04- คุกคาม NC20+

มิลินเดินตรงไปยังโรงจอดรถ ที่เธอดันจอดไว้ไกลพอสมควร ขณะที่เธอเดินออกมาเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอรู้สึกว่าเหมือนมีคนกำลังเดินตามมาอยู่ เธอจึงตัดสินใจหยุดฝีเท้าและหันหลังกลับไปมองด้านหลังทันที แต่เธอก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่า

“นี่เรา คิดมากไปเองเหรอ” เธอยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ บวกกับท่ามกลางบรรยากาศที่น่าวังเวงตอนนี้ ทำให้มิลินตัดสินใจรีบเดินเร็วขึ้นมากกว่าเดิม

“กรี๊ดดดด!!” มิลินหลับตากรีดร้องดังลั่น เมื่อมีมือหนามากระชากแขนเธออย่างแรงจนหน้าของเธอปะทะกับอกแกร่ง ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ

คาร์เตอร์ไม่รอช้า มือหนารีบรั้งตัวหญิงสาวเข้ามาแนบชิดตัว และกอดรัดเอวบางไว้แน่น ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะซุกเข้าที่ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอพร้อมเอ่ยเสียงกระซิบ

“ไง...?” 

มิลินชะงักไปทันทีเมื่อรู้สึกคุ้นกับน้ำเสียงที่ได้ยิน เธอรีบลืมตาขึ้นมามองใบหน้าคนที่อยู่ตรงซอกคอ ก่อนจะพบว่านี่คือคุณคาร์เตอร์นี่นา...

คาร์เตอร์ที่เห็นหญิงสาวนิ่งไป ก็ค่อยๆเลื่อนใบหน้าออกมาสบตาหวานกับเธอตรงๆ มือหนาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่ามันจะเจ็บ มิลินเองก็จ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก เพราะเธอรู้สึกกลัว ลัเธอก็ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังจะทำอะไร และต้องการอะไรจากเธอ

“คะ..คุณคาร์เตอร์” หญิงสาวเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“หืม..มิลิน...”

“คะ..คุณ..มีอะไรเหรอคะ?”

“เธอ...เคยลองทำ...ในรถรึเปล่า”

“คุณ...คุณพูดเรื่องอะไร?”

“หึ เธอ...ไม่เข้าใจเหรอ? งั้น...ฉันพูดอีกครั้งก็ได้นะ”

"อึกก..!" มิลินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อเขาแสยะยิ้มร้าย พร้อมดวงตาคมสุดแสนเจ้าเล่ห์

“ฉัน...อยากเล่นกับเธอในรถ”

“คุณ...คุณพูดบ้าอะไร!”

“..หืม..ต้องทวนอีกเหรอ..”

“ฉะ...ฉันไม่เล่นกับคุณหรอกนะคะ ปะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” มิลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด เธอพยายามดีดดิ้น เพื่อหวังว่าจะหลุดพ้นจากการกอดรัดของผู้ชายตรงหน้า

คาร์เตอร์รีบเอื้อมมือไปเปิดประตูรถของมิลิน แล้วผลักเธอเข้าไปที่เบาะหลังทันที ส่งผลให้กระโปรงของเธอที่สวมใส่ร่นขึ้นมาที่โคนขาอ่อน เผยให้เห็นความเนียนขาวอย่างใกล้ตา

“อ๊ายยย อึก!” มิลินรู้สึกจุกที่ท้อง เมื่อโดนผลักเข้ามากระแทกกับเบาะรถอย่างแรง ไม่รอช้าคาร์เตอร์รีบตามเข้ามาปิดประตู และขึ้นคร่อมร่างบางทันที

“นี่คุณ..จะทำอะไร!”

คาร์เตอร์แทรกตัวเข้ากลางหว่างขาเรียวสวยคู่นั้น และรวบแขนของเธอทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวได้

“ปล่อยนะ!”

“ชู่..” น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มที่เหมือนกำลังปลอบประโลมเธอ มันช่างตรงกันข้ามกับกระทำของเขาโดนสิ้นเชิง

“ฉัน...ขอชิมเธอหน่อยนะ..” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าของคาร์เตอร์ มันยิ่งทำให้คนฟังนั้นรู้สึกหวาดกลัว

“คะ..คุณบ้าไปแล้วเหรอ”

“ใช่ ฉันมันบ้า!”

