ขีดรัก มาเฟียร้าย : 4/2- เดิมพัน! ผีเห็นผี

เอลลี่วิ่งปรี่ตรงไปหาใบบัวแต่ก็โดนชายชุดดำขว้างทางไว้ ภาพที่เห็นไกลๆ ใบบัวถูกผู้ชายตัวใหญ่กอดรัดไว้แน่นมาก พานทำให้ใจเธออยู่ไม่สุข แทบจะตกไปถึงตาตุ่ม แต่ก็ยังโชคดีที่มีลูกน้องในร้านรีบวิ่งไปบอกเธอเร็ว

“ไอ้มาร์โค มึงปล่อยผู้หญิงได้แล้ว หยุด!” ดีแลน รีบกระแทกแก้วลงโต๊ะ ร้องห้ามเพื่อนรักเสียงดัง และส่งสัญญาณบอกลูกน้องให้ปล่อยหญิงสาวเจ้าของร้านเดินเข้ามาได้

“ปล่อยเธอ!” ดีแลนย้ำเสียงเข้ม

“ขะ...ขอบคุณนะคะ คุณดีแลน” เอลลี่หันไปขอบคุณดีแลนด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปมองแผ่นหลังใบบัวใกล้ๆ ใจอยากจะกระชากผู้ชายร้ายกาจที่โอบกอดเด็กของเธอไว้ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำอย่างที่ใจคิด

"ขอโทษนะคะ คุณมาร์โค ปล่อยน้องบัวก่อนได้ไหมคะ น้องไม่ได้รับงานแบบนี้จริงๆ ค่ะ" เอลลี่รีบอธิบายเสริมอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"......" มาร์โค เงยหน้ามองเจ้าของร้านเพียงนิดก่อนผละใบหน้ากลับมาจดจ้องดวงหน้าหวานที่ออกอาการตื่นกลัว บนหน้าตักแกร่ง

“ไม่รับงาน?” มาร์โคถามเสียงเข้ม

“ฮึก...ค่ะ” สาวน้อยใบบัวพยักหน้าลงงึกงักรัวๆ อยากให้คนตรงหน้าปล่อยเธอสักที

“หยุดทำหน้าแบบนี้ถ้าไม่อยากโดนดี”

เอลลี่หัวใจเต้นระรัวมองภาพตรงหน้าอย่างหวั่นๆ เมื่อมาร์โคยังคงกระชับแขนแกร่งให้แน่นขึ้น ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยตัวใบบัวออกมา เธอจึงต้องขอความช่วยเหลือรีบหันหน้าไปมองที่..มู่หยาง

“ชะ..ช่วยเอลลี่ด้วยนะคะ ช่วยเด็กของเอลด้วย” เอลลี่พูดอย่างร้อนรนและกลุ้มใจนาทีนี้ เธอต้องช่วยใบบัวออกมาให้ได้

"ไอ้มาร์โค มึงปล่อยผู้หญิงได้แล้ว!" ดีแลนพูดแทรกขึ้นเสียงแข็งอีกครั้ง เมื่อเพื่อนรักเอาแต่กอดรัดหญิงสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเสียที

"หึ.." ครั้งนี้มาร์โค ยอมปล่อยตัวหญิงสาวอย่างว่าง่าย ทำให้ใบบัวนั้นรีบลุกขึ้นจากหน้าตักวิ่งไปหลบหลังของเอลลี่ เจ้าของคลับแห่งนี้ในทันที

“บัว..ไปพักเถอะ เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง” เอลลี่หันไปบอกลูกน้องที่เธอรักมากราวกับเป็นน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

“..ค่ะ..”

