๒ เมื่อไร้อำนาจก็โดนมองเป็นหมาจรจัด

๒

เมื่อไร้อำนาจก็โดนมองเป็นหมาจรจัด

เย่หยูเหวินในชุดผ้าเนื้อดีทั่วไปก้าวขึ้นรถม้าเตรียมออกเดินทางไป นางไม่หันไปมองด้านหลัง มองไปเพียงด้านหน้า ไม่เผื่อใจว่าจะได้กลับมาที่นี่อีก

หลางหลางที่ออกมาส่งพระชายาแทนเจ้านายน้ำท่วมปาก สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอันใดนอกจากปล่อยนางขึ้นรถม้าแล้วเดินไปกำชับองครักษ์เจ็ดคนที่ส่งไปคุ้มกันนางตลอดการเดินทาง

“ดูแลพระชายาให้ดี”

“ขอรับ”

หัวหน้าองครักษ์รับคำขึงขัง รีบพาทุกคนออกเดินทางเพื่อที่จะได้ตามขบวนเดินทางใหญ่ของฮองเฮาและรัชทายาทได้ทัน

หลางหลางรอส่งขบวนเดินทาง จนกระทั่งลับตาแล้วถึงได้เดินเข้าจวนไปรายงานเจ้านายที่เรือนใหญ่ แต่หาทั้งเรือนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นห้องบรรทมหรือห้องหนังสือต่างก็ไม่พบ เดินออกมาหน้าห้องถามองครักษ์ก็ได้รับการตั้งคำถาม

“ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ด้านในหรือขอรับ”

หลางหลางถลึงตาใส่ลูกน้อง “ไม่ได้เรื่อง” แล้วออกตามหาเจ้านายโดยไม่ถามใครอีก

เขาเดินมาที่เขตเรือนพระชายา ลังเลว่าจะเข้าไปหาด้านในดีหรือไม่ ชั่งใจครู่หนึ่งสุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไป

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ…”

เขานิ่งรอฟังเสียง ขณะนั้นไร้เสียงตอบกลับจากอ๋องหนุ่ม ทว่ายังได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำให้เขาก้าวเข้าไปด้านในต่อ แล้วก็เห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงโต๊ะน้ำชา

“ท่านอ๋อง…”

“ฮึ่ม!”

ตูชานเฟิงปากระดาษลงพื้น เสียงที่เขาได้ยินเมื่อครู่จนตัดสินใจเดินเข้ามาด้านในคือเสียงขยำกระดาษ

“อวดดี สตรีอัปลักษณ์” เอ่ยเพียงเท่านี้ก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องพระชายาด้วยท่าทางฉุนเฉียว

หลางหลางไม่ได้เดินตามไปในทันที เขาก้มลงเก็บกระดาษบนพื้นคลี่ออก ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นว่าเนื้อความด้านในคืออันใด

“หนังสือหย่า!...พระชายาขวัญกล้าดีแท้ ถึงว่าท่านอ๋องกริ้วเพียงนี้” หลางหลางเก็บหนังสือหย่าเอาไว้เตรียมเอาไปทำลายทิ้ง

ขยำจนไม่มีชิ้นดีเช่นนี้ ไม่ต้องออกคำสั่งให้ชัดเจนเขาก็ทราบว่าควรทำอย่างไรต่อ

ทางด้านเย่หยูเหวิน…

การเดินทางที่เร่งรีบกอปรกับขบวนเดินทางใหญ่ตั้งใจหยุดรอ ราวสองชั่วยามขบวนเดินทางของเย่หยูเหวินก็ตามทัน ยามนี้ขบวนเดินทางใหญ่ตั้งกระโจมพักอยู่กลางป่า ไม่อนุญาตให้พักโรงเตี๊ยมตามรับสั่งฮ่องเต้ทรราช

“เลี่ยวโถว…”

“คำนับพระชายาเพคะ”

เลี่ยวโถวคือนางกำนัลคนสนิทของเย่เฉิงมี่ นางได้รับการบอกกล่าวจากม้าเร็วว่าเย่หยูเหวินจะร่วมทางด้วยจึงออกมารอต้อนรับแทนเจ้านาย

“เรียกข้าว่าคุณหนูเหมือนเดิม ข้าไม่ใช่พระชายาอีกต่อไปแล้ว”...หนังสือหย่าวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาคงเห็นแล้วกระมัง ข้ากับเขาไม่มีพันธะใดต่อกันอีก

“คุณหนูไปพักด้านในก่อนเจ้าค่ะ”

เลี่ยวโถวไม่ถามเหตุผล เมื่อโดนออกคำสั่งให้ทำเช่นนั้นนางก็ทำตามแต่โดยดี เดินนำผู้มาใหม่ไปที่กระโจมที่ทำอย่างลวก ๆ ให้พออาศัยได้

