๓ ดูแลเรื่องปากท้องพระชายาก็คือหน้าที่

๓

ดูแลเรื่องปากท้องพระชายาก็คือหน้าที่

กลางคืนที่เหน็บหนาวทุกคนผ่านมาได้เพราะผ้าห่มที่เย่หยูเหวินไม่ทราบว่ามีติดรถม้ามาด้วย เมื่อหัวใจไม่รักดีคิดเข้าข้างตัวเองว่าสวามีตั้งใจให้คนเตรียมเอาไว้ให้ ใบหน้างามก็ผุดรอยยิ้มบุ๋มลึก

“ท่านน้ายิ้ม!”

เย่หยูเหวินรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อหลานชายทัก

“น้าไม่ได้ยิ้ม เจ้าดูผิดไปแล้ว”

เย่หยูเหวินรีบเอาผ้าห่มและที่นอนไปส่งให้พี่สาวพร้อมช่วยนางปูเตียงให้ตูชานหลิน ส่วนเจียวเจียว เลี่ยวโถวปูที่นอนให้เจ้านายตน เมี่ยนเมี่ยนนางกำนัลประจำตัวตูชานหลินโดนแย่งหน้าที่ไปแล้วจึงได้ไปปูพื้นที่นอนคืนนี้ของตนและเจียวเจียวเลี่ยวโถว

“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจุดเตาผิงมาให้”

เสียงหนิงลิ่วดังขึ้นที่หน้ากระโจมยังไม่เข้ามาจนกว่าจะได้รับอนุญาต ยามนี้ทุกคนกำลังหนาว ผ้าห่มผืนเดียวไม่ทำให้อุ่นได้ แม้แต่เย่หยูเหวินที่เนื้อเยอะกว่าใครก็ยังอยากได้สิ่งของบรรเทาหนาว นางรีบกล่าวอนุญาตให้หนิงลิ่วเข้ามาในทันที

“เอาเข้ามาเลย”

หลังจากได้รับอนุญาต หนิงลิ่วกับองครักษ์อีกสามคนก็ยกเตาผิงขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเข้ามาในกระโจมหกเตา

นางกำนัลสาวทั้งสามซึ้งใจไม่น้อยที่พวกเขาจุดเผื่อพวกนางด้วย รีบเข้าไปรับแล้วกล่าวขอบคุณในทันที

“พระชายา ในรถม้ายังมีอาหารแห้งเหลืออยู่มาก ให้กระหม่อมนำมาให้ดีหรือไม่”

เย่หยูเหวินกลืนน้ำลายอึก ยอมรับกับตัวเองว่าแป้งจี่ที่ทานกับทุกคนไปก่อนหน้านี้ไม่อิ่มท้อง นางหันไปถามความเห็นของคนอื่น

“มีใครอยากทานเนื้อแห้งหรือไม่”

“พี่อิ่มแล้ว หลินเอ๋อร์อยากทานอีกหรือไม่”

ตูชานหลินมีสองความคิด หนึ่งหากเขาเลือกตอบว่าหิวก็จะช่วยน้าหญิง แต่หากตอบว่าอิ่มแล้วเสด็จแม่จะได้มองว่าเขาเติบโตขึ้น ชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้คำตอบ

“หลินเอ๋อร์อิ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”...ข้าข้าโทษขอรับท่านน้า

“พวกเจ้าเล่า หิวหรือไม่”

คำตอบที่นางได้รับคือการส่ายหน้า

“ข้าก็ไม่หิว เอาไว้ทานวันพรุ่งนี้”

หนิงลิ่วมองหน้าพระชายาเพื่อความแน่ใจ เขาได้รับการกำชับให้ดูแลพระชายาให้ดี นอกจากเรื่องความปลอดภัยแล้วยังเป็นเรื่องของปากท้อง

“เอ่อ หากไม่ใช่เนื้อแห้งหรือจะเป็นผลไม้”

เย่หยูเหวินตาลุกวาว หนิงลิ่วเห็นเช่นนั้นก็ใจสั่นเพราะคิดว่าตนได้ทำหน้าที่องครักษ์อย่างดีเยี่ยม…ดูแลเรื่องปากท้องของพระชายาก็คือหน้าที่!