เอลลี่จ้องมองใบบัวที่กำลังตัวสั่นอย่างรู้สึกผิดที่เธอดูแลเด็กได้ไม่ดี ก่อนจะพยักหน้าให้เด็กในร้านอีกคนให้เข้ามาช่วยพยุงช่วยใบบัวออกไปจากตรงนี้

“คุณ..มาร์โค จะให้เอลลี่จัดหาน้องหน้าตาน่ารักๆ แบบใบบัวให้ไหมคะ” เอลลี่หันกลับมาฉีกยิ้มหวานเอ่ยพูดอย่างมีจริตและมืออาชีพ ถึงแม้ในใจจะอยากเอาเล็บสวยๆ ข่วนหน้าหล่อๆนี้ก็ตาม

“..ใบบัว มีแฝด?..” มาร์โคเอ่ยขึ้นเสียงเย็น ตาคมดุจดั่งราชสีห์จ้องมองผู้หญิงเซ็กซี่ตรงหน้านิ่ง พานทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเอลลี่เต้นรัว

"อะ...เอ่ออ.. นะ..น้องบัวไม่ได้มีแฝดค่ะ แต่เรามีเด็กหน้าตาน่ารักๆอีกเยอะเลย คุณมาร์โคสนใจดูน้องๆ ก่อนไห..ม..คะ..”

“ไม่เอา!!”

เฮือก....

ไม่ทันที่เจ้าของร้านจะพูดจบ เสียงเข้มก็ประกาศดังกร้าว จนเอลลี่และคนที่ได้ยินต่างพากันสะดุ้ง

“ไม่ต้องหาใครมาทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่ใบบัว ฉันก็ไม่เอา เข้าใจไหม!?”

“ขะ..เข้าใจค่ะ”

“มึงช่วยพูดดีๆ หน่อยได้ไหมว่ะ มึงเมามากไปแล้วนะ” ดีแลนรีบพูดช่วย เมื่อเห็นใบหน้าสวยนั้นซีดเผือกด้วยความตกใจ

“ส่งแขก!" มาร์โค

เอลลี่ก้มหัวให้กับดีแลนเพียงนิดเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเดินออกจากพื้นที่นี่ โดยที่เธอก็ไม่ได้มีท่าทางขัดขืนใดๆ ซึ่งแตกต่างจากนิสัยที่ไม่ยอมคนของเธอมากๆ

ดีแลนเองก็ส่งยิ้มกลับไปให้เอลลี่ ราวกับเป็นการบอกว่าไม่เป็นอะไร โดยที่ตาคมนั้นจ้องมองเธอไม่ได้ละไปไหน มองแผ่นหลังขาวนั้นเดินหายไปจนสุดสายตา และหันกลับมามองเพื่อนรักก็พบว่าตอนนี้มันกำลังจ้องมองมาที่เขาตาเขม็ง

“มึงแปลกมากเลยนะ ไอ้ดีแลน” มาร์โคเปิดประเด็นขึ้นมาทันที สงสัยอาการกลับไปกลับมาของมัน

“ก็ไม่นะ” ดีแลนยักไหล่ ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสับเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย

“หรือมึงกำลังเจอเหยื่อ ยัยเจ้าของร้านนมโตคนนั้นเหรอว่ะ” มาร์โคพูดขึ้นอย่างรู้ทันนิสัยโรคจิตของเพื่อนรัก

“หึๆ กูว่ามึงหรือเปล่าที่เจอเหยื่อ วันนี้มึงดูสนุกมากกว่ากูอีกนะ มึงควรขอบคุณกู” ดีแลนแสร้งรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ก็...ธรรมดานะ ไม่ได้สนุกอะไรมาก” มาร์โคตอบกลับไปเสียงเรียบเมื่อถูกจี้ถามกลับบ้าง

“จริง? กูว่ามึงกำลังดูสนุก ดูสนใจเธอและเธอก็ดูพิเศษมากเลยนะ”

“หึ..ก็มันดูแตกต่างดี...”

“ยังงี้เธอ ก็คงกำลังดวงตก ซวยที่ได้มาเจอกับมึงหรือเปล่า”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ซวยไม่ซวยก็ต้องลองดู แต่เธออาจกำลังโชคดีก็ได้นะ”

“แสดงว่ามึง ยังไม่จบ” ดีแลนถามมาร์โคที่นั่งยกยิ้มมุมปากอยู่คนเดียว ที่เขาดูก็พอจะรู้ว่ามันกำลังคิดแผนชั่วอยู่แน่ๆ

“นั่นสิ จะให้กูจบได้ไง นี่มัน...ก็แค่เริ่มต้นตั้งหาก” ใบหน้าหล่อเผยถึงความร้ายกาจ มุมปากหนายกยิ้มราวกับกำลังเจอสิ่งที่ถูกใจ ก่อนที่มาร์โคจะกลับมาจ้องมองที่ดีแลนอีกครั้ง

“แล้วมึงล่ะ เป็นบ้าอะไร ทำไมถึงห้ามกู” มาร์โค ถามกลับเมื่อกี้เขาก็เห็นความผิดปกติ ความพิเศษของเพื่อนรักอยู่เหมือนกัน

“....”

