LOGINเดี๋ยวนะ! คือแม่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าลูกเพื่อนตัวเองเป็นผู้ชาย?
จะล่าแบ้มากค่า
“ยังจะนั่งอะไรตรงนั้น”
“อ่า คือว่าไอไม่รู้ว่าห้องตัวเองอยู่ตรงไหน”
“เธอเห็นประตูห้องมีกี่บาน?”
ปากคอเราะร้ายชะมัด ถ้าฉันไม่ติดว่าตัวเองมีมารยาทคงสำรวจตั้งนานแล้ว และถ้าไม่ติดว่าเป็นคนใจเย็นป่านนี้บนหน้าหล่อ ๆ ของเขามีรอยหมัดไปนานแล้ว ฉันเดินไปเปิดประตูบานหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องนอน ซึ่งฉันเดาผิด มันคือห้องน้ำ!
“นึกว่าจะฉลาด” ด่าแรงมากพ่อรูปหล่อ เพราะหน้าตาดีซะหรอกเลยไม่โกรธ แต่ว่า…
“ปากร้ายชะมัด” ฉันแพ้เสียงในหัวตัวเองอะ เขาเพ่งดวงตาคมกริบมองมาที่ฉันเรียบนิ่ง มือล้วงกระเป๋ากางเกงยืนเก๊กหน้าห้องหนึ่ง กับทรงผมไม่เซตยังคงหมาด ๆ พร้อมเปิดประตูผายมือให้ฉันดูว่าห้องที่ฉันควรอยู่คือ ห้องนี้
“ขอบคุณที่เปิดประตูให้นะคะ”
“เสร็จแล้ว ออกมาคุยกันหน่อย”
ทำท่าเหมือนเกลียดขี้หน้ากันเป็นชาติ น้ำเสียงวางอำนาจนั้นแสดงให้ใครดูกัน แต่ฉันจะซ่าเกินไปไม่ได้ พึ่งมาเอง เกิดสร้างความเดือดร้อนขึ้นมาเดี๋ยวได้วางมวยโดนไล่ตะเพิดกลับบ้านแน่
ฉันเบ้ปากใส่ไล่หลังเข้า สังเกตว่าห้องในคอนโดนี้ แบ่งสัดส่วนชัดเจน มีพื้นที่ส่วนตัวแบบไม่รบกวนกันด้วย สิ่งแรกที่ได้เข้ามาในห้องนอน คือเปิดหน้าต่างรับลมเข้ามา บรรยากาศทิวทัศน์ดีตามที่คิดไว้ในตอนแรก
เตียงนอนขนาดห้าฟุตถูกจัดเรียบร้อย มือเรียวแตะบนโต๊ะ สำรวจว่ามีฝุ่นรึเปล่า ทุกอย่างกลับสะอาดสะอ้านเหมือนพึ่งทำใหม่ ๆ ตู้เสื้อผ้าติดผนังทำให้ดูไม่รก มีพื้นที่ว่างใช้สอยได้ เช่นนั่งกินขนมดูหนังได้ ฉันเปิดกระเป๋าจัดเสื้อเข้าตู้ จัดของใช้ที่เหลือไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนห้องน้ำอยู่ข้างนอกห้อง
ฉันออกมาข้างนอกหลังจัดของเรียบร้อย เจอกับเจ้าของห้องนั่งบนโซฟาอย่างเก๊กขรึม
“นั่งสิ หรือต้องประคอง?”
