ตอน 2 อย่าล้ำเส้นพื้นที่ขุนเขา

“ผมขอเตือน ว่าอย่าล้ำเส้นพื้นที่ผม”

(ได้จ้ะลูกรัก แม่บอกแล้วว่าขุนน่ะใจดี) พอได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว แม่เขาชมหวานใส่โทรศัพท์ อย่างที่ชอบทำเวลาเป้าหมายบรรลุผล

จากนั้นไม่นานวางสาย ขุนเขาสอดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม แขนสองข้างวางบนรั้วกระจกระเบียงพลางสายตามองลงชั้นล่างที่เป็นถนนมีรถราวิ่งแล่นผ่านไปมา ดวงตาคมกริบจ้องราบเรียบไม่ได้แสดงอะไรออกมา

อยากเข้ามาอยู่พื้นที่ของเขา คิดดีแล้วเหรอ?

(ทางด้านไอรีน)

หลังจากแวะร้านสะดวกซื้อสักพักใหญ่ พ่อขับรถตรงมาคอนโดเลย ซึ่งสร้างความตื่นเต้นให้ฉันทุกวินาทีตั้งแต่เลี้ยวซอยเข้ามา เกาะกระจกรถมองตลอดถนน ซึ่งเป็นซอยที่ค่อนข้างดูปลอดภัย ไม่เปลี่ยวจนเกินไป

“ซอยนี้ดูน่าอยู่ หอพักที่ไอเลือกก่อนหน้านี้มันอยู่อีกซอย ผ่านเมื่อกี้แม่ยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไร”

แม่พูดถูก เหมือนอยู่คนละโลกกันเลย พ่อขับรถจอดหน้าคอนโดที่ต่อไปนี้ฉันต้องอยู่อาศัยช่วงเรียนมหาลัย ดูจากสภาพแล้วหรูหราใช่ย่อย แบบนี้มันจะไม่สิ้นเปลื้องไปหน่อยใช่ไหม ฉันนึกแค่ว่าเป็นคอนโดธรรมดาที่ไม่ได้หรูหราอะไร

“แน่ใจเหรอคะว่าที่นี่” ฉันถามแม่ออกไปด้วยความสงสัย กลัวผิดที่ เดี๋ยวอายเขา

ด้วยฐานะปานกลางอย่างครอบครัวเราจึงต้องทวนถามซ้ำ ๆ

“แน่ใจสิ ตามโลเคชั่นที่คุณป้าให้ไง ไม่ผิดหรอก”

ฉันกับแม่ลงจากรถพร้อมกัน เงยหน้าขึ้นมองตึกสูงมากกว่าสามสิบชั้น หรี่ตาให้เล็กลงเพราะแสงมันแยงสายตา และคอที่แหงนสุดความตึง ว้าวมาก ไม่คิดเลยว่านี่จะเป็นที่พักของฉัน หลับตาแล้วจินตนาการต่างนา มโนว่าเป็นนางเอกในนิยายก่อนอันดับแรก

จากนั้นขนกระเป๋าลงจากรถ สัมภาระไม่ค่อยเยอะ แต่กระเป๋าเดินทางสูงเกือบเอวแค่นั้นเอง ส่วนข้าวของเครื่องใช้บรรจุใส่กระเป๋าถืออีกใบ รวมแล้วมันก็เอาเรื่องอยู่

“ไอ สงสัยพวกเราต้องส่งลูกแค่ข้างล่างแล้วละ”

“ทำไมคะพ่อ มีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่าคะ”

“งานพ่อมีปัญหานิดหน่อยน่ะ ต้องรีบกลับไปจัดการ” สีหน้าของพ่อในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ยังคงกดโทรศัพท์หาใครบางคนอยู่ ฉันเข้าใจในงานของพ่อ

“ไอขึ้นคนเดียวไปก่อนนะ ไว้วันหลังแม่กับพ่อจะมาหาใหม่ เป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน” แม่จับไหล่สองข้างให้กำลังใจ ด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มนวล ก่อนจะดึงเข้ากอดและหอมแก้มท่านทั้งสอง พอรถยนต์ของพ่อขับออกไปรู้สึกใจหาย

ฉันมองกุญแจห้องที่ห้อยตุ๊กตาลาบูบู้ในมือแล้ว ร้องฮึบในใจ ไม่คิดว่าแม่จะใส่ใจมากขนาดนี้ คงกลัวว่าจะทำหายแหละ มือบางลากกระเป๋าสัมภาระตัวเองเข้าคอนโดใหม่ สถานการณ์เวลานี้เงียบสงบ ไม่วังเวงจนขนลุก ฉันกดลิฟท์ตามชั้นที่ต้องการ รอสักพักก็ถึง ฝีเท้าก้าวเดินตามหาห้องตัวเอง จนเจอประตูเลขที่ตรงตามที่แม่บอก ซึ่งอยู่มุมสุดของชั้นยี่สิบเก้า