“เพราะผู้หญิงนมโตคนนั้น?..อ๋อกูพอจะรู้แล้ว..นี่คงเป็นเหตุผลที่มึงชวนกูมาที่นี่สินะ”

“มึงมีนัดต่อกี่โมง” 

“หึๆ เปลี่ยนเรื่องเลยนะมึง”

“กูไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง แต่กูแค่ไม่อยากตอบ”

“แต่สายตามึงกำลังตอบกูอยู่นะ”

“หึ สายตากูกำลังบอกอะไรมึง”

“ทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าสาว ระวังจะดีแตก คนโรคจิตแบบมึงแอ๊บได้ไม่นานหรอก”

ดีแลนยกยิ้มมุมปาก ยื่นแก้วในมือไปชนกับเพื่อนรักก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันจนหมดในรวดเดียวด้วยความถูกใจ เพื่อนคนนี้มันอ่านสายตาและอ่านใจของเขาถูกเสมอ

“หึ แต่กูก็น้อยกว่ามึงแล้วกัน ไม่ใช่โรคจิตปล้ำผู้หญิงกลางร้านแบบมึง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่แน่ มึงมันโรคจิตเหนือกว่ากูอยู่แล้ว งานนี้คงไม่ใช่แค่เด็กในร้านที่ซวย แต่เจ้าของคลับก็คงซวยด้วยหรือเปล่าว่ะ”

“หึๆ งานนี้ต้องโทษที่นมเธอใหญ่เกินหน้าเกินตาคนอื่นว่ะ” ดีแลนเอ่ยขึ้นอย่างยียวน ซึ่งมาร์โอเคเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเรื่องขนาดไซซ์หน้าอกของเธอ

“นมใหญ่ฉิบ”

“แล้วมึงจะไปไหน” ดีแลนเหลือบมองมาร์โคที่วางเครื่องดื่มลงและลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความสงสัย 

“เบื่อแล้ว จะไปทำธุระต่อ”

“หึ..ธุระมึงกูว่าไม่พ้น ผู้หญิงที่ชื่อใบบัวใช่ไหม”

“มึงก็แสนรู้เหมือนกัน ผีเห็นผีไหมว่ะ”

“หึ เอางี้ไหมกูกับมึงก็มาดูกันว่า ใครจะได้เห็น...ผี..ก่อนกัน” ดีแลนแสยะยิ้มร้ายราวกับกำลังเดิมพัน "ทุกแผนได้หมด ไม่ว่าจะสมยอม หรือ ขืนใจ" 

"หึ..ได้"

"แต่กูว่างานนี้กูชนะแน่" ดีแลนจ้องมองเพื่อนรักอย่างแน่วแน่และท้าทาย พลางกระดกน้ำสีอำพันหมดแก้วอีกครั้งอย่างสบายใจ เรื่องง่ายๆ แบบนี้ทำไมเขาถึงจะไม่ชนะ

“เออ..กูไม่เลวเท่ามึงหรอกนะ” มาร์โคได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ ดีแลนนั้นร้ายกาจยิ่งกว่าใครทำไมเขาจะดูไม่ออกว่ามันกำลังคิดแผนชั่วๆไม่ต่างไปจากเขา สงสัยว่าคลับนี้คงจะไม่ได้สงบสุขอีกแน่ เพราะถ้าหากเพื่อนรักคนนี้ได้ล็อกเป้าหมายไว้แล้วว่าจะต้องชนะ มันจะไม่มีคำว่าแพ้หรือพลาดแน่ๆ เฉกเช่นเดียวกับ..เขา..