LOGINมู่หยางเสียหลักล้มลงมานอนทาบทับตัวของหญิงสาวบนเตียงนอนใหญ่ ร่างกายกำยำคร่อมร่างเล็กอย่างพอดิบพอดี และเขาไม่ได้ลุกออกไปแต่อย่างใด แต่เขากลับใช้จังหวะนี้ไล่มองใบหน้าสวยเกลี้ยงเกลาปราศจากเครื่องสำอางอย่างใกล้ๆ ซึ่งบัดนี้..แก้มนวลของสาวในอ้อมกอดนั้นก็กำลังแดงระเรื่อๆ ขึ้นมาทีละนิด“คุณสวยมากเลย”เอลลี่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับสายตาคมที่จ้องมองลึกเข้ามาที่ดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง เสมือนกับเธอกำลังถูกต้องมนต์ ไม่อนุญาตให้เธอนั้นขยับตัวไปไหนมู่หยางใช้จมูกโด่งชนที่ปลายจมูกเล็กออกแรงคลอเคลียอย่างแผ่วเบา จนหญิงสาวใต้ร่างนั่นรู้สึกขนกายลุกอย่างซาบซ่า สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดลงมาจากผู้ชายด้านบน“คะ..คือ..”“..ขอโทษ...ที่ตื่นขึ้นมาไม่ได้เจอผมเป็นคนแรก”ตึก..ตัก...ตึก...ตัก..หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวนั้นเต้นสั่นระรัว เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าที่พูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่แนบชิดกันมากขึ้น“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ” ตาหวานกะพริบถี่ๆ มองผู้ชายตรงหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนจะเบือนหน้าหนีเสมองไปทางอื่นไม่อาจต้านทานดาเมจที่รุนแรงของผู้ชายคนนี้ได้มุมปากหนายกยิ้มกับท่าทีของหญิง
เช้าวันต่อมา...แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาตามริ้วของผ้าม่านหรูปลุกให้หญิงสาวใบหน้าสวยค่อยๆ เปิดเปลือกตาลืมตาตื่นขึ้นมา“อือ..นี่ฉันลืมปิดผ้าม่านหรือไง” เอลลี่บิดร่างกายใต้ผ้าห่มนุ่มผืนใหญ่ด้วยความขี้เกียจ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆ กะพริบถี่ๆ ปรับโฟกัสของสายตา“เอ๊ะ?” มือเล็กยกขึ้นมาขยี้ตารัวๆ เมื่อเห็นเพดานและรอบๆ ตัวห้องนั้นแตกต่างไปจากเดิม แต่แล้วทันทีที่สายตานั้นโฟกัสภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจนก็ยิ่งทำให้เธอนั้นตกใจ“กรี๊ดดดดด ทะ..ที่นี่ที่ไหนกัน!?” เอลลี่ลุกขึ้นนั่งโวยวายพร้อมกับรีบก้มสำรวจร่างกายของตัวเองและชุดที่สวมใส่ “นะ..นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” มือเล็กกำผ้าห่มไว้ที่หน้าอกจนแน่น พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องด้วยความหวาดระแวง"สวัสดีค่ะ คุณเอลลี่”“อ๊ะ! คุณเป็นใคร!?” เอลลี่มองไปยังเสียงนุ่มๆ ของหญิงสาวแปลกหน้าที่กำลังส่งยิ้มให้เธอ“ดิฉันแววดาวค่ะ เป็นคนรับใช้ของคุณมู่หยาง”“มู่หยาง...” เอลลี่พึมพำเบาๆ หวนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน หลังจากที่เธอรับไวน์ราคาแพงมาดื่มหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว“ยะ..อย่าบอกนะ! ว่าฉันโดน ข่มขืน!!” เอลลี่สรุปเองเสร็จสรรพแต่ไม่ทันที่เธอจะโวยวาย แววดาวสาวรับใช้
