๖ หมู่บ้านซ่งชู่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อย

๖

หมู่บ้านซ่งชู่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อย

หลังจากสร้างสุสานให้ทหารผู้วายชนม์แล้วเสร็จทุกคนก็ออกเดินทางในทันที

การเดินทางที่มีตูชานเฟิงและทหารกว่าห้าสิบนายเป็นไปอย่างราบรื่น

ไม่มีใครได้นอนกลางดินกินกลางทรายอีกเพราะตูชานเฟิงออกเงินเช่าโรงเตี๊ยม เดินทางต่อเพียงเก้าวันก็ถึงหมู่บ้านซ่งซู่ที่ติดภูเขาและแม่น้ำสายน้อย

“ทางข้างหน้าก็ถึงแล้ว”

เย่หยูเหวินได้ยินคำพูดนี้ก็เปิดหน้าต่างรถม้าดู ดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากอ้าค้างตะลึงในความงามของทิวทัศน์

จังหวะนั้นตูชานเฟิงหันมาเห็นพอดี สั่งหลางหลางนำขบวน ส่วนตนดึงบังเหียนม้าย้อนกลับมาหาพระชายาที่กำลังตื่นเต้นให้กับทิวทัศน์ที่ไม่ได้เห็นบ่อย ๆ

“เจ้าบ้านนอกหรือบ้านใน”

 สุนทรียภาพถูกทำลายด้วยคำพูดประโยคเดียวของสวามี เย่หยูเหวินค้อนใส่เขา ไม่ต่อล้อต่อเถียง เลือกที่จะปิดหน้าต่างหนีตัดบทสนทนา

 “นี่เจ้า…” ตูชานเฟิงที่ถูกปฏิบัติด้วยท่าทางนี้ถึงกับนิ่งค้าง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน บังคับม้าจากไป

เย่เฉิงมี่ที่อยู่รถม้าคันแรกยื่นหน้าไปมองเหตุการณ์ด้านหลัง ส่งยิ้มให้ตูชานเฟิงที่รีบปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่อโดนพี่สาวในวัยเด็กยิ้มหยอกล้อ

“พ่อแง่แม่งอน” ส่ายหน้าให้ทั้งสองเบา ๆ แล้วปิดหน้าต่างรถม้าเอาไว้เช่นเดิม

 “หยุด~”

ไม่นานเสียงสั่งหยุดขบวนก็ดังขึ้น ทุกคนทยอยกันลงจากรถม้า มองทางเข้าหมู่บ้านที่ตอนนี้มีชาวบ้านเดินเข้าออก ถือตะกร้าจอบเสียมใช้ชีวิตปรกติ ไม่มีใครแสดงท่าทางแปลกใจที่เห็นคนนอกหมู่บ้านเดินทางกลุ่มใหญ่มาที่นี่

“ชานเฟิง ทุกคนดูไม่อะไรกับเราเลย คนที่นี่ทราบว่าเราจะมาที่นี่หรือไม่”

“ที่นี่เป็นหมู่บ้านทหารที่ปลดระวางแล้วไม่มีที่ไป ชาวบ้านส่วนใหญ่คือทหารเก่าและครอบครัว ฝ่าบาทให้ความอนุเคราะห์สร้างหมู่บ้านนี้ขึ้น ไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา ทุกคนมีอาชีพทำไร่ทำสวน หาเลี้ยงชีพเช่นชาวบ้านทั่วไป คิดดูแล้วกันว่าต่อจากนี้จะหาเลี้ยงชีพด้วยวิธีใด”

ตูชานเฟิงกล่าวคล้ายจะส่งไว้ที่นี่แล้วกลับเลย เย่หยูเหวินที่เข้าใจไปในทางนี้เดินเข้าใกล้สวามีมากขึ้น

“จะทิ้งพวกเราไว้ที่นี่ ไม่มีใครดูแลเลยหรือเพคะ”

ตูชานเฟิงกอดอกเหยียดยิ้มร้าย “อยากได้คนดูแลให้กลับเมืองหลวง หากอยู่ห่างจากเมืองหลวงต้องดูแลตัวเอง”

เย่เฉิงมี่ที่เตรียมใจต้องดูแลตัวเองอยู่แล้วบอกน้องสาวด้วยไม่อยากให้นางตกที่นั่งลำบาก

“หยูเหวิน กลับกับท่านอ๋องดีหรือไม่ พี่…”

“ไม่เจ้าค่ะ พี่หญิงอยู่ที่นี่ข้าก็จะอยู่ที่นี่ ใครรักสบายเชิญกลับเมืองหลวงไปได้เลย” เย่หยูเหวินตวัดสายตาไปมองสวามี สื่อให้เขารู้ว่านางหมายถึงใคร

