู้ควบคุมย่อมถือไพ่เหนือกว่า แอรอนทำให้เรนแทบคลั่งกับการรุกล้ำร่างกายด้วยวิธีหยาบโลนของเขา นอกจากสิ่งแปลกปลอมที่สั่นกระตุ้นอยู่ภายในแล้ว แอรอนยังใช้นิ้วคว้านดันมันให้ลึกเข้าไปอีก

“อื๊อ...อึก....แฮ่ก..ๆ”

เสียงหอบหายใจดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่แอรอนยังคงสนุกกับของเล่นชิ้นนี้ ดวงตากลมโตของเรนตอนนี้ฉ่ำปรือไปด้วยหยาดน้ำใส เขาไม่ได้ร้องไห้ เพียงแต่แค่น้ำตามันเล็ดออกมาเองแค่นั้น

“ฉันจะให้โอกาสนายได้ร้องขอชีวิตก็แล้วกัน” ในที่สุดแอรอนก็ยอมเปิดปากให้ มือหนาลอกเทปออกจากปากของเรนไม่ได้เบามือนัก

และเมื่อเรนได้โอกาส เขากลับไม่ยอมใช้มัน

“ไอ้โรคจิ... อ๊า...”

ไม่ทันจะพูดครบคำ ร่างเล็กก็ต้องแอ่นตัวสั่นสะท้านเมื่อแอรอนดึงส่วนที่ปักอยู่ปลายหยักออกกะทันหัน น้ำสีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก

“นึกว่าจะอยู่ได้นานกว่านี้” แอรอนเชยคางอีกฝ่ายให้หันมามองที่เขาตรง ๆ ถึงขนาดนี้แล้วเจ้าตัวยังดื้อรั้นไม่ยอมให้อีก

“แฮ่กๆ ทำได้แค่นี้เองเหรอ”

พรึ่บ!

แอรอนถอดเสื้อตัวบนออกไม่ใช่เพราะร้อน แต่เพราะเรนปล่อยมันพุ่งใส่ตัวเขาเต็มๆ ใบหน้าที่หวานราวกับผู้หญิงต่อให้จะเหยเกแต่ก็ดึงดูดไม่น้อย โดยเฉพาะฝีปากที่กล้าพูดในสิ่งที่ใครต่างก็ไม่คิดจะทำนั่น

“ดูท่าฉันคงต้องปิดปากนายไปยาวๆ ดีกว่าปล่อยให้นายพ่นแต่คำพูดน่าเบื่อพวกนั้น”

เรนได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เมื่อจู่ๆ แอรอนก็ปลดเข็มขัด ปลดกางเกงของตัวเอง งัดเอาสิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าของเขาออกมา ไม่ทันจะได้พูดต่อแอรอนก็เอามันมายัดเข้าปากเขา ส่วนลำของมันขยายใหญ่อยู่ข้างในแน่นเสียจนงับไม่ลง

มือหนาขยุ้มเส้นผมสีทองแดงก่อนจะใช้ปากของเรนเป็นที่ระบายอารมณ์ด้วยการกดศีรษะของเขาเข้าหาตัว

ส่วนปลายหยักแทงลึกเข้าไปถึงลำคอจนเกือบสำลัก เรนได้แต่ทำเสียงอู้อี้ ขณะเดียวกันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามเกร็งตัวฝืนเอาไว้

“แบบนี้นายคงจะเลิกปากดีไปสักพัก ไม่สิ จนกว่าฉันจะพอใจ”

ราวกับเห็นเป็นเรื่องสนุก แอรอนไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เรนได้พูดอะไรอีกแล้ว เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะหายใจได้รึเปล่า

“กลืนมันลงไปสิ ถ้านายใช้ฟันสักนิดล่ะก็ฉันจะไม่ทำแค่นี้แน่”

ต่างอะไรกับการขืนใจ ต่อให้เขายอมก็ใช่ว่าจะเชื่อใจอะไรแอรอนได้ แต่เพราะขนาดที่ใหญ่โตของมันคับแน่นในโพรงปาก บวกกับความอ่อนแรงของเรนมากกว่า กลายเป็นว่าเขาทำตามเงื่อนไขของแอรอนได้อย่างง่ายดาย

ความอุ่นที่ครอบเอาพื้นที่กว่าครึ่งลำไว้ในปากทำให้แอรอนเกิดอารมณ์ไม่น้อย สายตาที่มองเขาอย่างอาฆาตขณะที่ดวงหน้าหวานได้แต่อาปากรอรับ ไม่นานแอรอนก็ขยับสะโพกก่อนจะเร่งความเร็วขึ้น กดใบหน้าของเรนลงอีก

อึ่ก.....

ของเหลวบางส่วนถูกกลืนลงท้อง และบางส่วนถูกสำรอกออกมาหลังจากที่แอรอนยอมถอนตัวออก ส่วนคนถูกกระทำได้แต่นอนแผ่หลาแม้แต่จะลืมตายังไม่ลืมไม่ขึ้น

ร่างกายของผู้ชายคนหนึ่งไม่ได้น่าหลงใหลเลยสักนิด แต่แอรอนกับติดกับดักของใบหน้าหวานๆ นั่น จนเขาหลวมตัวลงไปเล่นด้วย