“เกรดA++ น่ะเหรอ.” ใบหน้าหล่อโน้มลงเข้าไปใกล้เนินเนื้อสาว เริ่มใช้นิ้วมือละเลงกดลงที่เนื้อนุ่ม พินิจพิจารณากลีบกุหลาบงามสีสดตรงหน้าอย่างละเอียด ซึ่งความงดงามและความนุ่มนั้น มันกำลังทำให้มาเฟียหนุ่มคลั่งและรู้สึกหลงใหลจนแทบจะหยุดหายใจ แต่ก็คงจะยอมหยุดไม่ได้เมื่อเขาได้สัมผัสกับกลิ่นหอมของดอกไม้งาม“...อืมม..กลิ่นสาบสาว...” เลือดในกายนั้นสูบฉีดวิ่งพล่านไปทั่วร่างใหญ่ จนดีแลนแทบทนไม่ไหว กลิ่นหอมที่ได้สัมผัสนี้เหมือนกับยาชูกำลังชั้นดีที่ทำให้เขานั้นมีพลังแผล็บ แผล็บ แผล็บๆไวกว่าความคิดลิ้นหนาลงสัมผัสที่กลีบแคมอวบกดลิ้นสากลงกลางรอยแยกในทันที แลบลิ้นสากเลียยาวตวัดขึ้นสุดสะกิดที่ติ่งเสียว และลากลิ้นยาวลงตามร่องแยกกลีบแคมอวบราวกับเจอของหวานที่แสนอร่อย “อ้าส์..หวาน...อืม...แบบนี้ซิ..เขาถึงจะเรียกว่าเป็นการเลี้ยงอาหารขอบคุณ”น้ำลายเหนี่ยวไหลยืดยาว ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียขึ้นลงด้วยความมูมมาม จูบซับเนื้อนุ่มเบาๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบดขยี้ยอดเกสรสีสวยรัวๆ พลางละเลงไปทั่วกลีบแคมนุ่มเสมือนเป็นของเล่น เรียกน้ำหวานสีใสให้ผลิตไหลเยิ้มออกมาได้อย่างมากมายจนมันเปียกปอนไปทั่วใบหน้าหล่อในขณะเดียวกันแท่งกลางกาย
@ร้านอาหารแสงไฟระยิบระยับสร้างบรรยากาศร้านอาหารนั้นดูสวยงามมากขึ้น และด้วยแสงไฟที่ห้อยระย้าไปทั่วเพดานขาว ยิ่งชวนให้สายตาคู่สวยนั้นสาดส่องมองดูไปรอบๆด้วยความชอบใจ หญิงสาวมองดูผู้คนแต่งตัวหรูหราไม่ต่างจากเธอ กำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยมันยิ่งทำให้เธอนั้นรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยใบบัว” เอลลี่เอ่ยขอบคุณดีแลนที่นั่งอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วันนี้เป็นเธอเองที่นัดผู้ชายตรงหน้ามาทานข้าวเพื่อเป็นการเลี้ยงขอบคุณ“ไม่เป็นไรครับ ผมตั้งหากต้องขอโทษแทนเพื่อนของผมด้วย” “คุณมู่หยาง กับเพื่อนดูต่างกันมากๆ เลยนะคะ ปกติคนเป็นเพื่อนกันก็ต้อง..มีนิสัยเหมือนหรือคล้ายๆ กันไม่ใช่เหรอคะ”“..ปกติมาร์โคไม่ใช่คนแบบนั้นครับ เขา..เป็นคนดี..แต่น่าจะดื่มหนักไปหน่อย” ดีแลนตอบเสียงทุ้มนุ่ม พลางมองเอลลี่กำลังพูดจ้อพร้อมเคี้ยวอาหารในปากตุ้ยๆ ไม่ได้ห่วงภาพพจน์ความสวยของตัวเองเลย“แหม่...ถ้าดื่มแล้วเปลี่ยนนิสัยแบบนี้ ไม่น่าจะเป็นคนดีนะคะ ยังงี้คุณมู่หยางก็ต้องระวังๆ เพื่อนคนนี้ไว้บ้าง”“...ครับ...ผมจะระวัง”“ก็หล่อมากนะคะ แต่ทำตัวแบบนี้ผู้หญิงตกใจหมด ไม่เหมือนคุณเลย ดูสุภาพมากๆ”