“ผลไม้หรือ เช่นนั้น…”

“ผลไม้มีน้ำตาล ทานกลางคืนใช่ว่่าจะดี เอาไว้ทานวันพรุ่งนี้ดีหรือไม่ นอนหลับตื่นขึ้นมาก็ได้ทานแล้ว”

เย่หยูเหวินยิ้มเจื่อนให้พี่สาวที่กล่าวเสียงนุ่มดูอ่อนโยน ซึ่งความอ่อนโยนนี้เองที่ทำให้นางไม่กล้า สุดท้ายก็หันหน้าไปปฏิเสธหนิงลิ่วเสียงติดงอแงเล็กน้อย

“ไม่ทานแล้ว เก็บไว้ทานพรุ่งนี้”

“เอ่อ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัว”

หนิงลิ่วโค้งกายทำความเคารพทุกคนแล้วเดินออกไปจากกระโจม ในตอนนั้นเองที่เย่เฉิงมี่เย้าหยอกน้องสาว

“เห็นเช่นนี้แล้วยังคิดว่าเขาอยากไล่เจ้าอีกหรือไม่ ดูแลเรื่องความปลอดภัยไม่พอยังเรื่องปากท้องของพระชายาอีก เรื่องนี้หากเจ้านายไม่สั่ง ลูกน้องไม่คิดทำเกินหน้าที่แน่”

เย่หยูเหวินเป็นคนชอบคิดในแง่ร้าย นางจะไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นหรือได้ยินจากปากสวามีเอง

“พี่หญิงบอกเองมิใช่หรือเจ้าคะ ให้กาลเวลาพิสูจน์ นี่เพิ่งเริ่มต้นเดินทางเท่านั้น ระยะทางยังอีกยาวไกล ตัดสินตอนนี้ยังเร็วไปเจ้าค่ะ”

“แต่…”

เย่หยูเหวินยกมือปิดหูไม่ขอรับปากคำพูดใด เย่เฉิงมี่จึงหยุดพูดเพียงเท่านั้น มองน้องสาวที่ตอนนี้รีบขึ้นแคร่ของตน เอาผ้าห่มคลุมตัวเอาไว้จนมิด

ภายใต้ผ้าห่มนั้นเย่หยูเหวินยกมือขึ้นกัดนิ้วตัวเอง ใช้ความคิดถึงการกระทำของสวามีที่ปากบอกว่านางอัปลักษณ์

แต่การกระทำเป็นอีกเรื่อง!

ทำข้าสับสนยิ่งแล้ว สั่งให้ดูแลก่อนที่ข้าจะวางหนังสือหย่าเอาไว้ คงมิใช่ว่าเห็นหนังสือหย่าแล้วโมโหส่งคนมาฆ่าขึ้นมาจะทำอย่างไร

“เสด็จแม่ น้าหญิงเป็นอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

ตูชานหลินเห็นคนที่นอนคลุมโปงพลิกตัวไปมาก็หันมาถามพระมารดา หว่างคิ้วมุ่นเข้าหากัน เย่เฉิงมี่เห็นเช่นนั้นก็ยื่นนิ้วมือไปคลึงหว่างคิ้ว

“คนคิดไม่ตกนะ เดี๋ยวนางก็หยุดคิดเพราะเหนื่อยเกินไป ไม่ต้องห่วงนะ คืนนี้นอนให้หลับ พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้มีพลังใช้ชีวิตต่อ”

“พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

ตูชานหลินมองไปที่น้าหญิงอีกครั้ง เมื่อเห็นคนใต้ผ้าห่มสงบลงแล้ว เขาก็เดินไปนอนแคร่ของตัวเอง หลับตาลงข่มตาให้จมเข้าสู่ห้วงนิทรา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าในตอนที่กำลังหลับใหลนั้น กำลังมีบางอย่างคืบคลานเข้ามา

พลิ้ว~

ฉึก!

มีดสั้นฝ่าลมปักเข้าร่างทหารที่กำลังยืนผิงไฟเฝ้ากระโจมอยู่ หนิงลิ่วที่ยืนเฝ้าอยู่หน้ากระโจมเตรียมตั้งรับ ใช้ดาบปัดมีดสั้นออกห่างตัวพร้อมตะโกนบอกทุกคนว่ามีผู้บุรุก

“รับมือ! มีมือสังหาร”

เมื่อทหารองครักษ์รู้ตัวกันแล้ว มือสังหารกว่าห้าสิบคนก็กรูกันเข้ามาจัดการทหาร เลือดสาดกระเซ็นเต็มผืนหญ้า เสียงร้องโอดโอยในห้วงสุดท้ายของชีวิตปลุกทุกคนในกระโจมให้ตื่นขึ้น

เย่เฉิงมี่รีบลุกขึ้นไปหาพระโอรส โอบกอดเขาเอาไว้แม้ใจจะไม่สงบ

“พี่หญิง ฮ่องเต้ทรราชส่งคนมากำจัดพวกเราแน่เจ้าค่ะ ชั่วช้าสามานย์!”

เย่หยูเหวินทำอันใดไม่ได้นอกจากก่นด่าฮ่องเต้ตูชานเหอ ซึ่งต่างจากเย่เฉิงมี่ที่คิดว่าไม่ใช่เขา

“ไม่น่าใช่ หากเขาอยากสังหารพี่ไม่จำเป็นต้องเนรเทศก่อน จะต้องเป็นขุนนางฝ่ายตรงข้ามกับท่านพ่อแน่”

เมื่อพี่สาวบอกไม่ใช่เย่หยูเหวินก็เชื่อ ในใจพลันรู้สึกว่าเหตุผลไม่ได้มีเพียงเท่านี้

พี่หญิงดูมั่นใจเกินไป จะต้องมีเหตุผลแอบแฝงแน่ รอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้คงต้องเค้นถามแล้ว

ทางด้านนอกกระโจม…

“เจ้ามาคุ้มกันกระโจมเอาไว้ อย่าให้พวกมันเข้ามาในนี้ได้ ข้าจะไปจัดการพวกมัน”

“ขอรับหัวหน้า”

หนิงลิ่วเริ่มเห็นลูกน้องตึงมือแล้ว สั่งลูกน้องสองคนให้มาเฝ้าหน้ากระโจมเอาไว้ส่วนเขามุ่งเข้าไปฟาดฟันเหล่ามือสังหารโดยไม่เก็บงำฝีมือ คนเดียวสามารถจัดการนักฆ่าได้ถึงสาม เน้นจัดการช่วยลูกน้องที่ถูกรุมทึ้ง นักฆ่าหลายคนเห็นเช่นนั้นก็พากันเลี่ยงเขา…เข้าหากระโจมใหญ่!

พลิ้ว~

ฉึก!

เป้านิ่งง่ายต่อการถูกโจมตีในระยะไกล สององครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าโจมเข่าทรุดเมื่อถูกธนูยิงเข้าตัวเหนือหัวใจมาไม่มาก แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็ยังทุ่มสุดตัว สกัดมือสังหารเอาไว้ไม่ให้พุ่งเข้าไปด้านในกระโจม

ฉึก!

ผลสุดท้ายก็ถูกธนูปักเข้ากลางหน้าผาก อีกคนตกใจที่สหายถูกโจมตีเช่นนั้น ไม่ทันระวังโดนดาบจ้วงแทงกลางช่องท้อง ทรุดลงพื้น ไม่นานก็สิ้นใจ

“กรี๊ด~”

เสียงกรี๊ดร้องในกระโจมดังขึ้นเมื่อเห็นมือสังหารเข้ามาในกระโจมได้สามคน ชายชุดดำโดนเสียงกรี๊ดดึงความสนใจ ไม่ทันระวังว่าใครอยู่ข้างประตู เมื่อเลิกม่านขึ้นเดินเข้ามาก็โดนขอนไม้ฟาดศีรษะอย่างแรง สลบลงพื้น อีกสองคนเห็นเช่นนั้นก็โกรธพุ่งเข้ามาจะสังหารเย่หยูเหวินที่ฟาดสหายจนสลบไป

เมี่ยนเมี่ยนที่สามารถยิงหน้าไม้ได้เล็งเข้าที่หน้าผากชายชุดดำคนหนึ่งแม่นราวจับวาง คนสุดท้ายที่ยังไม่ถูกจัดการพุ่งเข้ามาหาเย่เฉิงมี่

เมี่ยมเมี่ยนเปลี่ยนลูกดอกไม่ทัน ชายหนุ่มดำเหยียดยิ้มเตรียมง้างดาบใส่เย่เฉิงมี่ แล้วก็โดนเย่หยูเหวินใช้ไม้ทุบศีรษะจนสลบไปอีกคน!

“แรงตก! หากรู้ว่าคืนนี้จะมีมือสังหารบุกมาข้ายอมกินเนื้อแห้งเสียยังดีกว่า”

“ท่านน้าทำดีแล้วขอรับ สลบไปถึงสองคน”

เย่หยูเหวินยิ้มเจื่อนไม่อาจรับคำชมนี้ จังหวะนั้นม่านกระโจมเลิกขึ้นอีกครั้ง

เมี่ยนเมี่ยนเตรียมยิงหน้าไม้ ดีว่าได้ยินคำเรียกที่หลุดมาจากปากชายหนุ่มเสียก่อนถึงยั้งมือ

“พระชายา”