เมื่อสิ้นอำนาจแล้วบ่าวไพร่ก็เลือกปฏิบัติ ทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่รายล้อมเหมือนทหารเดนตาย ไร้ความเป็นระเบียบ สูบบุหรี่ทั้งที่มีกฎหมายห้ามสูบบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร

เย่หยูเหวินกำหมัดแน่น จ้องทหารที่จับกลุ่มกันด้วยดวงตาไม่เป็นมิตร พวกเขาไม่สนใจสายตานางไม่พอยังพ่นควันมาทางนางด้วย

“ต่ำ! ปฏิบัติเช่นนี้ต่อพระชายาได้อย่างไร” เจียวเจียวตวาดใส่ทหารนายนั้นแต่กลับถูกหัวเราะใส่

“ข้าไม่เอาบุหรี่จี้หน้าพวกเจ้าจนเสียโฉมก็ดีเท่าไรแล้ว มาอยู่ในขบวนนี้ก็ไม่ได้มีสถานะที่ดี ยังไม่เจียมตัวอีก!”

เจียวเจียวสีหน้าย่ำแย่ ไม่กล้าแสดงท่าทางแข็งกร้าวต่อ คนด้านในกระโจมได้ยินเสียงการทะเลาะกันด้านนอกจึงรีบเดินออกมาดู

“หยูเหวิน…”

“พี่หญิง!”

เย่หยูเหวินรีบเดินไปหาพี่สาว เห็นสภาพอดีตฮองเฮาที่เคยแต่งตัวงดงามแต่ตอนนี้เป็นผ้าสีขาวทั้งตัวไร้การปักลวดลาย ไม่มีเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียวก็ไม่โหยหาจวนอ๋องอีก

“ท่านน้า!”

“องค์รัชทายาท”

เย่หยูเหวินย่อกายลงให้ความสูงใกล้เคียงกับเด็กน้อย ยิ่งเห็นใบหน้ามอมแมมผมเผ้าชี้ฟูของหลานชายสูงศักดิ์ นางยิ่งนึกโกรธฮ่องเต้ทรราชที่ทำให้ครอบครัวนางต้องประสบกับเรื่องเช่นนี้

“ท่านน้า ร้องไห้ด้วยเหตุใดกัน”

มือเล็กบางยื่นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าเนียน รัชทายาทตูชานหลินอยู่ในวัย ๑๒ ชันษาย่าง ๑๓ ร่างกายกำลังเติบโตขึ้นตามวัย เช่นเดียวกับสติปัญญาและจิตใจที่ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะแก้ปัญหา

อย่างในตอนนี้เขายังเข้มแข็งที่สุดในบรรดาทุกคน ทั้งที่อายุน้อยกว่าใคร

“รัชทายาท เหตุใดพระองค์เข้มแข็งเช่นนี้เพคะ”

“ข้าคือบุรุษคนเดียวในบรรดาพวกเรา หากข้าไม่เข้มแข็งจะเป็นกำลังใจให้เสด็จแม่ได้อย่างไร”

ตูชานหลินแทนตัวเองด้วยถ้อยคำธรรมดา ดวงตาผลซิ่งมองหน้าพระมารดาสลับกันน้าสาว ยื่นมือไปจับมือทั้งสองบีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“เราเข้าไปพักในกระโจมกันเถิดขอรับ ต่อจากนี้ท่านน้าเรียกข้าว่าชานหลินก็พอ ไม่ต้องเรียกข้าด้วยฐานะนั้นอีกแล้ว” ตูชานหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทุกคนไม่คิดปฏิเสธ พยักหน้าจริงจังดั่งเป็นราชโองการแล้วเดินตามกันเข้าไปด้านในกระโจม

ภายในกระโจมมีเก้าอี้ไม้ไผ่และแคร่ไม่กี่ตัวเท่านั้นไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกใด น้ำชาที่หาทานได้ง่าย ยามนี้กลายของหายากแล้ว

“ชาก็ไม่มีให้ดื่มขนมก็ไม่มีให้ทาน หากข้าไม่ตัดสินใจมาที่นี่ก็คงยังเสวยสุขอยู่เพียงคนเดียว ดีแล้วที่ได้ตามทุกคนมาที่นี่ด้วย” เย่หยูเหวินเอ่ยเสียงเศร้าในยามที่กวาดตามองภายในกระโจม

“เจ้าไม่ควรมาที่นี่ พี่หญิงรู้สึกผิดต่อเจ้า ต่อท่านพ่อ หากพี่ไม่รั้นจะแต่งเข้าราชวงศ์ให้ได้ ครอบครัวเราก็คงมีความสุขอยู่ที่ใดสักที่หนึ่ง”

เย่เฉิงมี่ลืมคำนึงถึงโอรส จมเข้าสู่ห้วงภวังค์อดีต

เย่หยูเหวินที่มองสีหน้าตูชานหลินอยู่รีบเอ่ยประโยคนี้ ไม่อยากให้ตูชานหลินเสียใจ

“พี่หญิงอย่ากล่าวเช่นนี้ อย่างน้อยการแต่งเข้าราชวงศ์ของพี่หญิงก็ได้รับสิ่งมีค่ากลับมานะเจ้าคะ” ดวงตามองไปยังตูชานหลิน

ในตอนนั้นเองที่เย่เฉิงมี่ดึงสติตัวเองกลับมาได้ เมื่อมองไปยังโอรสก็เห็นว่าเขากำลังจ้องหน้านางอยู่ตาแป๋ว คล้ายอยากทราบว่าสำหรับมารดาแล้ว เขาคือสิ่งมีค่าหรือไม่

“นั่นสิ” มือเรียวยื่นใบลูบแก้มนิ่ม “สิ่งที่มีค่าที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว ในเมื่อไม่อาจย้อนเวลาได้ เรามาทำปัจจุบันให้ดีกันเถิด”

ตูชานหลินใบหน้าฉาบรอยยิ้มเมื่อเห็นแววตาที่สื่อออกมาจากก้นบึ้ง ขยับเข้าไปหาพระมารดาอิงตัวพิงกับไหล่กอดให้กำลังใจกัน

เย่หยูเหวินเห็นภาพนี้แล้วปาดน้ำตา “ไม่เอาไม่เศร้ากันดีกว่า เรามาเตรียมรับมือชีวิตต่อจากนี้กันดีหรือไม่”

เย่เฉิงมี่ปาดน้ำตา สูดหายใจเข้าลึกแล้วตั้งคำถาม

“เหตุใดชานเฟิงถึงยอมให้เจ้ามาที่นี่” เย่ฉางมี่เรียกตูชานเฟิงอย่างสนิทสนม

เดิมทีเย่เฉิงมี่สนิทกับทุกคนไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้พระองค์ก่อนตูชานโถว ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันตูชานเหอและตูชานเฟิง แต่เพราะเรื่องอำนาจความรักตัดทุกอย่างได้แม้แต่มิตรภาพ ชีวิตของทุกคนจึงเดินมาถึงตรงนี้

“เดิมเขาก็อยากขับไล่ชายาอัปลักษณ์เช่นข้าอยู่แล้วเจ้าค่ะ ข้าตายไปเขาก็คงยิ่งรู้สึกยินดี ข้าขอโทษทุกคนที่ไม่งามพอจะเปลี่ยนความคิดท่านอ๋องให้ช่วยพวกเราได้”

เย่เฉิงมี่หลุดยิ้มเมื่อได้เห็นท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจซึ่งขัดกับสิ่งที่นางรู้สึก

“อยากไล่จริงคงไม่ส่งองครักษ์ฝีมือดีมาให้ ไม่ลองฟังเสียงด้านนอกดูเล่า เงียบกันแล้วมิใช่เพราะโดนองครักษ์สวามีเจ้าปรามเอาหรือ”

เย่หยูเหวินค้านในใจ…

องครักษ์ที่ส่งมามิใช่เพราะกลัวข้าย้อนกลับเมืองหลวงหรือ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะส่งมาเพราะเป็นห่วงข้า

“บ่าวไปดูให้เจ้าค่ะ”

เจียวเจียวพิสูจน์แทนเจ้านาย ลอบดูสถานการณ์ด้านนอกก่อนที่จะรีบเดินเข้ามารายงาน

“ไม่มีใครกล้าสูบบุหรี่กันอีกแล้วเจ้าค่ะคุณหนู หรือว่าท่านอ๋องไม่ได้อยากไล่คุณหนูออกจากเมืองหลวง”

เย่หยูเหวินย้อนภาพสวามีก่อนหน้านี้ ส่ายหน้าให้กับตัวเอง ในใจไม่ยอมรับ

ไม่จริง คนใจดำอย่างเขาไม่มีทางหวังดีกับข้า

“ตอนนี้เจ้าอาจยังไม่เชื่อ ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์เถอะ”

“พิสูจน์อันใดเจ้าคะ ตอนนี้เขาเลือกข้างทรราชไม่เลือกข้างเราจะให้ข้ามองเขาไปในทางที่ดีหรือ”

“อย่าโกรธเขาที่ไม่ช่วยเหลือพวกเราเลย เขาเองก็มีความลำบากใจเป็นของตัวเอง ในชีวิตของความเป็นจริง ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ยิ่งมีคนด้านหลังให้ดูแล มีครอบครัวบ่าวไพร่ จะตัดสินใจโดยไม่คำนึงถึงชีวิตพวกเขาไม่ได้”

เย่หยูเหวินถอนหายใจให้กับชุดความคิดของคนเคยเป็นฮองเฮามาก่อน ในใจคิด…

พี่หญิงข้าสมกับเป็นมารดาแห่งแผ่นดิน ส่วนข้าก็ยังสามัญชนไม่เปลี่ยน