เอลลี่วิ่งปรี่ตรงไปหาใบบัวแต่ก็โดนชายชุดดำขว้างทางไว้ ภาพที่เห็นไกลๆ ใบบัวถูกผู้ชายตัวใหญ่กอดรัดไว้แน่นมาก พานทำให้ใจเธออยู่ไม่สุข แทบจะตกไปถึงตาตุ่ม แต่ก็ยังโชคดีที่มีลูกน้องในร้านรีบวิ่งไปบอกเธอเร็ว“ไอ้มาร์โค มึงปล่อยผู้หญิงได้แล้ว หยุด!” ดีแลน รีบกระแทกแก้วลงโต๊ะ ร้องห้ามเพื่อนรักเสียงดัง และส่งสัญญาณบอกลูกน้องให้ปล่อยหญิงสาวเจ้าของร้านเดินเข้ามาได้“ปล่อยเธอ!” ดีแลนย้ำเสียงเข้ม“ขะ...ขอบคุณนะคะ คุณดีแลน” เอลลี่หันไปขอบคุณดีแลนด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปมองแผ่นหลังใบบัวใกล้ๆ ใจอยากจะกระชากผู้ชายร้ายกาจที่โอบกอดเด็กของเธอไว้ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะทำอย่างที่ใจคิด"ขอโทษนะคะ คุณมาร์โค ปล่อยน้องบัวก่อนได้ไหมคะ น้องไม่ได้รับงานแบบนี้จริงๆ ค่ะ" เอลลี่รีบอธิบายเสริมอย่างกล้าๆ กลัวๆ"......" มาร์โค เงยหน้ามองเจ้าของร้านเพียงนิดก่อนผละใบหน้ากลับมาจดจ้องดวงหน้าหวานที่ออกอาการตื่นกลัว บนหน้าตักแกร่ง“ไม่รับงาน?” มาร์โคถามเสียงเข้ม“ฮึก...ค่ะ” สาวน้อยใบบัวพยักหน้าลงงึกงักรัวๆ อยากให้คนตรงหน้าปล่อยเธอสักที“หยุดทำหน้าแบบนี้ถ้าไม่
@คลับL “ทำไม ถึงชวนกูมาที่นี่” มาร์โค เอ่ยถามเพื่อนรักตรงหน้า ด้วยความแปลกใจ เพราะพวกเขานั่นคือมาเฟียใหญ่ แถมมีคลับเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ฉะนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องออกมาท่องโลกราตรีในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้เลย “ร้านพึ่งเปิดใหม่” ดีแลนเอ่ยเสียงทุ้มตอบเพื่อนกลับไปอย่างนึกรำคาญ ตั้งแต่เพื่อนคนนี้มาถึงมันก็เอาแต่ถามคำถามนี้กับเขาไม่หยุด “....กูว่านี่คงไม่ใช่ประเด็น คนโรคจิตแบบมึง น่าจะมาล่าเหยื่อมากกว่า” มาร์โคเอนพิงโซฟามองไปรอบๆ โดยไม่ได้คิดเชื่อในคำตอบของดีแลนเลยสักนิด “รู้ดีนะมึง กูก็แค่ชอบที่นี่ และมัน...ก็น่าจะสนุกดี....” “สนุกดี? อะไรที่สนุก? คนเยอะฉิบ!” มาร์โคว่าให้อย่างหัวเสียมองบรรยากาศรอบๆ ที่นี่มันไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาสะเลย ถึงแม้จะดูหรูหราแต่ก็เทียบไม่เท่ากับคลับของเขาเลย “เอาน่า...มึงก็แค่นั่งเป็นเพื่อนกู กูสนุกคนเดียวก็พอแล้ว” ดีแลนแสยะยิ้มมุมปาก ตอบอย่างหน้าตาเฉย จนมาร์โคเหลืออดสบถคำหยาบออกมา “ไอ้เวร!” “หึๆ แต่ก็ไม่แน่นะ มึงอาจเจอเรื่องที่มันสนุกๆ ที่นี่ก็ได้....” “เหอะ ยาก...” “หึ...นั่นไงเรื่องสนุกของมึง” ดีแลนชี้นิ้วมือไปทางด้านหลัง เพื่อให้มาร์โคนั้นหันไปมองอ







