ขีดรัก มาเฟียร้าย : 5/1 - อาหารจานเด็ด

@ร้านอาหาร

แสงไฟระยิบระยับสร้างบรรยากาศร้านอาหารนั้นดูสวยงามมากขึ้น และด้วยแสงไฟที่ห้อยระย้าไปทั่วเพดานขาว ยิ่งชวนให้สายตาคู่สวยนั้นสาดส่องมองดูไปรอบๆด้วยความชอบใจ หญิงสาวมองดูผู้คนแต่งตัวหรูหราไม่ต่างจากเธอ กำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยมันยิ่งทำให้เธอนั้นรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยใบบัว” เอลลี่เอ่ยขอบคุณดีแลนที่นั่งอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วันนี้เป็นเธอเองที่นัดผู้ชายตรงหน้ามาทานข้าวเพื่อเป็นการเลี้ยงขอบคุณ

“ไม่เป็นไรครับ ผมตั้งหากต้องขอโทษแทนเพื่อนของผมด้วย” 

“คุณมู่หยาง กับเพื่อนดูต่างกันมากๆ เลยนะคะ ปกติคนเป็นเพื่อนกันก็ต้อง..มีนิสัยเหมือนหรือคล้ายๆ กันไม่ใช่เหรอคะ”

“..ปกติมาร์โคไม่ใช่คนแบบนั้นครับ เขา..เป็นคนดี..แต่น่าจะดื่มหนักไปหน่อย” ดีแลนตอบเสียงทุ้มนุ่ม พลางมองเอลลี่กำลังพูดจ้อพร้อมเคี้ยวอาหารในปากตุ้ยๆ ไม่ได้ห่วงภาพพจน์ความสวยของตัวเองเลย

“แหม่...ถ้าดื่มแล้วเปลี่ยนนิสัยแบบนี้ ไม่น่าจะเป็นคนดีนะคะ ยังงี้คุณมู่หยางก็ต้องระวังๆ เพื่อนคนนี้ไว้บ้าง”

“...ครับ...ผมจะระวัง”

“ก็หล่อมากนะคะ แต่ทำตัวแบบนี้ผู้หญิงตกใจหมด ไม่เหมือนคุณเลย ดูสุภาพมากๆ”  เอลลี่ตักอาหารเข้าปากคำโต พร้อมกับพูดคุยกับผู้ชายตรงหน้าอย่างออกรส เป็นไปตามนิสัยของเธอที่เป็นคงช่างเมาท์..ช่างนินทา

“ขอบคุณครับ” ดีแลนยกยิ้มให้กับหญิงสาวอย่างขอบคุณ ดวงตาคมก็ได้แต่จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่มันกำลังเคี้ยวและพูดไม่หยุด

“คุณดูเป็นห่วง..เด็กที่ชื่อใบบัวมากเลยนะครับ”

“ค่ะ บัวก็เหมือนน้องสาวของเอล เธอน่ารักเป็นเด็กดี และเคยได้ช่วยชีวิตเอลค่ะ”

“ช่วยชีวิต!?”

“ค่ะ แต่เรื่องมันยาวมากกก เอาเป็นว่าบัวคือผู้มีพระคุณของเอลและน้องสาวค่ะ”

“เหรอครับ”

“ค่ะ ว้าวว!! ของหวานมาแล้ว” เอลลี่ตาโตดีใจเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นพุดดิ้งรสสตรอว์เบอร์รีสีหวานพร้อมเสิร์ฟ อยู่ในถาดอาหารและกำลังจะเตรียมวางลงตรงหน้าของเธอ

“ชอบไหมครับ”

“ชอบมากค่ะ ของโปรดเอลเลย แต่เอ๊ะ คุณมู่หยางเป็นคนสั่งเหรอคะ”

“ครับ ผมสั่งของโปรดของคุณ”

“ทำไมถึงรู้ค่ะ นี่อย่าบอกนะคะ...ว่าคุณสืบประวัติเอล”

“อย่าเรียกว่าสืบประวัติเลยครับ...เรียกว่าศึกษาความชอบของคนที่เรากำลังสนใจดีกว่า มันคือหนึ่งในเรื่องที่เราควรจะศึกษาคู่เดตของเราไม่ใช่เหรอครับ”

เอลลี่เผลอเม้มปากเข้าหากัน เมื่อคนตรงหน้าเอ่ยออกมาพร้อมกับส่งสายตาที่จริงจัง จนเธอต้องเสตามองหลบไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง

“ทานเถอะครับ ถ้าเขินหน้าแดงนานๆ พุดดิ้งอาจไม่อร่อย”

“อ๊ะ! คะ..ใครว่าเอลเขินค่ะ เอลแค่ร้อนค่ะ” ลิ้นเล็กแทบจะพันกัน ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาพัดที่ใบหน้าแสร้งทำเป็นร้อนอย่างที่ปากพูด

“ครับ ทานเถอะ..มัน..อร่อยมาก”

เอลลี่เหลือบตามองใบหน้าหล่อเหลาเพียงนิด พลางรีบสลัดความรู้สึกบางอย่าง และรีบหยิบช้อนขึ้นมาเตรียมตักของอร่อยตรงหน้าแทน 

“อื้อ..อร่อย..”