ฉันเดินมานั่งโซฟาตัวที่อยู่ถัดจากตัวยาวด้านขวามือของรูมเมตคนหล่อ กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาทำฉันสูดเข้าจมูก มันชวนผ่อนคลายและคลั่งน้อย ๆ นอกจากผิวขาวแล้วสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเห็นได้ชัด เขาเป็นคนมีเสน่ห์ที่ดึงดูดให้สายตาฉันอย่างห้ามไม่อยู่ จะว่าฉันบ้าผู้ชายก็ยอม เพราะพี่คือเรฟจากตัวละครในนิยายวายที่ฉันชอบอ่าน
“จะจ้องอีกนานไหม”
“อ๋อ อืม” เมื่อถูกจับได้ ฉันเงยหน้าตอบละลักละล่ำ ยกแขนเกาคอแก้เก้อเขินกับการกระทำชวนอาย เขาเปลี่ยนจากนั่งตัวตรงเป็นพิงหลังกับโซฟา มือกอดอกเงยหน้ามองฉันเหมือนครูกำลังจับผิดเด็กนักเรียน
หล่อเหมือนเทพบุตรนี่ ไม่ให้เชยชมก็ยากหน่อย
“นั่งตั้งนานไม่คิดแนะนำตัว?”
อ่า ตานี่กะเล่นงานฉันทุกช่วงเลยรึไง ตอนเจอกันทำหน้านิ่งทักไม่ตอบ ฉันหรี่ตา เม้มปากบ่นอยู่ในใจ พร้อมแนะนำตัวให้คนตรงหน้ารู้จัก “ชื่อ ไอรีน ค่ะ เรียนปี1 คณะวิศวะ”
หลังจากที่ฉันพูดจบ เขามองหน้าฉันราวกับไม่เชื่อว่าเรียนวิศวะ คงเห็นว่าฉันตัวเล็กสินะ อีกอย่างเรียนสายนี้แล้วยังไง อยากเป็นสาวเท่ห์บ้างอะ
“สาขาไหน?”
“โยธาค่ะ” ตอบกลับอย่างมั่นใจ อันที่จริง พ่อให้เข้าสาขาคอมพิวเตอร์ แต่ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ท่านเลยไม่บังคับ ตามใจว่าจะเรียนด้านไหน แค่คิดว่าอีกไม่กี่วันได้ใส่ชุดนิสิตเข้าคณะที่รายล้อมด้วยหนุ่มหล่อ ใจไอรีนแทบละลายแล้ว
“นอกจากอยู่คอนโดเดียวกัน เธอยังเรียนตามฉันอีกเหรอ”
ฉันหุบยิ้มลงจากที่กำลังภาคภูมิใจ เขาพูดว่าฉันตามเขางั้นเหรอ หรือว่าเขาเองก็เรียนคณะเดียวกันกับฉัน เฮ้ย! แบบนี้ก็เข้าทางเลยดิ
“ใครจะบ้าตาม ไอสอบเข้าด้วยสติปัญญาของตัวเอง” นิ้วเล็กจิ้มตรงขมับอย่างมั่นอกมั่นใจ ฉันชอบเลข ชอบคำนวณ
“ฮึ ตัวเล็กเท่าหมากระเป๋า จับไม้ทีไหวรึเปล่า”
“ดูถูกกันนี่”
เหมือนโดนดูถูกแรงตัวเล็กพริกขี้หนูของฉัน แล้วไม้ทีที่เขาพูดถึงนั้น น้ำหนักก็เบาแทบไม่ได้ครึ่งหนึ่งกระเป๋าสะพายของฉันเลย นี่ถ้าไม่ติดว่าหน้าหล่อ ไม่งั้นซัดหมัดใส่แก้มนั่นให้
“เธอจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน”
“จนเรียนจบมั้งคะ คุณป้าไม่ได้แจ้งให้พี่ทราบเหรอ”
แอบสงสัยว่าทำไมเขาถึงถามคำถามแบบนี้ ย้ายมาอยู่แล้วต้องจนเรียนจบสิ จะให้ย้ายซ้ำไปมาเสียเวลาพอดี นอกจากคอนโดนี้ที่อยู่ใกล้มหาลัย นอกนั้นเป็นหอพักธรรมดาราคาไม่แรง คุณภาพตามราคา
“ใครให้เธอเรียกฉันว่า พี่?”