 “อือ..ปะ...ปล่อยฉันนะ กะ...กรี๊ดดดดดด... อุ๊บ!”

คาร์เตอร์โน้มใบหน้าลงมาจูบประกบริมฝีปากอวบอิ่มทันที มิลินเม้มริมฝีปากเข้ากันแน่นเมื่อมาเฟียหนุ่มพยายามที่จะรุกล้ำสอดเรียวลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากของเธอ

คาร์เตอร์ที่เห็นแบบนั้นจึงกัดที่ริมฝีปากล่างของมิลินอย่างแรง ทำให้เธออ้าปากส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ยย!”

คาร์เตอร์จึงใช้จังหวะนี้สอดเรียวลิ้นสากเข้าไปตวัดเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็กของเธอด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่นึกรังเกียจ

การกระทำที่อุกอาจนี้ ทำให้มิลินกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอพยายามสะบัดหน้าหนี หยาดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้มนวลขาว เมื่อเรี่ยวแรงของเธอไม่สามารถต่อต้านผู้ชายคนนี้ได้เลย

“อืมส์~” ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเข้าที่เต้านมใหญ่อย่างแรง เพื่อหวังระบายอารมณ์กระสันที่มันเพิ่มทวีคูณ และยิ้งได้เห็นน้ำตาของเธอ มันก็ยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี

ร่างบางดีดดิ้นไปมา เมื่อเขาเลื่อนมือหนาลงต่ำลวงเข้าไปในใต้กระโปรงตัวสวย และชั่วพริบตาเขาก็กระชากแพนตี้ตัวจิ๋วออกมาอย่างแรง ส่งผลให้เนื้อผ้าบางบาดที่ผิวขาวของเธอจนเกิดเป็นรอยแดงยาว

"อื้อออออ!"

ไม่รอช้ามือหนาลวงเข้าไปสัมผัสกลีบกุหลาบสาวที่ปิดสนิท เขาใช้นิ้วกลางแหวกตามรอยแยกกลีบนั้นออก แล้วถูไปตามร่องสาวซ้ำๆ พยายามจะยัดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในร่องที่คับแน่นของเธอ จนน้ำหวานสีใสเริ่มผลิตไหลซึมออกมา

“อื้อ อื้อ อื้อ" ร่างบางกระตุกเกร็งรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงใจกลางความเป็นสาว เธอพยายามส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความทุรนทุราย

 “อ๊า..ไม่เคยสินะ..” คาร์เตอร์ผละใบหน้าหล่อออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตาคมจ้องมองเธอด้วยความพอใจ

"ฮือๆ" มิลินร้องไห้ปานจะขาดใจพร้อมส่ายหน้าหนีไปมา ตอนนี้เธอไม่อยากตอบหรือมองหน้าเขาเลยสักนิด

 คาร์เตอร์ก้มลงมามองใจกลางความเป็นสาวผ่านความมืด ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมาใช้นิ้วแข็งบดขยี้ติ่งเกสรอย่างแรงแทน จนหญิงสาวดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง

"กรี๊ดด! อื้ออ..ฮือ..จะ..เจ็บ..พะ..พอแล้ว ฮือออ"

มาเฟียหนุ่มมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่เขาจะก้มตัวลงไปบดจูบแลกลิ้นแลกน้ำลายกับเธออีกครั้ง

ในขณะที่ร่างหนานัวเนียบดเบียดร่างบาง ราวกับต้องการเป็นหนึ่งเดียว นิ้วแข็งก็ลากผ่านไปตามรอยแยก บดขยี้ยอดติ่งเสียวจนแทบบี๋แบน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 “นายครับ ได้เวลาแล้วครับ” คาร์เตอร์ ค่อยๆ หยุดการกระทำของตัวเองลง เมื่อได้ยินเสียงลูกน้องเรียก

...ราวกับเสียงสวรรค์...”

