๔ ฮองเฮาไม่ต้องการหรืออยากเป็นไทเฮา

๔

ฮองเฮาไม่ต้องการหรืออยากเป็นไทเฮา

“หนิงลิ่ว นักฆ่ามากันมากหรือไม่”

เย่หยูเหวินเดินเข้าไปหาหัวหน้าองครักษ์ สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

“กระหม่อมจัดการไปได้บางส่วนแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขออภัยในความบกพร่อง ทำให้ทุกพระองค์เสี่ยงกับอันตราย”

ฉึก!

ลูกดอกจากหน้าไม้ปักเข้าที่หน้าผากมือสังหารในยามที่เขาเปิดกระโจมเข้ามา เป็นเมี่ยนเมี่ยนที่จัดการมือสังหารคนนี้ให้ เย่หยูเหวินจึงกลับมาให้ความสนใจเรื่องความปลอดภัยเป็นอันดับแรก

“นี่มิใช่เวลามาขอโทษขออภัย จัดการพวกนั้นก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

“พ่ะย่ะค่ะ” หนิงลิ่วดึงสติตัวเองกลับมาได้ สภาวะอันตรายและการเห็นลูกน้องจากไปต่อหน้าทำให้เขาเกือบหลุดการควบคุม

ปึก!

ทุกคนรีบก้มตัวลงหลบเมื่อลูกธนูทะลุแผ่นหนังฝั่งหนึ่งมาปักอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่ง ใจเต้นระทึกเมื่อไม่ได้มีเพียงธนูดอกเดียวแล้ว ที่น่าหวั่นใจที่สุดคือ…ธนูไฟ!

“แย่แล้ว ทำอย่างไรดี”

ทุกคนเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ออกไปด้านนอกหวั่นเจอโจมตีทุกรูปแบบ อยู่ในกระโจมต่อก็หวั่นไฟคลอก

“กำจัดธนูก่อน!”

ในตอนที่ทุกคนยังไม่ได้ตัดสินใจนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูของใครหลายคนก็ดังขึ้น

“พระชายา เสียงท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เย่หยูเหวินพยักหน้าระรัว “ได้ยินแล้ว”…เขามาที่นี่ได้อย่างไรกัน

เย่หยูเหวินจมเข้าสู่ห้วงความคิด ธนูไฟเริ่มถูกจัดการทีละคนสองคนจนไม่มีลูกธนูยิงเข้าที่กระโจมอีก ส่วนธนูที่ถูกยิงติดกับกระโจมก็ได้รับการดับจากกองกำลังที่มาใหม่

“ฝ่าบาท ด้านในพ่ะย่ะค่ะ”

เย่เฉิงมี่ร่างแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงตูชานเฟิงเอ่ยเชิญใครเข้ามาด้านใน

พรึบ!

บุรุษร่างสูง เรือนกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารก้าวเข้ามาในกระโจมพร้อมกับตูชานเฟิงที่อยู่ในชุดสีดำคล่องตัว ผู้ที่มากับตูชานเฟิงก็คือ…

ฮ่องเต้ตูชานเหอ!

“ชานเหอ”

เย่เฉิงมี่ไม่เรียกอีกฝ่ายว่าฝ่าบาท นางและตูชานเหอเป็นสหายในวัยเยาว์ที่อายุ ๓๒ เท่ากัน

แต่ความสัมพันธ์ฉันสหายได้เปลี่ยนไปตั้งแต่ที่นางแต่งเข้าราชวงศ์ให้เชษฐาต่างพระมารดาของเขา

“เฉิงมี่! เป็นอันใดหรือไม่”

ฮ่องเต้ตูชานเหอพุ่งเข้าหาเย่เฉิงมี่ พระองค์ไม่เผื่อแผ่ความห่วงใยถึงใครไม่เว้นพระนัดดา

เย่เฉิงมี่ไม่ให้พระองค์เข้าใกล้ไม่พอยังเดินมาหลบอยู่หลังโอรส ให้พระองค์ได้รู้ว่าขณะนี้นางก็ยังเลือกฮ่องเต้ตูชานโถว ต่อให้สวามีจะสวรรคตไปแล้ว

พักตร์คมคร้ามผิวสีน้ำผึ้งจากการกรำศึกมานานเริ่มฉายโทสะที่ใครเห็นต่างก็เข่าอ่อน

“ออกไป! เจิ้นมีเรื่องจะคุยกับนาง”

เย่หยูเหวินรวบรวมความกล้า เมื่อยืนต่อหน้าฮ่องเต้ทรราชก็ไม่กล้าอวดแสงหิงห้อยต่อหน้าพระจันทร์ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาหาพี่สาวหมายจะเอาตัวขวางเอาไว้

“อะ! ปล่อยหม่อมฉันเพคะ”

แต่ก็ถูกสวามีที่ไม่ยอมหย่าดึงแขนออกไปนอกกระโจม ปล่อยให้ฮ่องเต้ตูชานเหอได้สมปรารถนา

“เสด็จแม่…”

ตูชานหลินไม่อยากไปจากพระมารดา แต่เมื่อเห็นนางยืนยันที่จะอยู่สนทนากับฮ่องเต้ตูชานเหอถึงยอมออกไปจากกระโจมพร้อมนางกำนัลพี่เลี้ยง

เมื่อในกระโจมเหลืออยู่เพียงสองคนเท่านั้น วรกายแกร่งก็ย่างพระบาทไปกระชากแขนเย่เฉิงมี่เข้ามาประชิด

“โดนลอบทำร้าย ยังจะปฏิเสธข้าอีกหรือเย่เฉิงมี่”

“ชานเหอ! ปล่อยข้า…ข้าเจ็บ!” เย่เฉิงมี่สลัดมือออก แต่ยังคงอยู่ในเงื้อมมือมัจจุราช

“ข้ารับปากความปลอดภัยของเจ้าและชานหลิน ไยต้องดื้อดึงไม่นั่งตำแหน่งฮองเฮา”

“ข้าบอกเจ้าแล้ว ในเมื่อข้าแต่งเป็นภรรยาของเขา ตายไปก็จะเป็นผีของเขา ไม่คิดแต่งงานใหม่”

เย่เฉิงมี่กัดริมฝีปาก แรงบีบตรงข้อมือมากขึ้นทุกที

“ตอนนั้นเจ้าเลือกเขาเพราะเขาจะเป็นฮ่องเต้ข้าเข้าใจ แต่ตอนนี้ข้าเป็นฮ่องเต้แล้วไยเจ้าไม่อยากเป็นฮองเฮาของข้า หรือว่าอยากเป็นไทเฮา คิดจะเป็นสตรีหลังม่านคอยบงการโอรส ร่วมมือกับบิดาผลัดเปลี่ยนราชสกุล!”

เย่เฉิงมี่ปากสั่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาระแวงตระกูลเย่ พวกเขาที่ว่าย่อมหมายถึง ฮ่องเต้ตูชานเหอ อ๋องตูชานเฟิงและอ๋องตูชานหลิ่ง

ทั้งสามพร้อมขึ้นเป็นฮ่องเต้ปกครองแคว้นและไม่ยอมให้เด็กอย่างตูชานหลินถูกตระกูลพระมารดาและขุนนางในฝ่ายอัครมหาเสนาบดีชี้นำจนทำแคว้นย่อยยับ

“ข้าขอพูดอีกครั้ง ข้าไม่เคยมีความคิดเป็นไทเฮาหลังม่านผลัดเปลี่ยนราชสกุล ข้าไม่ยอมเป็นฮองเฮาของเจ้า ยอมออกจากเมืองหลวงแต่โดยดีเพราะอยากให้เจ้าเห็นว่าข้าไม่ได้หวังในอำนาจและอยากให้หลินเอ๋อร์อยู่อย่างปลอดภัย หากวันใดเสนาบดีฝ่ายตรงข้ามท่านพ่อเป่าหูเจ้าขึ้นมา หลินเอ๋อร์ของข้าจะได้มีโอกาสรอดบ้าง”

เย่เฉิงมี่ร้องไห้ด้วยความอึดอัด นางเข้าใจความหวงแหนราชสกุลบิดาของฮ่องเต้ตูชานเหอ เข้าใจความทะเยอทะยานของบิดา นางที่เป็นคนกลางจะทำอย่างไรได้นอกจากต้องทนเห็นบิดาถูกจับตัวไปขังคุก พาโอรสไปให้ไกลจากเมืองหลวง ไม่ให้เติบโตท่ามกลางการแก่งแย่งชิงอำนาจกัน

“พาชานหลินให้ห่างจากข้าหรือพาตัวเองให้ห่างจากข้า อยากไปให้ห่างจากข้านักใช่หรือไม่…ได้! ข้าจะให้ทหารไปส่งเจ้าที่หมู่บ้านซ่งชู่ ไม่ให้ออกจากหุบเขาเลยตลอดทั้งชีวิต”

พรึบ!

ตรัสเพียงเท่านั้นวรกายสูงใหญ่ก็สะบัดชุดคลุมอัศวินก้าวเดินฉับเร็วออกจากกระโจม พระองค์กำลังต้องการที่ระบายอารมณ์จึงเดินเข้าไปหามือสังหารที่ถูกจับมัดมือมัดเท้าเอาไว้ ผ้าอุดปากเพื่อกันกลืนยาพิษ เค้นสอบสวนหาตัวการวานฆ่า

ทางด้านเย่หยูเหวินและตูชานเฟิงข้อมือที่ตูชานเฟิงกำได้จนรอบถูกดึงมาที่มุมหนึ่งของป่า อยู่ให้ห่างจากกระโจม ศพที่นอนตายเกลื่อนกลาดเรียกเสียงกรี๊ดเบา ๆ จากหญิงสาวได้ตลอดทั้งทาง

นางปรือตามองทำให้เหยียบหินเหยียบกิ่งไม้ ตัวซวนเซไปตามแรงฉุดดึงจนหน้าอกนิ่มกระทบแขนแกร่งอยู่หลายครั้ง คิ้วดาบพาดเฉียงมุ่นเข้าหากันจนในที่สุดก็ปล่อยมือออกจากข้อมือนาง

“เงียบไม่เป็นหรือ”

“เกิดมาหม่อมฉันเคยเห็นศพเกลื่อนกลาดเช่นนี้มาก่อนที่ใดกันเพคะ จะไม่ให้หลุดเสียงร้องใดออกมาเลยก็เก่งเกินสตรีแล้ว”

“เปิ่นหวางไม่ได้หมายถึงเมื่อครู่ แต่หมายถึงที่กระโจม เจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือ ไยไม่รู้จักหวาดกลัวโทสะของฝ่าบาท พระองค์เป็นจอมทัพ ไม่ต้องปรายตามองเจ้า ศีรษะก็หลุดจากบ่าได้แล้ว”

เย่หยูเหวินเม้มปากเมื่อเห็นภาพศีรษะของตนกระเด็นออกจากศีรษะ

“พระองค์ทรงรู้จักแต่ขู่หม่อมฉัน”

“ไม่ได้ขู่ ที่เปิ่นหวางมาช่วยพวกเจ้าได้ทันเวลาเพราะสายลับของฝ่าบาทรายงานความเคลื่อนไหวของมือสังหาร มิเช่นนั้นเจ้าได้ถูกไฟคลอกตายเป็นผีกลางป่าแล้ว ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเปิ่นหวางไม่พอยังสงสัยในการกระทำ สายตาเจ้าฟ้องทุกอย่าง”

เย่หยูเหวินจับดวงตาของตน “หม่อมฉันไม่ได้คิดอันใดทั้งนั้น ท่านอ๋องทรงคิดเองเออเองแล้วเพคะ”

บังอาจเดาใจข้าได้อย่างไร ตอนแรกข้าก็คิดว่าฮ่องเต้ทรราชส่งคนมาจัดการพี่หญิง

“เจ้านอกจากจะเป็นสตรีอัปลักษณ์แล้วยังเป็นสตรีโง่เขลา ดูท่าเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เจ้าเสียขวัญจนอยากกลับเมืองหลวงเลยสินะ”

เย่หยูเหวินกอดอก เงยหน้าขึ้นมองเขา

“พี่หญิงอยู่ไหน หม่อมฉันอยู่นั่น ดีใจกับพระองค์ด้วยเพคะ ไม่ต้องเห็นสตรีอัปลักษณ์เดินลอยหน้าลอยตาอยู่จวนอ๋องแล้ว”

“หึ! จวนเปิ่นหวางประหยัดข้าวได้เยอะเลย จะว่าไปเอาเจ้าไปปล่อยเขาไว้ก็ดี กลับเมืองหลวงอีกทีคงได้เอวบางร่างน้อย”

เย่หยูเหวินกอดเอวของตน ความอยากเอาชนะทำให้นางปากกล้าได้เสมอ

“จะกินให้กลิ้งได้เลย!” สะบัดหน้าค้อนวงใหญ่ใส่เขา อ๋องหนุ่มจึงยื่นมือไปดึงแก้มนาง “โอ๊ย เจ็บเพคะ”

“รู้จักเจ็บด้วยหรือ เนื้อสามชั้น!”

เย่หยูเหวินลูบแก้มตัวเองหน้างอง่ำ การสนทนาของทั้งสองหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อตูชานเฟิงเห็นเชษฐาเดินออกมาจากกระโจม

“ฝ่าบาทจะไปเค้นความคนแล้ว”