๗ ก็แค่อยากรู้จะรอดไปได้กี่น้ำ

๗

ก็แค่อยากรู้จะรอดไปได้กี่น้ำ

นอนใกล้ภูเขามานานได้ยินเสียงสัตว์ปีกดังเสียดหู จนเริ่มชิน แต่เรื่องเดียวที่เย่หยูเหวินยังไม่ชินก็คือเรื่องปากท้อง ตกดึกนางเริ่มหิวอีกครั้ง ยกมือขึ้นกุมท้องเมื่อเสียงท้องร้องเริ่มดังกว่าเสียงจักจั่น

“เฮ้อ~อีกนานเพียงใดหนอกว่าข้าจะชิน กระเพาะชินเรื่องทานน้อยให้ข้าสักทีเถิด…”

เย่หยูเหวินค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองไปทางแคร่เล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องเห็นเจียวเจียวนอนนิ่งในผ้าห่ม นางก็เอนตัวลงไปนอนที่เดิมด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย

“เบื่อคนผอม เมื่อไรข้าจะกลับไปรู้สึกถึงอารมณ์นั้นบ้าง ไม่อยากนอนหิวกลางคืนแบบนี้อีกแล้ว”

เย่หยูเหวินยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามข่มตาให้หลับ นับแกะก็แล้วแต่ก็ยังข่มตาให้หลับไม่ได้ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมา สวมชุดคลุมแล้วเดินออกไปด้านนอก เสียงเหยียบไม้ที่ลงน้ำหนักเยอะปลุกเจียวเจียวให้ตื่นจากนิทรา

“เช้าแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู”

เจียวเจียวยันกายขึ้นนั่ง สะบัดหน้าไล่ความง่วงงุน รู้สึกนอนไม่พอราวกับเพิ่งนอนไปไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น ตลบผ้าห่มออกเดินมาหาคุณหนู

“ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ข้าแค่…หิว”

เย่หยูเหวินเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม อายสาวใช้ไม่น้อย แต่ก็ยอมรับไปตามตรง 

“เหลือแต่เนื้อแห้งเจ้าค่ะ ข้าวไม่เหลือแล้ว”

“ไม่มีสักนิดเลยหรือ”

“หมดแล้วเจ้าค่ะ ท่านองครักษ์ทั้งหลายทานกันหมดแล้ว ไยทานจุกันเช่นนี้” ประโยคหลังเจียวเจียวตั้งใจบ่นองครักษ์ ทว่าดันกระทบเย่หยูเหวินไปด้วย

“ข้าเจ็บนะ”

“บ่าวไม่ได้ว่าคุณหนูเจ้าค่ะ”

“แต่มันกระทบข้า!”

เจียวเจียวไม่อาจเอ่ยสิ่งใดนอกจากคำขออภัย ชดเชยความผิดด้วยการไปเอาเนื้อตากแห้งที่อยู่เรือนครัวซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังเรือนนอนทั้งสามหลัง

“ข้าไปด้วย ค่ำมืดแล้ว อันตราย”

เจียวเจียวที่กลัวผีมากกว่ารีบตอบรับ ยื่นมือมาจับแขนเย่หยูเหวินไว้ เดินลงไปพร้อมกัน

“คุณหนู…”

ทว่าเพียงนางเหยียบลงหน้าชานเรือนก้าวแรกเท่านั้นก็ได้ยินเสียงหนิงลิ่วดังขึ้นจากด้านล่าง

“หนิงลิ่ว กางกระโจมแล้วมิใช่หรือ ไยมานอนตากน้ำค้างตรงนี้”

หนิงลิ่วและองครักษ์คนหนึ่งที่นั่งผิงไฟยืนขึ้นเต็มความสูงเมื่อเห็นพระชายากลางดึก พวกเขาคาดเดากันว่านางประสบสถานการณ์ฉุกเฉิน เตรียมตั้งรับ

“เวรกลางดึกขอรับ พวกเราผลัดเปลี่ยนกันเฝ้ายาม แม้ที่นี่จะมีการลาดตระเวนของหมู่บ้านอยู่แล้ว แต่ก็ไม่อาจวางใจได้ขอรับ…ว่าแต่คุณหนูลุกกลางดึกเช่นนี้ มีเรื่องอันใดหรือไม่”

“เอ่อ คือข้า…” เย่หยูเหวินเริ่มอายที่ต้องยอมรับตามตรงกับหนิงลิ่ว

“ข้าหิว!” เจียวเจียวที่เข้าใจคุณหนูจึงออกรับให้เอง

หารู้ไม่ว่าหนิงลิ่วและองครักษ์อีกคนรู้ทันแล้ว พวกเขามองหน้ากัน ลอบยิ้ม

“ที่แท้ก็หิวนั่นเอง เช่นนั้นทานมันเผ่าหรือไม่ พวกเราเพิ่งเอาเข้ากองฟืนเมื่อครู่ ตอนนี้คงสุกแล้ว”

