ขีดรัก มาเฟียร้าย : 4/1- เดิมพัน! ผีเห็นผี

@คลับL

 “ทำไม ถึงชวนกูมาที่นี่” มาร์โค เอ่ยถามเพื่อนรักตรงหน้า ด้วยความแปลกใจ เพราะพวกเขานั่นคือมาเฟียใหญ่ แถมมีคลับเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ฉะนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องออกมาท่องโลกราตรีในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้เลย

 “ร้านพึ่งเปิดใหม่” ดีแลนเอ่ยเสียงทุ้มตอบเพื่อนกลับไปอย่างนึกรำคาญ ตั้งแต่เพื่อนคนนี้มาถึงมันก็เอาแต่ถามคำถามนี้กับเขาไม่หยุด

 “....กูว่านี่คงไม่ใช่ประเด็น คนโรคจิตแบบมึง น่าจะมาล่าเหยื่อมากกว่า” มาร์โคเอนพิงโซฟามองไปรอบๆ โดยไม่ได้คิดเชื่อในคำตอบของดีแลนเลยสักนิด

 “รู้ดีนะมึง กูก็แค่ชอบที่นี่ และมัน...ก็น่าจะสนุกดี....”

 “สนุกดี? อะไรที่สนุก? คนเยอะฉิบ!” มาร์โคว่าให้อย่างหัวเสียมองบรรยากาศรอบๆ ที่นี่มันไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาสะเลย ถึงแม้จะดูหรูหราแต่ก็เทียบไม่เท่ากับคลับของเขาเลย

 “เอาน่า...มึงก็แค่นั่งเป็นเพื่อนกู กูสนุกคนเดียวก็พอแล้ว” ดีแลนแสยะยิ้มมุมปาก ตอบอย่างหน้าตาเฉย จนมาร์โคเหลืออดสบถคำหยาบออกมา

 “ไอ้เวร!”

 “หึๆ แต่ก็ไม่แน่นะ มึงอาจเจอเรื่องที่มันสนุกๆ ที่นี่ก็ได้....”

 “เหอะ ยาก...”

 “หึ...นั่นไงเรื่องสนุกของมึง”

 ดีแลนชี้นิ้วมือไปทางด้านหลัง เพื่อให้มาร์โคนั้นหันไปมองอีธาน คู่อริทางด้านธุรกิจ ที่มันจ้องแต่จะเล่นงานพวกเขาลับหลัง โดยเฉพาะมาร์โคที่อีธานกัดไม่ปล่อย

 “ว่าไงมาร์โค...สบายดีไหม?” อีธานเอ่ยทักทายมาร์โค ขึ้นอย่างกวนๆ 

 “สบายดีสิ.....มึงล่ะ สบายดีไหม” มาร์โคพูดอย่างขอไปที

 “สบายดีเหมือนกัน แต่ถ้าโลกนี้ไม่มีมึงมันคงจะสบายดีกว่านี้” อีธาน

 “อืมๆ กูพอเข้าใจได้...แต่มึงก็ต้องพยายามให้มากขึ้นนะ เพราะกูคงอยู่ทำให้มึงลำบากใจไปอีกนาน” มาร์โค

 ดีแลนหยิบแก้วน้ำสีอำพันยกขึ้นดื่มมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ ไม่แปลกที่ทั้งสองคนเจอกันนั้นจะต้องฟาดฟันกันด้วยคำพูด และเขาก็ไม่จำเป็นต้องออกตัวเลย และไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งมาร์โคก็คือผู้ชนะเสมอ เพราะไม่มีใครสู้ปากเพื่อนคนนี้ของเขาได้เลยจริงๆ

 “แต่หัวขี้เลื่อยอย่างมึง ล้มเหลวมากี่รอบแล้วว่ะ ลาออกจากหัวหน้าแก๊งไปเถอะ ซ้ำซาก!” มาร์โคยังพ่นคำด่าแทงใจ จนอีธานหน้าเสียอารมณ์ขึ้น

 “มึง!”

 “อีธาน มึงควรหยุด! ถ้ามึงฉลาดมากพอก็กลับไปอยู่ในที่ของมึง” ดีแลนรีบพูดห้ามแทรกเสียงเข้ม เมื่อสถานการณ์ตรงหน้าชักจะเลยเถิดไปใหญ่ และด้วยจำนวนคนของพวกเขาที่มีอยู่มากกว่า หากอีธานคิดจะเปิดเรื่องก็ไม่มีทางสู้พวกเขาได้ แล้วอีกเหตุผลสำคัญที่นี่มันคือพื้นที่สาธารณะมันก็ยิ่งไม่เหมาะที่จะมาเปิดศึกกันสักเท่าไหร่

 “เออ! ไอ้มารโค มึงอย่างพลาดก็แล้วกัน กูจะเอาความลับมึงมาให้หมด” อีธานเสตามองเหล่าลูกน้องที่อยู่รอบๆ บริเวณแห่งนี้ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปนั่งยังโต๊ะของตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจ ที่เขาไม่เคยเอาชนะมาร์โค ได้เลย

 “เหอะ สมองกลวงอย่างมัน ริอ่านมาสู้กับกู” มาร์โคพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด กระดกน้ำสีอำพันจนหมดแก้วหวังจะใช้ให้ดับความร้อนภายในจิตใจ

 “มึงก็ระวังตัวไว้หน่อย กูว่ามันเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ ถึงกับกล้าประกาศศึกต่อหน้ามึงแบบนี้” ดีแลนพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง ดูจากสิ่งที่อีธานกำลังทำ มันคงกำลังหาทางเล่นงานเพื่อนเขาอยู่

 “กูไม่กลัวเพราะมันคือคนโง่ โง่ที่มาประกาศให้คู่ต่อสู้อย่างกูรู้”

 “แต่มึงก็ต้องระวัง ทุกคนมีจุดบอด”

 “เออ แต่จะว่าไป ทำไมมึงถึงห้ามมันว่ะ กูว่าให้มันเปิดเลยก็ดีนะ จะได้จบๆ”

 “...คนเยอะ...”

