LOGINจำได้ว่าหลวงจีนน้อยผู้หนึ่งเอ่ยกับไต้ซือผู้เฒ่าถึงดวงชะตาของเหม่ยหลานฟางว่า
‘ท่านอาจารย์ หากนางได้กำเนิดในตระกูลไป๋ของท่านราชครู เติบโตที่นั่น นางเท่ากับดวงชะตาจักรพรรดินีเลยนะขอรับ’
ตอนนั้นนางยังเด็กคลับคล้ายคลับคลาจะเป็นช่วงตอนอายุห้าหนาว หลวงจีนน้อยผู้นั้นอายุแปดหนาว นางฟังแล้วไม่เข้าใจเพียงเอียงคอมองหลวงจีนน้อยและยิ้มให้เขา
ยิ่งเมื่อความทรงจำที่ควรจะลืมไปแล้วหวนกลับมา รวมกับคำพูดนั้น...
‘หลิงอวี้เจ้าว่าคุณหนูใหญ่จางไปที่นั่นจะช่วยให้นางอาการดีขึ้นหรือไม่’
“เรียนท่านผู้บัญชาการ...ย่อมดีมาก คุณหนูใหญ่ถูกพลังร้ายกดทับมานาน ควรถูกชำระด้วยสถานที่ดี ๆ กระทั่งอดีตฮ่องเต้ยังเสด็จไปที่นั่นเพื่อรับพลังบ่อย ๆ”
ชีวิตเดิมเหม่ยหลานฟางเป็นคนโลกแคบ ไม่ได้รับรู้เรื่องอะไรภายนอกนัก พอเมื่อเติบโตบิดาให้แต่บำเพ็ญเพียรภาวนา จนนางกลัวว่าบิดาจะจับนางโกนหัวบวชชีเข้าสักวัน ความกลัวนั้นทำให้นางทำเรื่องต้องห้าม อย่างหนีออกมาเที่ยวโดยเชื่อฟังคนตระกูลชิง...และเมื่อนึกถึงตระกูลนรกนั่น นางพลันรู้สึกเคียดแค้นจนดวงตาแดงก่ำ จึงต้องสลัดความคิดนั้นทิ้ง เพราะมันใช้พลังชีพมากเกินไป
แต่เรื่องบ้านท่านตาฮวงจุ้ยดีคำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งรถม้าเคลื่อนเข้าใกล้เขตจวนตระกูลไป๋ จางจื่ออี้ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงกระแสปราณชี่ที่ไหลเวียนอย่างหนาแน่น
ชัยภูมิของบ้านท่านตานั้นคือมังกรโอบล้อม โดยแท้ เบื้องหลังตั้งตระหง่านด้วยภูเขาสูงใหญ่ดุจเต่าดำที่คอยคุ้มภัย ขนาบข้างด้วยเนินเขาซ้ายมังกรเขียวและขวาเสือขาวที่โอบล้อมสามทิศทาง เพื่อกักเก็บพลังงานจากฟ้าดินไม่ให้รั่วไหลไปที่ใด
แม้แต่พร้อมกันนั้นยังมีเสียงของลำธารธรรมชาติที่ไหลเอื่อย ๆ ผ่านทิศมงคลหน้าจวน ราวกับกำลังช่วยขับไล่ไอปีศาจและรอยด่างพร้อยจากของดำมืดคั่งค้างในร่างกายของนางให้สลายไป สายน้ำนี้หาได้เพียงชำระล้างกาย แต่กำลังชำระจิตใจผ่องใสจากความแค้นที่เผาไหม้อยู่ในใจของนางให้กลายเป็นความเยือกเย็นที่ทรงพลังและสุขุมขึ้น
เมื่อรถม้าแล่นผ่านซุ้มประตูที่ปลูกต้นสนและต้นท้อเก่าแก่เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้าย จางจื่ออี้รู้สึกได้ว่าวิญญาณสิบเจ็ดหนาวที่บอบช้ำจากไสยศาสตร์ของนักพรตชั่วในชาติก่อน เริ่มกลับมาหลอมรวมกับร่างเด็กสาววัยสิบเอ็ดหนาวนี้ได้อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เสมือนเป็นหนึ่งเดียวกัน
‘ข้าต้องใช้แสงแรกของวันจากห้องหนังสือทางทิศตะวันออก... เพื่อเติมพลังหยางให้ดวงจิตที่หนาวเหน็บ ข้าจะใช้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน แต่ข้าจะไม่ยอมให้มันครอบงำจนเสียสติ’
หมากกระดานนี้ จางจื่ออี้ไม่ได้ต้องการเพียงแค่รอดชีวิต แต่นางกำลังเตรียมตัวเป็นชะตามังกรอันสูงส่งเช่นเดิมที่สวรรค์มอบให้เพื่อจัดการคนที่ทำให้นางต้องทุกข์ทรมาน
“ท่านตาเจ้าคะ...หลานขอมานั่งคัดอักษรที่ห้องหนังสือของท่านตาได้หรือไม่” จางจื่ออี้รู้ดีว่าการจะทำให้จิตบริสุทธิ์ต้องดูดซับไอมังกรทุกวัน ดังนั้นหากเป็นไปได้นางจะกินนอนที่นั่น
ไป๋ซื่อจวินเดิมไม่เคยให้ผู้ใดเหยียบย่างเข้าห้องหนังสือตนเอง ห้องนั้นเป็นห้องต้องห้าม เพราะอดีตฮ่องเต้และคนอีกผู้มักใช้เป็นที่ประทับยามแปรพระราชฐานส่วนพระองค์
แต่ยามนี้ฮ่องเต้สวรรคตแล้ว คงไม่มีผู้ใดมาที่นี่อีก ดังนั้นให้หลานสาวใช้คงไม่เป็นอันใด
“ได้...หากหลานชอบห้องไหนตาจะยกให้”
จางจื่ออี้ยิ้มประจบท่านตา ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับแขนอย่างออดอ้อน “ยังเป็นท่านตาที่รักหลานที่สุด หลานจะกตัญญูดูแลท่านตาไปตลอดชีวิต”
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของหลานสาวทำให้ชายชราวัยห้าสิบปีรู้สึกหวานล้ำไปทั้งอก หัวใจพองโตพลันคิดถึงภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่เพิ่งจากกันไปไม่นาน
“หากท่านยายเจ้าอยู่จะดีเพียงใดกัน”
“ถ้าหลานหายดีแล้ว ท่านตาพาไปหาท่านยายได้หรือไม่” จางจื่ออี้พูดแล้วพลันน้ำตาคลอ คล้ายกับว่าความเศร้าเสียใจยังตกตะกอนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจเจ้าของร่าง
“ย่อมได้...มาเหนื่อย ๆ ไปพักเถอะ...ตาจะให้คนจัดสาวใช้ไปดูแลเจ้า”
เรื่องสาวใช้ก็เป็นอีกเรื่องที่ต้องระมัดระวัง แต่เจ้าของร่างคิดว่าสาวใช้ของมารดาคนเก่าแก่หายไปที่ใดหมด นางไม่เห็นเลยตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เพราะแววตาสาวใช้ในจวนตระกูลจางล้วนเชื่อถือไม่ได้
“ท่านตาเจ้าคะ...แม่นมของท่านแม่ยังอยู่หรือไม่”
“ยังอยู่สิ...แม่นมมารดาเจ้าทำผิดกฎตระกูลจาง แต่ว่ามารดาเจ้าไม่อยากขายออกจึงให้ท่านตารับไว้ ตอบแทนที่ดูแลกันมานาน”
ทำผิดรึ?
ไม่น่าจะเป็นไปได้ ตามความทรงจำแม่นมของมารดาท่าทางใจดีนี่นา แต่นางคงเป็นเด็กน้อยเกินไปอ่านคนไม่ออก หรือว่ามีเรื่องใดที่นางยังไม่รู้กันนะ
ไม่ได้เรื่องนี้ต้องสืบเอง...
“ท่านตาอย่าห่วง แม่นมอาจจะไม่ใช่คนเช่นนั้น เรียกแม่นมไปดูแลหลานก็พอ ส่วนสาวใช้เดี๋ยวหลานจะเลือกเองเจ้าค่ะ”
จางจื่ออี้ไม่อยากให้ตนเองต้องผิดพลาด แม้นางจะสิบเอ็ดหนาวแล้วเหลือเวลาที่จะวางแผนสี่ปี นางต้องใช้คนที่ไว้ใจได้...
“ตามใจเจ้า...” ไป๋ซื่อจวินพยักหน้าให้สาวใช้พาหลานสาวไปพักห้องเดิมของมารดานาง จากนั้นให้พ่อบ้านไปจัดการเรื่องสินเดิมของลูกสาวขนกลับให้หมดไม่ให้เหลือเอาไว้สักอีแปะเดียว
ส่วนจางจื่ออี้เมื่อเขาไปนั่งในห้องได้สักครู่ สตรีวัยราวสี่สิบสองปีวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาทำให้นางตกอกตกใจ...
บรรยากาศยิ่งป่วนหนักเมื่อหูอี้เทียนพยายามจะกันทุกคนออกไปเพื่อให้ลูกชายได้นอนพัก แต่ทว่าเขากลับเป็นคนที่เห่อ ที่สุด เพราะในยามค่ำคืนที่จื่ออี้หลับใหล หูอี้เทียนกลับนั่งจ้องหน้าลูกชายนิ่ง ๆ นานนับชั่วยาม พลางใช้นิ้วแกร่งเขี่ยแก้มยุ้ย ๆ ของทารกน้อยอย่างเบามือที่สุด“หมิงเจ๋อ... เจ้ามาแย่งความสนใจจากแม่เจ้าไปไม่น้อยเลยนะ” เขาพึมพำกับทารกน้อยพลางขมวดคิ้ว “แต่เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าหน้าเหมือนข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะยอมให้เจ้านอนแทรกกลางระหว่างข้ากับนางได้เพียง... ปีเดียวเท่านั้นนะ!”จางจื่ออี้ที่แสร้งหลับอยู่ถึงกับต้องแอบยิ้มออกมาภายใต้ผ้าห่ม ความน่าเอ็นดูของแม่ทัพพยัคฆ์ที่กลายเป็นบิดาจอมหวงและจอมอิจฉาลูกชายตัวเองงานเลี้ยงครบเดือนของนายน้อยตระกูลหูจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โถงกลางจวนไป๋ ใจกลางโถงมีพรมแดงปูลาดพร้อมสิ่งของเสี่ยงทายวางเรียงราย ทั้งกระบี่ไม้สลักของหูอี้เทียน ตำราหมากของไป๋ซื่อจวิน และถุงเงินทองของจางต้าลู่“หมิงเจ๋อหลานรัก มาหาตาสิลูก จับถุงเงินนี่ แล้วเจ้าจะเป็นเศรษฐีที่รวยที่สุดในใต้หล้า!” จางต้าลู่กวักมือเรียกเหลนชายตัวน้อยที่อยู่ในชุดเอี๊ยมสีแดงสดพุงพลุ้ยหูหมิงเจ๋อ ในวัยหนึ่งเดือนที
ท่ามกลางรัตติกาลที่มืดมิด สายฝนในต้นฤดูวสันต์ตระการพัดกระหน่ำลงมายังจวนตระกูลไป๋ประหนึ่งกลองรบที่รัวสนั่น ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกฉาบด้วยแสงฟ้าแลบเป็นระยะขานรับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของ จางจื่ออี้ ที่ดังแว่วออกมาจากเรือนตะวันออก“จื่ออี้! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง! ข้าจะเข้าไป! ใครขวางข้า ข้าจะสังหารให้สิ้น!”เสียงตะโกนอย่างเสียสติของ หูอี้เทียน ดังกลบเสียงฟ้าร้อง ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่เคยนิ่งสงบดุจขุนเขา บัดนี้กลับมีสภาพประหนึ่งเสือติดจั่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เขาพยายามจะพังประตูห้องทำคลอดเข้าไปจน สี่จตุรเทพ ต้องรีบเข้ามารุมล้อมกอดเอวและดึงรั้งแขนเจ้านายไว้สุดชีวิต“ท่านแม่ทัพ! เข้าไปไม่ได้! มันเป็นอัปมงคล และฮูหยินสั่งไว้กำชับนักหนาว่าห้ามท่านเข้าไปเห็นนางในสภาพนี้เด็ดขาด!” ฉางเฟิง ตะโกนบอกพลางใช้ไหล่ดันอกเจ้านายไว้ และอีกสามคนก็ช่วยกันกอดขากอดเอวไว้แน่น เพราะนายหญิงสั่งไว้ว่าหากห้ามเขาไม่ได้พวกเขาเจอดีแน่“ข้าไม่สนอัปมงคล! เมียข้าเจ็บปวดเพียงนั้น เจ้าจะให้ข้ายืนดูดวงดาวอยู่ข้างนอกนี่รึ!” หูอี้เทียนสะบัดองครักษ์จนกระเด็นไปคนละทิศละทาง แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความห่วงใยแล
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักทันที หูอี้เทียนยืนนิ่งเป็นหินประหนึ่งถูกสาป ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื้นตันจนพูดไม่ออก เขาค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าจางจื่ออี้ มือหนาที่เคยจับดาบสังหารคนมานับหมื่น สั่นเทายามที่เอื้อมไปแตะหน้าท้องของนางอย่างแผ่วเบาที่สุด“ลูก... ลูกของข้ารึ?” น้ำเสียงของเขาพร่าสั่น หยาดน้ำตาแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่งเอ่อคลอในดวงตา “จื่ออี้... เจ้าทำสำเร็จแล้ว น้ำทิพย์ของเจ้าชโลมดินจนมังกรน้อยมาจุติจริง ๆ ด้วย!”จางจื่ออี้ลืมความคลื่นไส้ไปชั่วขณะ นางเอื้อมมือไปลูบแก้มสามีด้วยความรักสุดหัวใจ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนักที่ชายแดน ราวกับสรวงสวรรค์ขานรับการมาถึงของรัชทายาทแห่งความรักในรัชศกเฉินซีอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด!ม้าเร็วจากชายแดนควบตะบึงเข้าสู่ประตูเมืองหลวงจงโจวด้วยความเร็ว ประหนึ่งมีศึกสงครามประชิดติดพัน ทว่าสารที่อยู่ในกระบอกทองเหลืองกลับมิใช่รายงานการรบ แต่เป็นลายมือสั้น ๆ จากปลายพู่กันของหูอี้เทียนที่ส่งตรงถึงจวนไป๋และจวนจางพร้อมกันในยามรุ่งสาง“จื่ออี้ตั้งครรภ์ ข้าจะพานางกลับในเจ็ดวัน -หูอี้เทียน”เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ กลับมีอานุภาพทำลา
ท่ามกลางทิวเขาสลับซับซ้อนที่ชายแดนจงโจว บ้านพักไม้หลังย่อมของแม่ทัพผู้บัญชาการหน่วยจงกู่เว่ย ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ บรรยากาศที่นี่ไร้ซึ่งเสียงตะโกนโวยวายของจางต้าลู่ หรือเสียงกระทบของหมากรุกจากไป๋ซื่อจวิน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสนและเสียงฟืนปะทุในเตาผิงที่ให้ความอบอุ่นแก่คนสองคนภายในห้องหูอี้เทียน ในชุดลำลองสีเทาเข้ม นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้กว้าง พลางรวบเอาเจ้าของร่างนุ่มนิ่มอย่าง จางจื่ออี้ เข้ามานั่งซ้อนบนตัก เขาใช้คางเกยบนไหล่มนพลางสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของนางอย่างสำราญใจ“ที่นี่เงียบสงบดีใช่หรือไม่จื่ออี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูผ่อนคลาย “ไม่มีใครมาคอยจดจ้องว่าข้าจะกอดเจ้าตอนไหน หรือจะอุ้มเจ้าเข้าห้องหอตอนกลางวันแสก ๆ หรือไม่”จางจื่ออี้หลุดหัวเราะพลางเอนหลังซบแผงอกแกร่งของสามี “ท่านพี่... ท่านก็ช่างแกล้งท่านพ่อกับท่านตาเหลือเกินนะเจ้าคะ ป่านนี้ที่จงโจวคงวุ่นวายกันใหญ่ที่จู่ ๆ ท่านก็หอบข้าหนีมาเช่นนี้”จางจื่ออี้นึกไปถึงสามีตอนพานางหนีมา ตอนนั้นออกมาตอนกลางคืนด้วยซ้ำ แม้แต่ฝ่าบาทจะออกมาส่งที่หน้าประตูวังก็ยังไม่ยอม เพียงเข้าไปกราบทูลเสด็จอาแล
หูอี้เทียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขารู้ทันแผนการนี้ดี “เพียงสิบไหหรือขอรับ? สำหรับความรักที่มีต่อจื่ออี้ ต่อให้เป็นทะเลเหล้าข้าก็มิจักถอย”แม่ทัพหนุ่มคว้าจอกเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวประหนึ่งน้ำเปล่า กลิ่นเหล้าแรงดีกรีเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ทว่าเขากลับขยับข้อมือรินจอกต่อไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงโห่ให้กำลังใจของแขกเหรื่อ จางต้าลู่เห็นดังนั้นก็เริ่มเหงื่อตก รีบส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้ยกเหล้าที่เข้มข้นที่สุดออกมาเพิ่ม“ยัง! ยังไม่จบ! เจ้าต้องตอบคำถามข้าด้วย” จางต้าลู่รีบหาทางขวาง “หากวันหนึ่งจื่ออี้กับข้าตกน้ำพร้อมกัน เจ้าจะช่วยใครก่อน!”คำถามโลกแตกทำเอาทั้งโถงเงียบกริบ หูอี้เทียนวางจอกเหล้าลงช้า ๆ แววตาคมกริบจ้องมองว่าที่พ่อตา“ข้าจะช่วยจื่ออี้ก่อน”“เจ้า! เจ้าคนเนรคุณพ่อตา!” จางต้าลู่เตรียมจะโวยวาย“เพราะข้าจะกระโดดลงไปช่วยนาง และฝากให้ท่านตาไป๋ช่วยท่าน” หูอี้เทียนตอบนิ่ง ๆ พลางบุ้ยปากไปทางไป๋ซื่อจวินที่นั่งหัวเราะจนตัวโยนจางต้าลู่หันไปมองพ่อตาพลันเห็นแววขบขัน บอกได้เลยว่าเขาตกระกำลำบากพ่อตาซ้ำเติมแน่นอน แต่ขณะที่คิดอยู่นั้นไม่ได้เห็นว่าเจ้าลูกเขยดื่มเหล้าจนหมดหรือว่าไปเททิ้ง“ท่านพ่อตา..
หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องสีชาดของจวนตระกูลไป๋จนเป็นสีขาวโพลนประหนึ่งภาพวาดพู่กันจีนอันวิจิตร ทว่าความหนาวเย็นกลับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งความรื่นเริงจากโคมแดงนับพันดวงที่แขวนเรียงรายตั้งแต่หน้าประตูเมืองไปจนถึงประตูใหญ่ของตระกูลไป๋เสียงปี่กลองรัวสนั่นขานรับขบวนเจ้าบ่าวที่ยาวเหยียดสุดสายตา หูอี้เทียน เจ้าบ่าวในชุดสีแดงปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เคียงหงส์ดูสง่างามจนขุนนางที่มาร่วมงานต่างพากันกลั้นหายใจ ทว่าใบหน้าที่ควรจะเปี่ยมสุขกลับเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะเมื่อขบวนมาหยุดกึกอยู่ที่หน้าประตูชั้นใน“พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน!” หูอี้เทียนตวาดเสียงไม่เบานัก เมื่อเห็น สี่จตุรเทพ องครักษ์ที่เป็นดั่งแขนขาของตนเองที่ควรจะเดินเคียงข้างในฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว บัดนี้กลับสวมชุดสีน้ำเงินเข้มขรึม ยืนเรียงหน้ากระดานถือไม้พลองประดับริบบิ้นแดงกั้นประตูแน่นหนาเคียงคู่กับบ่าวรับใช้ของจวนไป๋“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะท่านแม่ทัพ แต่นายท่านไป๋และใต้เท้าจางสั่งลงมาว่า... การจะรับตัว ‘ดวงใจของตระกูลไป๋และตระกูลจาง’ ไปนั้น ความเป็นพี่น้องต้องวางไว้ข้างหลัง ความซื่อสัตย์ต่อว่าที่นายหญิงต้องมาก่อน!” ฉางเฟิง เอ่ยพลางยืดอกอย
จางจื่ออี้แค่นยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ...ไม่ผิดจากที่คาดไว้จริง ๆนางวางพู่กันลงช้า ๆ พลางพินิจมองหยดหมึกที่เปื้อนกระดาษ “ชิงฆ่าตัวตายหนีความผิดหรือ? ช่างเป็นเหตุผลที่ใช้หลอกเด็กได้ดีนัก ซู่อี๋เหนียงหรือใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังนาง คงจะเริ่มกลัวจนตัวสั่น ถึงขนาดต้องยอมเสี่ยงปิดปากคนในเขตของหน่วยจงกู่เว
จางจื่ออี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก ดวงตาเรียวคู่ที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับหรี่ลงเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์สตรีวัยสี่สิบสองปีที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบและสุขุมจนคนถูกมองรู้สึกหนาวไปทั้งสันหลังนางมองเห็นร่องรอยความลำบากบนใบหน้าของแม่นมเฉิน รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หล
พายุฝนเมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ทิ้งเพียงร่องรอยของดินโคลนและความเย็นเยียบ ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลจางยามนี้กลับร้อนรุ่มยิ่งกว่ากลางฤดูคิมหันต์ ขบวนรถม้าไม้พะยูงสลักลวดลายวิจิตรของตระกูลไป๋จอดรออยู่หน้าประตูเพื่อรอรับหลานสาวคนเดียวของตระกูลกลับไปด้วยไป๋ซื่อจวินมีหรือจะยอมให้หลานสาวที่ใบหน้าเหมือน
“เจ้าดูแลนางได้ดีนักหรือ!” ไป๋ซื่อจวิน ตวาดกลับเสียงดั่งสนั่น “หากข้ามาช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียว หลานข้าคงกลายเป็นศพเฝ้าโลงไม้จันทน์หอมไปแล้ว! นางเกือบตายสองครั้งติดกัน”ท่ามกลางเสียงปะทะกันของบุรุษต่างวัย จางจื่ออี้ กลับยันกายขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาของนางเรียบเฉยจับจ้องไปยังบิดา“บิดา... ท่านก็