อะไรดลใจให้คนนี้เลือกชั้นเกือบสุดของตึกสูง หรือยิ่งอยู่สูง วิวทิวทัศน์ยิ่งสวย

ฉันยืนเป่าลมออกจากปากด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าต้องทักทายอีกฝ่ายแบบไหนให้ดูเป็นมิตร สายตามองประตู สามารถสแกนลายนิ้วมือ กดใส่รหัสก็ได้ หรือไขกุญแจก็ได้

เสียงประตูถูกเปิดออก พร้อมยื่นหน้าแหงมเข้าข้างในอย่างพินิจพิจารณา ภายในทำให้ฉันร้องว้าวกว่าเดิม มันถูกแต่งด้วยสีเทา เมื่อเข้ามาได้แล้ว ปิดประตูแล้วเดินมายืนกลางห้อง สวยกว่าที่คิด ข้าวของจัดเป็นระเบียบเรียบร้อยทุกอย่าง หรือรูมเมตของฉันจะเป็น…

แต่แล้วฉันก็แพ้เสียงในหัว ที่คิดว่ารูมเมตต้องเป็นผู้หญิงเจ้าระเบียบ จนกระทั่งเสียงประตูห้องหนึ่งดังขึ้น ส่งผลให้ฉันหันไปตามเสียงนั้นอย่างไม่ลังเล แม่เจ้า! ภาพตรงหน้าฉันตอนนี้ มันของจริงหรือฉันฝันไปเอง?...

ผู้ชายร่างสูงประมาณร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร เดาจากประสบการณ์ที่เคยอ่านจากนิยาย หุ่นแน่นแข็งแรงดึงสายตาฉันอย่างบ้าคลั่ง เลื่อนลงมองกล้ามเนื้อตรงท้องที่เรียงสวย อือหือ! มาถึงได้เจอของดีกันทีเดียว

ราวกับว่านี่คือหนุ่มหล่อจากนิยายที่หลุดออกมายังโลกความจริง เพื่อมาเจอสาวสวยอย่างฉัน จินตนาการความมโนขอให้บอก ซึ่งตอนนี้หัวใจฉันเต้นโครมครามจนว้าวุ่นไปหมด

ทั้งสายตาคมกริบที่จ้องมา กับหยาดน้ำปลายเส้นผมสีดำหยดใส่ผิวพรรณขาวจั๊วะบนหน้าท้องแบนราบนั้นด้วย

“สวัสดีค่ะ” ทักทายแก้ประหม่า ที่จริงหน้าเห่อร้อนมากกว่า ทั้งชีวิตเจอผู้ชายมาก็ไม่น้อย แต่ผู้ชายเปลือยท่อนบน พันแค่ผ้าขนหนูยืนตรงหน้าคือครั้งแรก

“…” ไร้การตอบกลับอย่างใด แม้แต่ใบหน้านั้นยังราบเรียบไม่ขยับหรือผงกทักทายกลับ เพียงแค่มองนิ่งก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปอย่างไร้ความสัมพันธ์ไมตรี

ซึ่งทิ้งฉันไว้ตรงนี้โดยที่ไม่ชี้แจงรายละเอียดว่าอยู่ห้องไหน แม่ก็ไม่บอกว่ารูมเมตฉันเป็นผู้ชาย บอกแค่ว่ามีคอนโดให้ฉันอาศัยช่วงเรียนมหาลัยแค่นั้น

ยืนเด่นกลางห้องเกิดความโหวงเหวง จึงเดินมาที่มุมโซฟากลางห้องนั่งเล่นถูกจัดวางเข้าที่ไม่ดูรกทางเดิน บนโต๊ะกระจกตรงกลางยังสะอาดมาก ฉันขอนั่งพักเอาแรงสักหน่อยดีกว่า

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกแม่ว่าเข้าห้องได้แล้ว ยังบอกอีกว่ารูมเมตเป็นผู้ชายหน้าตาดี สูงราวกับนายแบบ ผิวขาวน่าดึงดูด ทว่าแม่ส่งสติกเกอร์ขำให้ฉัน บอกว่ามีอาหารตาไว้เชยชม เผื่อวันไหนหมดแพชชัน หมดกำลังใจ จะได้เติมเต็มเชื้อเพลิงนั้นให้ปะทุขึ้น