“ยังไม่ทันได้ลองใช้ชีวิตหาเลี้ยงชีพเองก็ประชดอยากกลับเมืองหลวงแล้ว เปิ่นหวางถามเจ้าอีกครั้ง อยากกลับหรือไม่ เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน”

ปรามาส สบประมาท เล่นกับอารมณ์ทางใจเช่นนี้ยิ่งทำให้เย่หยูเหวินอยากเอาชนะ ไม่หันไปพูดกับสวามีแต่หันไปชวนพี่สาวเข้าไปในหมู่บ้าน

“พี่หญิง เราไปกันเจ้าค่ะ ให้รู้ว่าสตรีเช่นเราจะเอาตัวรอดได้หรือไม่”

เย่หยูเหวินเดินนำเข้าไปในหมู่บ้านก่อนไม่นั่งรถม้า เจียวเจียวรีบเดินตาม เย่เฉิงมี่ยังไม่ตามน้องสาวเข้าไป อยู่กล่าวขอบคุณตูชานเฟิงที่มาส่งที่นี่

“จะไม่เข้าไปพักด้านในก่อนหรือ”

ชายหนุ่มละสายตาจากแผ่นหลังพระชายามามองหน้าเย่เฉิงมี่

“ข้าคงไม่อยู่แล้ว ที่นี่ปลอดภัยมาก พี่สาวขอความช่วยเหลือทุกคนได้ หากขาดเหลือสิ่งใดบอกหนิงลิ่ว เขาจะจัดการให้ทุกอย่าง”

เย่เฉิงมี่ในใจคิด…ว่าแล้ว

“เมื่อครู่กลับพูดอีกอย่าง ต้องเอาชนะกันแม้แต่เรื่องนี้ด้วยหรือชานเฟิง”

“น้องสาวท่านดื้อดึงเกินไป ต้องดัดนิสัยเสียบ้าง พี่สาวเข้าไปด้านในเถิด ข้าจะกลับแล้ว”

เย่เฉิงมี่พยักหน้ารับแล้วอวยพรให้ชายหนุ่มเดินทางโดยสวัสดิภาพ ตูชานเฟิงมองส่งทุกคนจนกระทั่งลับสายตาถึงได้หมุนตัวเดินไปขึ้นม้า ขี่นำทหารจากไป

ทางด้านในหมู่บ้าน…

“คุณหนู เราจะอยู่ที่นี่กันจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

เย่หยูเหวินมองเรือนไม้ไผ่ตรงหน้าที่ลมสามารถเข้าได้ทุกช่อง นางไม่แปลกใจที่สาวใช้ถามเช่นนี้ เพราะจวนอัครมหาเสนาบดี เรือนเก็บฟืนยังดีกว่าที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงเรือนนอนที่เจียวเจียวเคยอยู่ คุณหนูอยู่สบายนางก็อยู่สบาย

“ทำอย่างไรได้ เราจะแพ้ไม่ได้” 

“ไยต้องชนะท่านอ๋องให้ได้ด้วยเจ้าคะ ลำบากตัวเองเปล่า ๆ ปวดใจไม่พอยังทรมานร่างกาย”

เจียวเจียวบ่นอุบอิบไม่กล้าเอ่ยเสียงดังเพราะทราบว่าคำพูดนี้ระคายใจคุณหนู

“เจ้าสบายจนชิน หัดรู้จักลำบากเสียบ้าง”

“ในเมื่อเราสบายได้ เหตุใดต้องลำบากด้วยเจ้าคะ”

เย่หยูเหวินกอดอกจ้องหน้าสาวใช้อย่างเอาเรื่อง

“บั่นทอน! หากเจ้าไม่ให้กำลังใจแล้วพร้อมสู้ไปกับข้าก็กลับกับท่านอ๋องไปเลย”

“โธ่~คุณหนู บ่าวจะทิ้งคุณหนูไปได้อย่างไรเจ้าคะ แค่ขอบ่นตามประสาคนรักสบาย อย่าถือสาบ่าวเลยเจ้าค่ะ”

เย่หยูเหวินจ้องหน้าสาวใช้ ดูให้มั่นใจว่านางจะทำได้อย่างที่พูดหรือไม่

“แน่นะ เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน”

กึก!