อ้าว หมอนี่ชักเล่นใหญ่ละ ดูหน้าก็รู้ว่าเขารุ่นพี่กว่าฉันหลายปี “มีใครเคยบอกไหมว่า พี่โคตรกวนเก่ง”
“เธอคนแรก”
“ถ้าไม่ให้ไอเรียกพี่ ว่า พี่ แล้วให้เรียกอะไร”
อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะตอบว่ายังไง ดูจากสีหน้าเรียบนิ่งนั้นแล้ว เดาได้เลยว่า ตัวเขาไม่ได้เตรียมคำตอบที่ดีนัก เพียงแค่ลูกคนเดียวเอาแต่ใจ
“เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า”
เขาตั้งใจเมินคำถามฉันเหรอ? เบ้ปากเล็กน้อยพยายามตั้งใจฟังเรื่องที่เขากำลังพูด
เดินขบวนกีฬาที่ผ่านมา ไอรีนอยู่ในสายตาของขุนเขาตลอด ถึงเขาจะไม่มีหน้าที่อะไรแล้ว เพราะความเป็นห่วงจำต้องตามเธออยู่ห่าง ๆ กลัวจะมีตัวผู้มาสนใจ แอบซูมกล้องถ่ายรูปตอนหญิงสาวถือป้ายยิ้มแย้มน่ารัก เพื่อนเขายังบ่นว่าเป็นเอามากพอเสร็จแยกย้ายขุนเขามาหาไอรีน ซื้อน้ำกับขนมมาให้ ในขณะที่คนอื่นต่างสนใจและซุบซิบถึง ทว่าเขาไม่ได้สนใจเลย เพราะคนที่เขาต้องใส่ใจคือ แฟน“พี่ขุนขา~”ไอรีนเดินมานั่งบนตักขุนเขา ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของเธอในช่วงหลังมานี้ มือถือสมาร์ตโฟนมาด้วย เพราะกำลังเลือกรูปลงไอจีในรอบหลายเดือน ภาพที่เคยถ่ายในรถพอร์ชตอนไปห้างคราวก่อน เธอลงสตอรี่ไปแล้วผู้คนมากกว่าครึ่งหมื่นเห็นแล้ว กับอีกครึ่งล้านในสตอรี่ขุนเขา เปิดตัวอย่างเป็นทางการด้วยภาพธรรมดา ทว่าคนกดใจถล่มทลายมากผู้ติดตามพุ่งสูงในพริบตาจากหลักพันสู้หมื่นในเวลาสั้น ๆ ลงสตอรี่ทีไรกดใจตลอด บางทีคอมเม้นให้ด้วย เชื่อเลยว่าคนดังอย่างขุนเขามีแฟนคลับเยอะ“ว่าไง นั่งตักทีต้องแลกกับอะไร?”หญิงสาวอมยิ้มหอมแก้มสากข้างที่ใกล้จมูกที่สุด จากนั้นเปิดภาพให้เขาเลือกว่าชอบอันไหน สำหรับเธอสวยทุกรูปแต่บางรูปเหมือนแสงจะไม่พอเฉิดฉาย“รูปนี้เป็นไงคะ”“ตามใ
กิจกรรมกีฬาสีมหาลัยที่ใกล้เข้ามาในไม่อีกวันข้างหน้า ไอรีนถูกทาบทามให้ถือป้ายคณะวิศวกรรม ซึ่งเธอตื่นเต้นจนอยากร้องไห้มากที่ความสวยของเธอเข้าตารุ่นพี่หลายคน ไม่สิ! สิ่งที่เธอไม่เคยคาดหวังมาตลอดแต่มันมาถึงเธอจนได้ ทว่าแฟนหนุ่มของเธอกลับหน้าตึงตั้งแต่วันที่ได้ยินว่าเธอได้ถือป้ายขุนเขาอยากปั้นคนตัวเล็กเป็นวงกลมกลืนลงท้อง แค่แต่งหน้าอ่อน ๆ ตอนไปเรียนคนก็แห่มองกันหมดแล้ว นี่ยังจะให้เธอเป็นตัวเด่นในงานเดินขบวนอีกเหรอ คิดแล้วใจร้อนรุ่มทุกเวลา แต่ก็ขัดใจเมียไม่ได้เดี๋ยวงอนจะฉิบหายวายวอด“อย่าทำหน้าเหมือนลุงขี้หงุดหงิดสิคะ ดีใจหน่อยที่หนูได้โอกาสถือป้าย”“ไม่ดีใจอะ เดี๋ยวคนต้องมองหน้าสวย ๆ นี้แน่นอน” แค่คิดว่าต้องมีหนุ่มอื่นมองแฟนตัวเองแล้วลนลานในใจ วันนั้นเธอต้องรวบผมเก็บไว้โชว์ต้นคอ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเต็มเบ้าให้คนอื่นแลมอง“สร้างประสบการ์ที่ดี ขนาดพี่เป็นคนดังในมหาลัยหนูยังไม่ว่าเลย”“มันต่างกันคนอื่นมองพี่แค่หน้าหล่ออย่างเดียว ส่วนหนูมองได้หลายอย่าง” นับตั้งแต่ใบหน้าสวยหวาน หน้าอกซ่อนรูปจนถึงเรียวขายาวเนียนใส ถึงวันนั้นต้องใส่กระโปรงยาวเลยเข่านิดหน่อย แต่เขาหวง!“นาน ๆ ทีค่ะ โปรดอนุญาตให้เมีย
ตามสัญญาที่เพื่อนเป็นคนตั้งเองว่าถ้าใครมีแฟนคนแรกต้องเลี้ยงหมูกระทะ วันนี้ไอรีนชวนเพื่อนไปกินเพื่อสนองนีดและตอกย้ำว่าเธอนั้นมีแฟนแล้ว และเปิดตัวแฟนคนแรกในกลุ่มเลย โดยที่ขุนเขาเป็นเจ้ามือเลี้ยงเองร้านหมูกระทะที่เพื่อนจองให้อยู่ไม่ไกลจากคอนโด เดินทางครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว เวหากับปาล์มกวักมือเรียกเธอกับแฟน ไอรีนเห็นแล้วจับมือขุนเขาไปหาทันที“ฉันชวนพี่ออมกับพี่องศามาด้วย เดี๋ยวคงถึง”“มากันหลาย ๆ คนครึกครื้นดี” ปาล์มพูดยิ้ม ๆ พลางหรี่ตามองเพื่อนสนิทกับแฟนหนุ่มที่เคยเป็นอดีตเดือนวิศวะ เข้ากันมากอีกคนสวยหวานกับอีกคนหล่อคมคาย เป็นคู่ที่คนพูดถึงกันเยอะมากในมหาลัยดาวคณะดวงใหม่กับอดีตเดือนมหาลัยที่ยังคงมีแสงให้สาดส่องอยู่ตลอด กลายเป็นเดือนเคียงดาวในที่สุดไม่นานองศากับออมมาถึง จึงเริ่มเปิดพิธีกินหมูกระทะอย่างที่ใจโหยหามานาน ไอรีนนั่งข้างขุนเขา ออมคู่กับองศาและปาล์มกับเวหาที่นั่งหยิกกัน เถียงกันไม่รู้เมื่อยปาก แต่มันก็เป็นสีสันของโต๊ะเรา อรรถรสในการกินเลี้ยง“เพื่อนกูมีเมียไปซะละ เห็นหน้านิ่งใครคิดว่าจะชิงก่อนคนแรก”“กูหล่อก็งี้ ไม่เหมือนมึงที่วัน ๆ เอาแต่แพรวพราวไม่คิดจริงจัง”“กูที่ไหน ตอนนี้
เมื่อวันพบปะกับผู้ใหญ่ผ่านไปก็กลับสู่วันปกติที่มีเธอกับขุนเขาอยู่ร่วมคอนโดด้วยกันอย่างสันติ วันนั้นพ่อของขุนเขาโทรวิดีโอคอลมาร่วมกลุ่มตอนกำลังสนทนาช่วงค่ำคืน ทุกคนได้ทำความรู้จักกันแต่น่าเสียดายตรงที่ชายวัยกลางคนผู้ร่ำรวยติดธุระต่างประเทศ ซึ่งยังเอ่ยชมลูกชายว่าหาแฟนสวยเหมือนคุณหญิงแขไขทำไอรีนเขินหนักจนทุกคนเอ็นดูกันใหญ่ ทุกคนพากันอวยเธอจนจะติดปีกบินแล้ว พอคิดถึงคืนนั้นแล้วทำเธอหลุดยิ้ม เพราะเป็นคืนที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นจริง ๆตื่นเช้านี้เธอกินขนมปังกับนมรองท้องเหมือนเดิม แต่พิเศษตรงที่มีพ่อครัวมือใหม่กำลังทำกับข้าว ไอรีนนั่งอยู่บนไอซ์แลนด์กลางครัว วันนี้ขุนเขาลงมือทำอาหารให้ทานเอง ไม่สั่งหรือออกไปซื้อกินเหมือนทุกวัน แก้มือรอบที่ผ่านมาให้เธอลองใหม่ ว่ารสชาติอร่อยถูกปากรึเปล่า“พี่ขุนให้ไอลงช่วยไหม” ไอรีนเห็นเขาทำอาหารแล้วอยากช่วย ได้ชะเง้อคอมองร่างกำยำควงตะหลิวใส่กระทะนานจนเสร็จเมนูที่สองในเวลาสั้น ๆ อย่างชำนาญ“นั่งบนนั้นแหละ ห้ามลงมา” ขุนเขาตอบกลับโดยที่ตัวเองง่วนอยู่กับเมนูสุดท้าย ไอรีนร้องขออยากช่วยตั้งแต่แรกแล้ว เขายกเธอขึ้นนั่งบนนั้นให้ดูเป็นกำลังใจ พร้อมตอกไข่ใส่ภาชนะให้เขาแค่
ไอรีนเปิดประตูเข้ามาก่อนคนแรก ตามด้วยขุนเขาตามหลังเธอ หญิงสาวเม้มปากกวาดสายตามองภายในห้องนั่งเล่นว่าทุกคนอยู่ตรงไหน กระเป๋ากับข้าวของที่เหมือนของฝากวางบนโต๊ะกลางโซฟา ซึ่งเธอคุ้นเคยกระเป๋าถือนั้นอย่างดีว่าเป็นของใคร เป็นใบโปรดที่จะช่วงไหนคว้าใบนี้มาใช้ก่อนอย่างแรก“พวกเขาอยู่ไหนกันอะพี่ขุน” ชะเง้อคอมองแต่ไม่เห็น เอ่ยถามคนตัวสูงที่เหมือนจะไหวไหล่ไม่รู้ เธอจึงวางกระเป๋าลงแล้วไปหาที่ระเบียง จริงด้วยแม่เธอกับแม่เขาอยู่รับลมตรงรั้วกระจกของระเบียงคอนโด“สวัสดีค่ะแม่ คุณแม่” ยกมือไหว้อ่อนน้อมให้กับสองผู้ใหญ่ พลางแย้มยิ้มส่งให้ก่อนจะเข้ากอดแม่ตัวเองด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ หอมแก้มซ้ายขวา หน้าผาก จมูกและจบที่แก้มอีกรอบก่อนจะคลายกอด“ท่าจะคิดถึงมาก กอดซะแม่ยืนนิ่งเลย” คุณหญิงแขไขเอ่ยเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า อมยิ้มที่เห็นการกระทำของเธอ ชวนให้ใจอยากมีลูกสาว อยากโดนอ้อนแบบนี้“ไอคิดถึงแม่มาก ๆ เลยค่ะ แล้วพ่อล่ะคะ” จากที่กอดแม่จนพอใจเอ่ยถามผู้เป็นพ่อทันที พร้อมกวาดตามองอีกครั้ง ซึ่งนั่งบนเก้าอี้ตรงอีกมุมของระเบียง“อยู่นู่น” นุชนาถชี้ไปทางสามี ลูกสาวเห็นแล้วรีบแจ้นไปกอดทันที โดยที่ไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมา
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ไอรีนดังต่อเนื่องติดกันสองสามครั้ง มือสวยหยิบขึ้นมาแล้วเปิดข้อความจากแม่ตัวเองดูว่าจะส่งอวดอะไร ปรากฏว่าตอนนี้พ่อกับแม่อยู่ที่คอนโด แต่เป็นห้องของคุณแม่ขุนเขา เพื่อนมาหาเพื่อนสินะ ทั้งยังชวนทานข้าวเที่ยงด้วยกันอย่างพร้อมหน้า“ฉันไปกับแกไม่ได้ละ แม่มาที่คอนโดอะ”“เซ็งเลย แม่แกมาถูกวันพอดีเลย” ปาล์มบ่นอย่างเซ็ง เวหาติดธุระอีกคน เรียนเสร็จก็ตรงขับรถกลับบ้าน นี่เพื่อนสาวอีกที่ต้องกลับคอนโด งานนี้เธอต้องหาแฟนให้ได้แล้วกระมัง เพื่อนไม่ว่างก็ชวนแฟน แฟนไม่ว่างก็ชวนเพื่อน เออเข้าท่าดี“น่าจะลางานด้วยแหละเพื่อมาหาฉันเลยนะ ถ้าไม่กลับเดี๋ยวโดนบ่น” แม่เธอเคยบอกว่าถ้าลาได้ จะลางานมาเยี่ยมเธอที่คอนโด หากจะให้เธอกลับบ้านไม่มีใครกลัวไม่คุ้มค่าเดินทาง“เออเข้าใจ ฝากทักทายพ่อแม่แกด้วย ไว้ว่าง ๆ ฉันจะไปหา”“ได้ งั้นเราเดินกลับพร้อมกัน”ไอรีนชวนปาล์มกลับพร้อมกัน ระหว่างที่กำลังจะก้าวพ้นมหาลัย เสียงโทรศัพท์เพื่อนสาวดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อเวหา กดรับกรอกเสียงถามทันที“อะไร”'ไปทำธุระกับฉันหน่อย ไอรีนอยู่ด้วยปะ จะได้ไปกันสามคน'“ยัยไอไม่ว่าง พ่อแม่มาหา เดี๋ยวแกไปกับฉันก็ได้”'โอเค ใกล้ถึ
ตอน 7 นิสิตน้องใหม่@มหาวิทยาลัยKถึงวันเปิดเทอมของภาคเรียนแรก เช้าวันที่ไอรีนเริ่มต้นเป็นนักศึกษาปีหนึ่งเต็มตัว เมื่อคืนตื่นเต้นกว่าใครเพื่อน ถึงขั้นเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อย รีดเสื้อนักศึกษาอย่างเนี้ยบแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ก่อนจะปิดไฟนอนยังยิ้มดีใจที่จะได้ใส่มัน แทนที่จะได้นอนพักผ่อนเต็มที่ กลับ
ฉันดูซีรีส์เพลินจนดึก รับปากว่าจะส่งคืนไดร์เป่าผมของเขา นี่ก็เกือบสามทุ่มเข้าไปละ ปิดมือถือรวดเร็วแต่ไม่ลืมพกไปด้วยเพราะต้องการโอนค่าอาหารมื้อเย็น แป๊บเดียวฉันมายืนหน้าประตูห้องของเขา ก่อนจะยกมือเคาะนั้นทำใจก่อน แล้วที่ออกกฎว่าห้ามข้ามเขตพื้นที่เขา แต่ก็บุกรุกถึงสองครั้งแล้ว เอาละตราบใดที่ยังไม่ก้า
“รุ่นพี่นัดเข้ากิจกรรม นี่ได้เวลาละ”พึ่งอ่านไลน์กลุ่มที่รุ่นพี่ส่งมาว่าให้มารวมตัวเรื่องรับน้องของปีหนึ่ง รายละเอียดยังไงให้ไปฟังอีกทีที่นั่น ฉันเคยอ่านและดูจากซีรีส์มาเรื่องรับน้องว่าสนุก ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน กระชับความสัมพันธ์ด้วย“ฉันตื่นเต้นว่ะแก ลุ้นว่าจะได้ใครเป็นพี่รหัส”ปาล์มยิ้มร่า ตื่นเต้