 “คนเยอะไม่ใช่สาเหตุจริงๆแน่ เรื่องปิดปากคืองานถนัดของมึง”

 “เออ มึงไม่ต้องสนใจอะไรหรอก” ดีแลนหลบสายตาของเพื่อนรักที่กำลังจ้องจับผิด เพราะมาร์โคนั้นเก่งเรื่องอ่านสายตาคนอื่น และมันก็ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง

 “กูว่ามันแปลกๆ นะ มึงกำลังแสดงอาการเหมือนกำลังเป็นห่วงที่นี่นะ” มาร์โคจี้ถามคนที่กำลังมีความลับและกำลัง..โกหก

 “ไอ้ดี.ละ...”

 “สวัสดีค่ะ....คุณผู้ชาย อยากรับเครื่องดื่มอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ”

 ไม่ทันที่มาร์โคจะพูดจบ น้ำเสียงสดใส ของสาวน้อยจากทางด้านหลังได้เรียกความสนใจ ทำให้ดีแลนและมาร์โคต้องหันไปมอง

 “สวัสดีค่ะ ใบบัวนะคะ เป็นพนักงานประจำที่นี่ หากคุณลูกค้าสนใจเครื่องดื่มตัวไหนเพิ่มเติม สามารถแจ้งมาที่บัวได้เลยค่ะ หรือถ้าอยากได้เด็กๆ มาค่อยบริการ ใบบัวก็สามารถจัดหาให้ได้นะคะ”

 ดีแลนปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับมาร์โคที่ตอนนี้มันกำลังหยุดชะงัก ฟังเสียงใสพูดอย่างเจื้อยแจ้วจนตาค้าง ถ้าเดาไม่ผิดมันคงกำลังเจอของที่ถูกใจมากๆ

 “ชื่อ...ใบบัวเหรอ....” มาร์โคเอ่ยถาม ตาคมเลื่อนสายตาจ้องมองป้ายชื่อที่ติดอยู่บนหน้าอกใหญ่

 “ใช่ค่ะ คุณลูกค้าอยากได้อะไรพิเศษหรือเปล่าคะ”

 “...อยากได้....”

 “ยินดีค่ะ คุณลูกค้าอยากได้อะไรเหรอคะ”

 “...เธอย่อตัวลงมาหน่อยสิ ยืนค้ำหัวลูกค้าแบบนี้มันไม่ดีเลยนะ...”

 “หึๆ” ดีแลนหัวเราะในลำคอ เพราะพอจะดูออกรู้แผนการร้ายๆ ของเพื่อนรัก ที่สาวน้อยคงจะกำลังตามปีศาจไม่ทัน

 “ว๊ายยยยย!” ใบบัวร้องเสียงหลง เมื่อเธอถูกมือหนากระชากแขนแรงให้ลุกขึ้นมานั่งลงบนหน้าตักแกร่งอย่างรวดเร็ว พร้อมมือหนากอดรัดมาที่เอวเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 “หึๆ” ดีแลนขำในลำคอมากกว่าเดิม ไปตามสเต็ปหากมาร์โคเจรจากับหญิงสาวไม่สำเร็จ มันก็คงต้องใช้กำลังบังคับ ซึ่งนิสัยของมันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากตัวเองเลย ถ้าหาก..เจอของที่ถูกใจ

 “กรี๊ดดดดดดด”

 “หึๆ เบาๆ หน่อยมึง” ดีแลนเอ่ยแซว ปากหยักเผยรอยยิ้ม เมื่อเพื่อนของตัวเองกำลังกอดรัดฟัดหญิงสาวแบบไม่สนสายตาของใคร หรือนี่คือจุดบอดของมันที่กำลังแสดงความสนใจกับผู้หญิงคนนี้อยากออกหน้าออกตา แตกต่างจากนิสัยที่รู้จักกันมานาน อาจคงเป็นเพราะมาร์โคคงจะกำลังเจอของเล่นชิ้นโปรด

 “เปิดห้องเลยไหมมึง?” ดีแลนยิ้มเยาะ จิบไวน์มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยท่าทางสบายๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเพื่อนรักอย่างมาร์โคที่มักจะไว้ตัว ท่าเยอะเป็นพิเศษ แต่วันนี้กลับกำลังจัดการผู้หญิงสวยแปลกหน้า แบบไม่แคร์สื่อสายตาใครขนาดนี้ คงจะสรุปได้ชัดเลยว่ามาร์โคคงจะสนใจผู้หญิงคนนี้จริงๆ แน่

 “หึ...มึงเตรียมห้องได้เลย” มาร์โค ตอบกลับเพื่อนรัก โดยที่ใบหน้าหล่อยังคงซุกไซ้ ร่างหนาบดเบียดกายนุ่มจนแทบจะกลืนกินสิงร่างเล็กหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

 “กูอยากดูหนังสดมากกว่าว่ะ หึหึ” ดีแลน

 “กูจัดให้” มาร์โค

 “กรี๊ดดด! ปล่อยบัวนะ! ช่วยด้วย ช่วยด้วย!” ใบบัวเบิกโตกว้างด้วยความตกใจ เธอได้ยินทุกประโยคของลูกค้าทั้งสองคน พวกเขากำลังพูดถึงเธอราวกับเป็นสิ่งของ ทุกคำพูดมันกระจ่างชัดและน่ากลัวมาก

“ว๊ายย! ตายแล้ว คุณมาร์โค ปล่อยน้องใบบัวนะคะ”