เจียวเจียวไม่ตอบ ชำเลืองมองเย่หยูเหวินที่ทำทีเป็นมองไปทางอื่นแต่ลอบพยักหน้าให้

“ดีเลย! คุณหนูจะทานเป็นเพื่อนบ่าวใช่หรือไม่เจ้าคะ” เจียวเจียวถามในเชิงออดอ้อน

เย่หยูเหวินแสดงท่าทีฝืนใจ “ก็ได้ เห็นแก่ที่เจ้าทำหน้าขอร้อง” เดินไปนั่งขอนไม้ใกล้กองฟืน

หนิงลิ่วเม้มปากกลั้นหัวเราะ เดินมานั่งข้างพระชายาเตรียมมันลูกใหญ่ให้ทั้งสอง

“ลูกนั้นเผือกหรือไม่”

“ขอรับคุณหนู แต่สุกยากกว่าต้องรออีกครู่หนึ่ง”

“ไม่เป็นไร เอาที่มีมาก่อนก็ได้ เจียวเจียวหิวแย่แล้ว” คนที่ปากบอกคนอื่นหิวดวงตากำลังจับจ้องอยู่ที่หัวมันมีไอร้อนโชยอ่อน

“ระวังขอรับ”

นางยื่นมือไปรับโดยจับตรงใบไม้ เจียวเจียวเสนอตัวช่วย ทว่าเย่หยูเหวินปฏิเสธ ให้นางทานของตัวเอง รับผิดชอบตัวเอง

“ร้อนจริง!” เย่หยูเหวินเป่า ๆ อยู่สักพักเมื่อหายร้อนแล้วก็ลงมือปอกเปลือกออกเฉพาะด้านบน ก้มหน้าลงกัด เคี้ยวแก้มตุ้ยถูกใจในรสชาติ

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“อร่อย! ไปหามาจากที่ใดหรือ” เย่หยูเหวินถามโดยไม่ได้หันไปมองหน้าหนิงลิ่วที่อึกอักไปครู่หนึ่ง

“เอ่อ หามาขอรับ”

คำตอบนี้เรียกใบหน้างามเงยหน้าขึ้นมองเขา ชี้นิ้วไปทางตะกร้าที่อยู่ด้านหลัง

“หาหมดทั้งกระบุงนั่นเลยหรือ เก่งเกินไปแล้ว ข้าคิดว่าซื้อมาจากคนในหมู่บ้านเสียอีก”

หนิงลิ่วอยากยกมือขึ้นตบหน้าผากตนนัก สุดท้ายก็สมรับไปว่าซื้อมาจากคนในหมู่บ้าน

“ขอรับ ข้าน้อยซื้อมาจากคนในหมู่บ้าน เขาเห็นเราดูมีฐานะเลยเอามาขายให้เป็นกระบุงเลย”

เย่หยูเหวินส่ายหน้าให้หนิงลิ่วเบา ๆ

“เรายังเอาตัวไม่รอดแล้ว ใจบุญสุนทานเหลือเกิน”

พอนึกภาพว่าตนต้องทำมาหาเลี้ยงชีพเพราะทรัพย์สินที่มีย่อมร่อยหรอลงทุกวัน เย่หยูเหวินก็ท้อ ทานของที่อยู่ในมือไม่ลง

“อิ่มแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู…นี่เจ้าค่ะ บ่าวปอกให้” เจียวเจียวยังไม่ได้ทานมันเผาแม้แต่คำเดียว ปลอกให้คุณหนูก่อนตนทานทีหลัง

“ในเมื่อเจ้าปอกให้แล้ว ข้าก็จะฝืนทานแล้วกัน”

ความอยากอาหารหายไปและกลับมาเร็วพอ ๆ กับไอร้อนที่หายไปกลางอากาศ…กลับมาทานอร่อยหวานลิ้นเหมือนเดิม!