“ฮึก...ฮือออ”

ทันทีที่ปากของมิลินได้รับอิสระ เธอก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั่น โดยไม่สนใจสายตาของผู้ชายที่อยู่บนร่างของเธอเลย คาร์เตอร์มองหญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ ก่อนที่จะผละนิ้วมือออกมาจากรังเนื้อนุ่ม

 “วันนี้...ฉันมีเวลาไม่มาก” พูดจบมาเฟียหนุ่มก็ดูดเลียนิ้วมือที่เปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำหวานของหญิงสาวอย่างหน้าไม่อาย

  “ระ..โรคจิต!”

“หึ ฉันยังโรคจิตได้มากกว่านี้...แต่วันนี้ฉันมีเวลาชิมเธอแค่นี้ล่ะ”

“ฮึก...ฮือออ”

คำพูดของมาเฟียหนุ่มทำให้มิลินทนไม่ไหว ปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก เธอคิดว่าในที่สุดตัวเองกำลังจะรอดพ้นจากเหตุการณ์เลวร้ายนี้แล้ว

แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นาน… เพราะเพียงแค่เขาพูดประโยคถัดมา เสียงเย็นชานั้นก็แทงเข้ามาในใจเธอ ทำให้หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ราวกับโลกทั้งใบกำลังบีบอัดเธอเอาไว้.    

“ถ้าว่าง...เดี๋ยวฉันจะมาหาเธอใหม่”

“ไม่ต้อง ไม่ต้องมา!”

“ทำไหมพูดยังงั้นล่ะ” สียงทุ้มต่ำของเขาแผ่วลง แต่กลับทำให้บรรยากาศยิ่งกดอึดอัด “ฉันคงทนคิดถึงเธอไม่ได้”

“ถะ..ถ้าคุณไม่หยุด..ฉะ..ฉันจะแจ้งตำรวจ!” เสียงเธอสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่ยังพยายามข่มความกลัวไว้สุดแรง

“ได้! ”

“.......”

“แต่เธออย่าลืมไปแจ้งตาย.....ให้น้องสาวตัวเองด้วยล่ะ”

“!!!” ดวงตากลมเบิกกว้างทั้งหวาดกลัวทั้งสับสนใบหน้าสวยซีดเผือด เธอส่ายหน้ารัว ๆ น้ำตาคลอ เมื่อคิดไปตามคำพูดของเขา และเขารู้ได้ยังไงว่าเธอมีน้องสาว

“คะ..คุณอย่าทำนะ”

“หึ..จะทำหรือไม่ทำ..มันขึ้นอยู่กับเธอ”

หลังจบประโยค คาร์เตอร์ก็เปิดประตูลุกออกไปจากรถทันที โดยที่ไม่สนใจว่าเธอจะอยู่ในสภาพแบบไหน

เมื่อไร้เงาปีศาจร้าย ร่างบางก็รีบลุกมาจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วล็อกประตูเหมือนให้แน่นหนาราวกับกลัวว่าคาร์เตอร์จะกลับมาอีกครั้ง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” มิลินกรีดร้องลั่นในรถอีกครั้ง อย่างระบายอารมณ์ เธอโกรธตัวเองที่เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย

พอไร้เงาปีศาจร้าย ร่างบางก็รีบดีดตัวลุกขึ้นทันที มือสั่น ๆ คว้าเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน ก่อนจะก้มตัวไปเบาะคนขับกดล็อกประตู อีกครั้ง เพื่อความแน่นหนา ราวกับกลัวว่าคาร์เตอร์จะย้อนกลับมาเมื่อไรก็ได้

พอประตูปิดสนิท เธอก็ทรุดก้นลงบนเบาะรถ หัวใจเต้นแรงรัวเหมือนจะทะลุอก

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!”

เสียงกรีดร้องดังระเบิดออกมาจากอกมิลินลั่นรถ เธอตะโกนเหมือนต้องการระบายทุกอย่างออกไป ทั้งความกลัว ความอาย ความอัดอั้นที่เก็บไว้ตั้งแต่เขาแตะต้องเธอโดยที่เธอทำอะไรไม่ได้

มิลินฟุบหน้าใส่พวงมาลัย น้ำตาร่วงไม่หยุด เธอโกรธ โกรธจนตัวสั่น ไม่ใช่แค่คาร์เตอร์… แต่โกรธตัวเองมากกว่าที่เธอ ทำอะไรเขาไม่ได้เลย แม้แต่นิดเดียว