ถามเองสะดุ้งเอง ในหัวผุดคำพูดตูชานเฟิงก่อนหน้านี้ ‘ยังไม่ทันได้ลองใช้ชีวิตหาเลี้ยงชีพเองก็ประชดอยากกลับเมืองหลวงแล้ว เปิ่นหวางถามเจ้าอีกครั้ง อยากกลับหรือไม่ เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน’

“บ่าวจะอยู่กับคุณหนู ทุกข์สุขก็อยากอยู่กับคุณหนูไม่เปลี่ยนใจเจ้าค่ะ”

ความรู้สึกตอนนั้นของท่านอ๋องเป็นเช่นนี้เอง ท่าทางอวดเก่งของข้าไม่น่าดูเลยสักนิด

“เอาเถอะ ในเมื่ออยากดูแลข้านักก็อยู่ แต่พึงระลึกไว้เลยว่าเมื่อใดลำบากห้ามโทษข้าเป็นอันขาด เพราะถือว่าเจ้าเลือกแล้ว”

“ท่านอ๋องก็คงอยากตรัสประโยคนี้”

เย่หยูเหวินตีหน้าดุเจียวเจียว “อยู่ ๆ พูดถึงเขาทำไม เรื่องของเราไม่เหมือนกันเหมารวมไม่ได้”

ถ้านี่มิใช่คนที่เบื่อหน้าสามีที่สุด!

“ไม่พูดถึงแล้วก็ได้เจ้าค่ะ”

เจียวเจียวทำสีหน้ารู้สึกผิด เวลานั้นเย่เฉิงมี่ ตูชานหลินและคนสนิททั้งสองเดินมาถึงที่พักพอดี ทุกคนมองสำรวจเรือนไม้ไผ่ สีหน้าไม่ต่างจากเจียวเจียวเท่าไรนัก

“เสด็จแม่ นี่คือที่ที่เราจะอยู่กันต่อจากนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ ดู…สมถะยิ่งแล้ว”

คนที่น่าปรับตัวยากที่สุดก็ตูชานหลิน!

จากอยู่พระราชวังหรูหรา ยามนี้ต้องมาอยู่เรือนไม้ไผ่ที่ลมสามารถเข้าได้ทุกซอกทุกมุม

“อยู่ที่นี่ไม่เหมาะกับการเรียกเสด็จแม่ หลินเอ๋อร์เรียกแม่แบบสามัญชนเถิด”

“ขอรับท่านแม่”

ตูชานหลินรับคำอย่างว่าง่าย ดวงตาเม็ดซิ่งสำรวจเรือนของชาวบ้านที่บ้างก็ทำมาจากเรือนไม้ไผ่ บ้างก็ทำมาจากเรือนไม้ประดู่ แต่ส่วนใหญ่แล้วคือเรือนไม้ไผ่ธรรมดา

“เอาเถิดขอรับ ในเมื่อชาวบ้านยังอยู่กันได้ เหตุใดข้าจะอยู่ไม่ได้” ตูชานหลินเอื้อมมือไปจับมือมารดาและน้าหญิง “ท่านแม่ ท่านน้า พวกเราจะเปลี่ยนจากเรือนไม้ไผ่เป็นไม้เนื้อดีให้ได้ หลินเอ๋อร์จะดูแลทุกคนเองขอรับ”

คนอายุน้อยสุดกลายเป็นคนที่ให้กำลังใจทุกคน หญิงสาวที่เหลือจึงมีแรงฮึดที่จะสู้ชีวิตที่นี่

“พระชายา…”

“เรียกข้าว่าคุณหนู!”

เย่หยูเหวินหันมาตีหน้าดุใส่หนิงลิ่วซึ่งชายหนุ่มเองก็รีบเปลี่ยนคำเรียกทันที ลับหลังอ๋องหนุ่มเขาไม่กลัวว่าเรื่องจะถึงหูอีกฝ่าย         

“ขอรับ คุณหนู!”

“ขนของมาให้แล้ว เจ้าไม่ตามท่านอ๋องกลับหรือ”

“ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ข้าน้อยดูแลคุณหนูที่นี่ขอรับ”

เย่หยูเหวินเหลือบมององครักษ์อีกห้าคน เมื่อหมายรวมว่าพวกเขาก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

“อ้อ เช่นนั้นจัดการตัวเองกันเล่า ข้าจะไปจัดของเข้าที่แล้ว” เย่หยูเหวินไม่ถามพี่สาวว่าเลือกเรือนใด เพราะสามเรือนที่อยู่ติดกันนี้สร้างเหมือนกันโดยมีทางเชื่อมเป็นสะพานให้ดูเป็นจวนเดียวกัน ต่อไปทำรั้วล้อมรอบได้

“ทุกคนไปพักเถอะ ขนของมาวางไว้ตรงชานเรือนก็พอ เดี๋ยวที่เหลือพวกเราจัดการเองได้”

“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”

“เรียกข้าว่าเย่ฮูหยินก็พอ”

เย่เฉิงมี่เดินไปยังเรือนของตน ออกคำสั่งเมี่ยนเมี่ยนให้พาตูชานหลินไปพัก วันนี้ไม่คิดทำสิ่งใดอีกนอกจากนอนเก็บแรงเอาไว้เริ่มทำพรุ่งนี้ ยังมีอาหารแห้งเหลืออยู่ ทานพอประทังชีวิตก็อยู่ได้แล้ว