“เดินร่วมทางกันมาหลายวันแล้วไม่ได้ถามเสียที เจ้านามว่าอันใด”

เย่หยูเหวินมององครักษ์ที่ร่วมผิงไฟด้วยกัน

“กระหม่อม…เอ๊ย! ข้าน้อยเถาจื่อขอรับ”

“เถาจื่อ! ชื่อหวานนัก”

องครักษ์เถาจื่อยกมือเกาต้นคอ ไม่เพียงชื่อที่หวาน หน้าเขาก็จัดว่าหวานกว่าบุรุษทั่วไป

“ท่านแม่อยากได้บุตรสาวเพราะมีบุตรชายมาสามคนแล้ว ท้องสี่หมายมาดในใจว่าต้องได้บุตรสาวแน่ แม้แต่ชื่อก็เตรียมเอาไว้แล้ว สุดท้ายก็ได้บุตรชายเพิ่มมาอีกหนึ่งเป็นข้าน้อยเองขอรับ”

“ข้าเข้าใจมารดาเจ้า เหมือนท่านพ่อของข้าที่มีแต่บุตรสาวจนอุปการะบุตรชายเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เอาหลานญาติสายรองมา”

เมื่อพูดถึงบิดาแล้ว เย่หยูเหวินก็เกิดความเศร้าหมองขึ้นในใจ นางยังสามารถทานมันหวานได้อย่างอร่อย ชีวิตยังมีอิสระ เริ่มคิดแทนบิดาแล้วว่าสิ่งที่เขาต้องการที่สุดก็คืออิสรภาพที่นางมีในตอนนี้

เจียวเจียวเห็นคุณหนูเศร้าก็ยื่นมันที่เพิ่งปอกให้นาง ตอนแรกจะทานเอง จนกระทั่งปอกหัวที่สองก็ยังไม่ได้ทานแม้แต่คำเดียว

“เจ้าปลอบใจข้าหรือ” รับมาวางไว้บนใบไม้รองกันร้อน ความเศร้ายังอยู่แต่อดของกินไปก็ไม่ทำให้หายเศร้า กัดหมับลงที่หัวมัน “เฮ้อ~”

บรรยากาศรอบกองฟืนไม่ครึกครื้นเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ทุกคนทานกันเงียบ ๆ ต่างความคิดต่างจิตใจ ตรงข้ามกับคนที่ลอบมองอยู่ที่สายตาจับจ้องเพียงใบหน้างามเท่านั้น

“เห็นอาหารอยู่ตรงหน้านางเศร้าเป็นด้วยหรือ…หรือจะไม่ถูกปาก”

ตูชานเฟิงบีบไหล่หลางหลางเมื่อคิดว่าพระชายาตนไม่ถูกปากมันหวานที่เขาเป็นคนเสนอให้ซื้อติดครัวเอาไว้

“เจ้าบอกว่าสตรีชอบ”

“ขะ ขออภัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยลืมไปว่าพระชายาไม่เหมือนสตรีทั่วไป”

ตูชานเฟิงหายใจฮึดฮัด ละมือจากไหล่หนา กอดอกมองเย่หยูเหวินอยู่เงียบ ๆ ในหัวจัดลำดับความคิดว่าจะซื้ออันใดมาตุนครัวไว้ให้นางดี เมื่อคิดได้แล้วก็เอ่ยบอกความคิดตนให้คนสนิทรับรู้

“พรุ่งนี้ไปซื้อไข่ไก่เอาไว้ให้หนิงลิ่วทำอาหาร หมูกับวัวด้วย เอาแบบเป็นตัวไม่ต้องเป็นเนื้อจะได้ทานได้เยอะ ๆ”

“ปะ เป็นตัวเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“มิเช่นนั้นเล่า! สตรีอัปลักษณ์นั่นทานเยอะเพียงใดเจ้าไม่รู้หรือ ขายตามเขียงเนื้อไม่พอกระเพาะนางหรอก”

หลางหลางไม่ปล่อยผ่านความคิดนี้ หาเหตุผลอื่นมาโน้มน้าวท่านอ๋องที่ปากอย่างใจอย่าง

“หากทำเช่นนั้น พระชายาได้สงสัยว่าท่านอ๋องให้การช่วยเหลืออย่างลับ ๆ แน่พ่ะย่ะค่ะ ไก่พอทำเนาแต่วัวทั้งตัวกระหม่อมว่าไม่เข้าท่านัก พระชายาทรงรับความห่วงใยนี้ไม่ไหวแน่”

“ห่วงหรือ…เหอะ! เปิ่นหวางหรือห่วงนาง ที่ยังไม่กลับก็แค่อยากรู้ว่านางจะรอดไปได้สักกี่น้ำ เห็นหรือไม่ กลางดึกหิวจริงด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ ๆ ไม่ห่วงใยก็ไม่ห่วงใย”

หลางหลางรับคำเพื่อไม่ให้มีปัญหา ในใจคิด…

ไม่รู้ท่านอ๋องปากแข็งหรือไม่รู้ใจตัวเองกันแน่ แล้วพระชายาจะซูบลงเมื่อใดหนอ แบบนี้เรียกดัดนิสัยแล้วหรือ