ดีแลนมองการกระทำของผู้หญิงตรงหน้าอย่างเงียบๆ เธอดูชอบอกชอบใจกับของหวานนี้เป็นพิเศษ มือเล็กนั้นตักของหวานเข้าปากไม่หยุดดูเอร็ดอร่อย จนสายตาเขานั้นเผลอมองค้างหยุดที่ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่ ที่มันดู..น่าอร่อยและน่าจะหวานกว่าพุดดิ้งในจานนั้น

“ดื่มไวน์ไหมครับ ตัวนี้อร่อยมากแต่แรง ถ้าคนคออ่อนๆ แก้วเดียวล้มคอพับได้เลย” ดีแลนพูดพร้อมยื่นแก้วใบใหม่ที่บรรจุไวน์ชั้นดีที่พึ่งรับจากพนักงานเสิร์ฟ ยื่นไปให้กับหญิงสาว

“เอลคอแข็งนะคะ แก้วเดียวไม่มีล้มแน่นอน คิก..คิก..” เอลลี่รีบยื่นมือไปรับโดยไม่ต้องคิด พร้อมกับยกขึ้นมาสูดดมกลิ่นเบาๆ

“หอมมากค่ะ หมักกี่ปีคะเนี่ย”

“นานอยู่นะครับ สำหรับสูตรนี้”

“สูตรนี้? อย่าบอกนะคะ ว่าคุณเป็นเจ้าของผลิตมันเอง”

“หึ..ใช่ครับ ถ้าลองชิมแล้วคุณเอลลี่ชอบก็บอกเด็กมาเติมได้เลย”

“อ๋อยย รวยมากกกค่ะ” เอลลี่เผลอหลุดปากอุทานอย่างน่ารัก แต่ทว่าก็ต้องตาโตตกใจหมั่นไส้กับคำพูดของตรงหน้าที่ตอบกลับมา

“ครับ ผมรวย รวยมาก”

“แหม่...งั้นเอลไม่เกรงใจแล้วนะคะ คุณคนรวย คิก..คิก..”

“เชิญครับ”

ดีแลนเอนแผ่นหลังพิงที่เก้าอี้อย่างสบายๆ พร้อมกับแขนแกร่งที่ยกขึ้นมากอดอก ดวงตาคมกริบจ้องมองแก้วไวน์ที่ถูกยกขึ้นดื่มเข้าไปในปากอิ่มครั้งแล้วครั้งเหล่า จนกระทั่ง...ทุกอย่างนั้นเงียบลง..

พลันแววตาแสนจะอบอุ่นที่ใช้สบตาหวานคู่นั้น บัดนี้...มันได้แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาสีนิลที่มืดมิดเป็นที่เรียบร้อย

ครืด....

เสียงขยับเก้าอี้ก้องกังวานไปทั่วห้องอาหารที่เงียบสงบ ดีแลนคอยๆ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้และก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า...เอลลี่...

“หึ กว่าจะหมดฤทธิ์” เสียงเย็นพูดกับผู้หญิงตรงหน้าที่คอพับฟุบหน้าลงที่โต๊ะอาหารอย่างหมดสภาพ เขามองเสี้ยวหน้าสวยที่แดงก่ำ จับคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นพิงไปกับเก้าอี้หรู ก่อนที่มือหนาจะตีเข้าที่แก้มนวลเบาๆ

แปะๆ

“อื้ออออ”

“หึ”

เป็นไปตามคาดมีแต่เสียงยืดยานของคนไม่สติที่ตอบกลับมา เมื่อเห็นแบบนั้นดีแลนก็ช้อนตัวเอลลี่ขึ้นในท่าเจ้าสาว อุ้มพาร่างเล็กไปวางนอนลงบนโต๊ะอาหารใหญ่ที่ไร้ซึ่งของใดๆ และใช่ในห้องอาหารหรูแห่งนี้ไม่มีผู้ใดอยู่อีกแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่เขานั้นสั่งไว้

ดีแลนจ้องมองร่างขาวที่กำลังนอนแผ่หลาไร้ซึ่งสติด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า เท้าใหญ่ค่อยๆ ก้าวเดินมาหยุดชิดที่ขอบโต๊ะ ในขณะที่มือหนานั้นก็กำลังปลดกระดุมที่คอเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

และไม่รอให้เสียเวลา มือหนาจับเข้าที่เรียวขาสวยอ้าออกจนกว้างพร้อมกับตาคมที่เริ่มสำรวจร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดีแลนค่อยๆ ไล่สายตาพร้อมกับลูบไล้เนื้อนุ่มขึ้นไปตามเรียวขาขาวจนมาหยุดลงที่โคนขาอ่อน ปากหยักนั้นยิ้มออกมาอัตโนมัติ เมื่อเดรสตัวสั้นล้นขึ้นมาอยู่ที่เอวคอดกิ่ว จนเผยให้เห็นแพนตี้สีเนื้อเด่นหราที่กำลังปิดเนินเนื้อสาวที่อวบอูม

“ขอฉัน..เช็คของก่อน” นิ้วชี้และนิ้วกลางเกี่ยวไปที่เป้าของแพนตี้ตัวจิ๋วออกไปทางด้านข้าง ถึงแม้มันจะมองไม่เห็นครบทุกสัดส่วน แต่แค่ตาคมดูเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ถึงความสาวที่ยังคงสด

“เกรดA” มุมปากหนายกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะดึงแพนตี้ตัวเล็กออกไปกองลงไว้ที่พื้น และไม่รอช้าจับคู่ขาเล็กแหกออกกว้างตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม