๕ บิดาเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาด

๕

บิดาเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาด

การเค้นความล้มเหลว เพราะทันทีที่ดึงผ้าเช็ดหน้าออก มือสังหารก็กระอักเลือดเสียชีวิตต่อหน้าทุกคน ฮ่องเต้ตูชานเหอหัวเสียเป็นอย่างมาก คว้าดาบในมือทหารคนสนิทแทงร่างเขาทะลุให้ตายซ้ำ

“ฝ่าบาท…” ตูชานเฟิงเดินไปยืนข้าง ๆ มองดาบที่ปักอยู่บนร่างมือสังหาร

“ไม่ทันได้ความว่าเป็นใคร พวกมันโดนกลอกยาพิษมาก่อนหน้าแล้ว หากทำงานสำเร็จได้ยาถอนพิษ ไม่สำเร็จตายสถานเดียว”

“วิธีการทำงานเหมือนสำนักฆ่าในยุทธภพ ดูท่าจะถูกจ้างมา หากไม่มีเงินหนามากก็มีอำนาจพอจะจ้างคนได้เยอะเพียงนี้”

ทั้งคู่มองหน้ากัน เพียงมองตากันก็เดาคำตอบได้แล้วว่าใครคือตัวการของเรื่องนี้

การสอบสวนจบเพียงเท่านี้ ฮ่องเต้ต้องเสด็จกลับวังแล้ว รับสั่งให้อ๋องหนุ่มนำกองกำลังส่งฮองเฮาและรัชทายาทไปยังหมู่บ้านซ่งชู่ต่อ

ตูชานเฟิงมาส่งเชษฐาที่ขบวนรถม้า เอ่ยถามเสียงแผ่ว “หากเป็นคนที่เราคิด พระองค์จะทรงจัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ตูชานเหอกระโดดขึ้นม้า โอษฐ์แย้มสรวลแทนตัวเองด้วยคำพูดธรรมดาเช่นเคย 

“บัลลังก์ข้าได้มาโดยไม่ชอบธรรม จะจัดการขุนนางชั่วสักคนหนึ่งมิจำเป็นต้องหาหลักฐานมามัดตัว อย่าคิดกระทำการขวางหูขวางตาข้ามากก็แล้วกัน มิเช่นนั้นย่อมมีจุดจบไม่ต่างจากนักฆ่านั่น…ย่ะ!”

ฮ่องเต้ตูชานเหอควบม้าจากไปเป็นคนแรก ตามด้วยทหารฝีมือดีจากกองทัพพิเศษขี่ตามไปอารักขา

หลางหลางเดินเข้ามาหาเจ้านาย

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ จัดการแยกศพเรียบร้อยแล้ว ให้จัดการอย่างไรต่อพ่ะย่ะค่ะ”

“หาสุสานใกล้ที่นี่ ทำป้ายส่งวิญญาณพวกเขาให้ดีส่วนมือสังหารพวกนั้นเผาทิ้งลงหลุมเดียวกันให้หมด อย่าปล่อยทิ้งเอาไว้ให้กลิ่นกระทบผู้สัญจรไปมา”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” หลางหลางไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย ตูชานเฟิงกวาดตามองโดยรอบ สั่งให้คนเตรียมกางกระโจมให้ดี ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล

“ท่านอ๋อง…”

เย่หยูเหวินเดินก้าวเท้าสั้น ๆ มาหาสวามี ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้เขา ภาพจ้วงแทงมือสังหารเมื่อครู่ยังติดตานางอยู่ถึงเริ่มรู้ตัวว่าตนกำลังเล่นอยู่กับใคร

“เป็นอย่างไร ซึ้งในคำเตือนของเปิ่นหวางแล้วใช่หรือไม่ หากเจ้ายังแข็งข้อ ไม่แน่ว่าจะโดนในสภาพเดียวกับมือสังหารนายนั้น”

เย่หยูเหวินลูบแขนขึ้นลง ตั้งคำถามที่นางสงสัยจนตัดสินใจเดินมาหาเขาตรงนี้

“ท่านอ๋องจะไปส่งหม่อมฉันกับพี่หญิงที่หมู่บ้านซ่งชู่หรือเพคะ แล้วจากนั้นเล่า”

ใบหน้าเรียวยาวผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สองแขนกอดอกเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว ยื่นหน้าเข้าใกล้นางที่หดคอลง แต่ยังช้อนตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา

“ทำไม หวังให้เปิ่นหวางครองรักกับเจ้าที่หมู่บ้านอยู่ในหุบเขานั้นหรือ…หึ! ความคิดแบบสาวน้อย”

“หม่อมฉันไม่ได้พูดและไม่คิดแบบนั้น อ๋องที่รักสบายแบบพระองค์จะยอมไปตกระกำลำบากได้อย่างไร”

ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ “อยากให้เปิ่นหวางบีบปลายคางเจ้าต่อหน้าทุกคนหรือไม่ เจ้าอย่าลืมว่าการจะติดตามมังกรร้ายได้ ตัวคนผู้นั้นก็ไม่ต่างจากพยัคฆ์ อย่าประเมินความอดทนของเปิ่นหวางต่ำเกินไป”

ตูชานเฟิงเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินกระทบเสื้อตรงหัวไหล่นางไปเฉียดฉิว หากเขาหันมามองสักนิดจะเห็นว่าหญิงสาวกระทืบเท้าทำหน้างอง่ำไล่หลัง

“เพคะ ๆ พยัคฆ์ร้าย”

ท่าทางแลบลิ้นใส่ลับหลังสวามีอยู่ในสายตาเย่เฉิงมี่ ในสถานการณ์เช่นนี้ มีน้องสาวคนเดียวที่ทำให้นางยิ้มได้

“หยูเหวิน”

“พี่หญิง”

เย่หยูเหวินเดินเข้าไปหาพี่สาวที่ยืนอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ด้านข้าง ตูชานหลิน ระหว่างรอให้คนจัดการกระโจมให้ใหม่

“มีเรื่องใดอยากถามพี่หรือไม่”

แน่นอนว่ามีมากมาย ก่อนหน้านี้นางคิดหาโอกาสถามพี่สาว แต่เมื่ออีกฝ่ายเปิดทางให้เช่นนี้…

“ข้าเคยได้ยินว่าพี่หญิงกับฮ่องเต้ทร…ฝ่าบาท…เป็นสหายกันมาก่อนหรือเจ้าคะ”

สองพี่น้องอายุห่างกันถึงสิบสี่ปี ตอนที่เย่เฉิงมี่แต่งเข้าราชวงศ์ เย่หยูเหวินเพิ่งได้สามหนาวยังไม่รู้เรื่องราวอันใด กอปรกับไม่มีใครในจวนพูดถึง ในวังยิ่งไม่กล้าพูดความสัมพันธ์รักสามเส้า เย่หยูเหวินจึงไม่ทราบเรื่องอันใดเกี่ยวกับพี่สาวสมัยวัยเยาว์เลย

“พี่กับชานเหอเป็นเพื่อนกันสมัยวัยเยาว์ และพี่ไม่เคยคิดอันใดกับเขาเกินกว่าสหาย เมื่อผ่านวัยปักปิ่นท่านพ่อให้พี่อภิเษกกับองค์รัชทายาท พี่ชายที่พี่มีใจให้มานานแล้ว ชานเหอคิดว่าพี่ใฝ่ฝันถึงตำแหน่งฮองเฮา หลังจากที่ช้ำใจเพราะครั้งนั้นเขาไปชายแดนเป็นทหาร ครองกองทัพเกรียงไกร กลับมาเมืองหลวงในรอบสิบปีก็ตอนที่เสด็จพี่สวรรคต”

ความรักครั้งเดียวทำให้คนเจ็บแค้นถึงกับไปตั้งกองทัพเพื่อมายึดบัลลังก์เลยหรือ

เย่หยูเหวินคาดเดาในมุมของตนเอง เย่เฉิงมี่พอจะเดาความคิดน้องสาวได้ รีบแจงเรื่องราวในหลาย ๆ มุมให้นางได้รับรู้

“มีหลายเหตุผลที่ชานเหอฝ่าฝืนราชโองการ หนึ่งเพราะคิดว่าพี่อยากเป็นฮองเฮา เขาเสนอให้พี่เป็นฮองเฮาของเขาแลกกับความปลอดภัยของทุกคน พี่ยืนกรานปฏิเสธ แล้วพาหลินเอ๋อร์ออกไปเติบโตนอกวังวนแห่งอำนาจ จึงเป็นที่มาที่พี่เคยบอกเจ้าว่า คนที่ควรจะขอโทษคือพี่เอง”

เย่หยูเหวินยกมือขึ้นปิดปาก ตะลึงเพราะสิ่งที่ตนคิดกับความจริงสวนทางกัน “แล้วอีกเหตุผลของการเป็นฮ่องเต้ทรราชคืออันใดเจ้าคะ” ตั้งคำถามแล้วหญิงสาวก็กำมือตนเองแน่น เริ่มกลัวกับคำตอบ

“อีกเหตุผล…”

เย่เฉิงมี่เม้มริมฝีปากเพราะทราบว่าในใจน้องสาวนั้น บิดาคือขุนนางที่ใสซื่อมือสะอาด เมื่อต้องบอกความจริงก็น้ำท่วมปาก บอกไปกลัวน้องแตกสลาย ไม่บอกก็ไม่ได้

“ชานเหอ ชานเฟิง ชานหลิ่งหวาดกลัวการผลัดเปลี่ยนราชสกุลปกครองแผ่นดิน อัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจล้นฟ้า อาจควบคุมไทเฮาให้บงการฮ่องเต้น้อยกระทำการที่ไม่ชอบ อาศัยช่วงเวลาที่หลินเอ๋อร์ยังไม่ได้ราชาภิเษก ปราบดาภิเษกเสียก่อน”

“…”

“หยูเหวิน แท้จริงแล้วท่านพ่อเราไม่ได้ใสซื่อมือสะอาด ที่พี่นั่งตำแหน่งฮองเฮาได้อย่างมั่นคงก็เพราะท่านพ่อคอยกำจัดขวากหนาม ที่เจ้าได้แต่งให้ชานเฟิงก็เพราะท่านพ่ออยากขยายอำนาจ ขอสมรสพระราชทานจากเสด็จพี่ให้อภิเษกเจ้าเข้าจวนอ๋อง”

“...”

“ก่อนหน้านี้พี่เสียใจที่ทำให้ชีวิตการแต่งงานของเจ้าเป็นเพียงหมากการเมืองของท่านพ่อ แต่หลังจากเห็นท่าทางของชานเฟิงที่มีต่อเจ้าแล้ว…อาจมีหวัง!”

เย่หยูเหวินสับสนกับประโยคยาวเหยียดของพี่สาว นางไม่รู้ว่าควรรู้สึกตกใจกับเรื่องใดก่อน ทุกอย่างประเดประดังเข้ามา บังคับให้นางรีบโตให้เร็วกว่านี้เช่นเดียวกับตูชานหลินที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ

“เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ…”

หลังจากที่เงียบมานานตูชานหลินก็เอ่ยขึ้น เอียงหน้ามองพระมารดาที่ย่อกายลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน

“ว่าอย่างไร”

“ตั้งแต่เล็กจนโต เสด็จพ่อ ท่านตา ท่านราชครู พร่ำสอนข้าให้เติบโตขึ้นเป็นฮ่องเต้ที่ดี ตอนนั้นข้าเพียงยิ้มรับ ไม่ได้คิดว่าการขึ้นตำแหน่งนั้นจะมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้”

“...”

“จนกระทั่งคืนนั้นที่ท่านตามาหาข้าที่ตำหนักบูรพาให้เตรียมตัวขึ้นรับตำแหน่ง ข้าถึงรู้ว่าตนยังไม่พร้อมที่จะแบกรับตำแหน่งอันหนักอึ้งนั้น ทั้งยัง…ยัง…”

ตูชานหลินไม่พูดต่อ มองสีหน้าพระมารดาเริ่มไม่แน่ใจว่าคำพูดนี้ควรกล่าวออกมาดีหรือไม่

“ว่ามา แม่ไม่ดุเจ้า”

“หลายคราข้ามีความคิดว่าบัลลังก์นี้ควรมอบให้เสด็จอาปกครอง เสด็จอาเป็นนักรบมีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ แต่เมื่อคิดว่าหากปล่อยตำแหน่งนี้ไปก็จะผิดต่อความตั้งใจของเสด็จพ่อ ท่านตา ผิดต่อท่านแม่ที่ต้องมาตกระกำลำบาก ข้าก็มีความคิดอยากเป็นฮ่องเต้เพื่อที่จะมีอำนาจปกป้องทุกคนได้ ไม่ยอมให้ใครถูกกดขี่เช่นตลอดเดินทางที่เราได้เผชิญกันมา ข้าควรเลือกทางเดินใด”

คำถามนี้เย่เฉิงมี่ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่นางวาดหวังที่สุด

“ตอนนี้แม่คิดแค่ว่าขอให้เจ้าเติบใหญ่ มีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากพอจะไม่ให้ใครมาบงการชีวิต ขอแค่เจ้าเอาชีวิตให้รอด”

ได้ยินคำพูดนี้ ตูชานหลินพลันตัดสินใจได้แล้วว่าตนควรเลือกทางเดินชีวิตอย่างไร

“ขอรับเสด็จแม่ ข้าจะเติบโตให้ดีมีชีวิตรอด เป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องทุกคนได้ ข้าสัญญา”

เย่เฉิงมี่กอดโอรสแน่น เย่หยูเหวินที่เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ เข้าไปสวมกอดทั้งคู่ด้วยเช่นกัน

ห่างไปไม่ไกลนั้นตูชานเฟิงกอดอกมองทั้งสามอยู่ แม้จะไม่ได้ยินพวกเขาสนทนากัน

แต่ท่าทางที่เหมือนเปิดอกคุยกันนั้นทำให้เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่า…

“ขอให้ฉลาดได้สักที สตรีอัปลักษณ์!”