Accueil / โรแมนติก / ข้ากลับมาทวงชะตาคืน / บทที่ 5 ไม่ผิดจากที่คาด 1/2

Partager

บทที่ 5 ไม่ผิดจากที่คาด 1/2

last update Date de publication: 2026-05-02 20:45:02

จางจื่ออี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก ดวงตาเรียวคู่ที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับหรี่ลงเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์สตรีวัยสี่สิบสองปีที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบและสุขุมจนคนถูกมองรู้สึกหนาวไปทั้งสันหลัง

นางมองเห็นร่องรอยความลำบากบนใบหน้าของแม่นมเฉิน รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หลังมือ และดวงตาที่แดงก่ำด้วยความปิติที่ไม่ได้แสร้งทำเหมือนสาวใช้ในตระกูลจาง สายตาเช่นนี้... นางเคยเห็นมาแล้วในชาติก่อน แต่มันมักจะมาพร้อมกับการหลอกลวง

ทว่ากับสตรีผู้นี้ ความทรงจำลึก ๆ ของร่างเดิมกลับบอกว่านี่คือความจริงใจเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่จากมารดา

“แม่นมเฉิน... ลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงของเด็กสาวราบเรียบ ทว่ามีอำนาจสั่งการอย่างประหลาด ทั้งสูงส่งจนคนฟังรู้สึกได้ว่าถูกกดข่ม

“คุณหนู... บ่าว... บ่าวดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะที่ท่านกลับมา บ่าวคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้ปรนนิบัติท่านอีกแล้ว” แม่นมเฉินใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาพลางพยุงกายขึ้นนั่งพับเพียบอย่างเจียมตัว

“ท่านตาบอกว่าท่านทำผิดกฎตระกูลจาง... บอกข้าได้หรือไม่ ว่ากฎข้อใดที่คนอย่างท่านจะกล้าละเมิดจนถูกขับไสออกมาเช่นนี้?”

คำถามตรงไปตรงมาทำเอาแม่นมเฉินชะงัก นางเงยหน้าขึ้นสบตาคุณหนูใหญ่ด้วยความประหลาดใจ แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่แววตาของเด็กที่ต้องการคำปลอบโยน แต่เป็นแววตาของนายหญิง ที่ต้องการความจริง

นางคิดถึงแววตาคู่นั้นเหลือเกิน

“บ่าว... บ่าวเพียงแต่ไปพบเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าเจ้าค่ะคุณหนู” แม่นมเฉินลดเสียงเบาลง

“บ่าวพบคนสนิทของซู่อี๋เหนียงแอบนำผงบางอย่าง ไปทิ้งในสระบัวหลังเรือนฮูหยิน พอจะเข้าไปตรวจสอบก็ถูกใส่ร้ายว่าขโมยของพระราชทานของท่านเขย... หากไม่ได้นายท่านไป๋ช่วยไว้ ป่านนี้บ่าวคงถูกขายเข้าโรงค้าทาสไปแล้วเจ้าค่ะ”

จางจื่ออี้พยักหน้าช้า ๆ 

...เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

นางปรายตาไปมองเด็กสาวอีกสองคนที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างประตู พลันเอ่ยถามแม่นมเฉินขึ้น

“แล้วนั่นคือผู้ใด”

เฉินกูหันไปมองเมื่อเห็นเป็นหลานสาวจากบ้านเดิม อายุมากกว่าคุณหนูห้าปี ตอนนั้นนายหญิงตั้งใจรับมาเพื่อเป็นสาวใช้ส่วนตัวคุณหนู แต่เกิดเหตุไม่คาดฝันเสียก่อน

“นั่นเป็นหลานสาวของข้าน้อยเจ้าค่ะ นายหญิงเคยจะรับมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวให้คุณหนู แต่ว่าข้าน้อยถูกใส่ร้ายเสียก่อน”

จางจื่ออี้พยักหน้ารับรู้ทันที แต่ทว่านางไม่รับคนส่งเดช เมื่อสำรวจหน้าตาและท่าทางแล้วเห็นว่าน่าจะใช้งานได้ ยิ่งเมื่อแม่นมเฉินเรียกให้นางเข้ามา นางยิ่งตั้งใจสำรวจอย่างถี่ถ้วน ทั้งพวกนางยิ่งรู้จักมารยาทจึงตั้งชื่อให้เสีย

“ข้าจะเรียกเจ้าว่าชิงเหอ ส่วนเจ้าชิงจื่อ”

สตรีวัยปักปิ่นทั้งสองเมื่อคุณหนูตั้งชื่อให้พลันดีใจ ในจงโจวนี้สาวใช้ข้างกายที่เจ้านายเอ็นดูมักตั้งชื่อให้ทั้งนั้น

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู” ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน

“ชิงเหอ ชิงจื่อ... พวกเจ้าก็ยินดีจะรับข้าเป็นนายเพียงผู้เดียวหรือไม่? จำไว้ว่านับจากนี้ คำสั่งของข้าถือเป็นที่สุด ต่อให้เป็นท่านตาหรือบิดาของข้า หากข้าสั่งให้ปิดปาก พวกเจ้าก็ต้องปิดให้สนิท”

สองสาวใช้สะดุ้งเล็กน้อยกับถ้อยคำที่เด็ดขาดนั้น ก่อนจะรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

“พวกเราเป็นคนของตระกูลไป๋ ท่านป้าเน้นย้ำเสมอว่าชีวิตนี้มอบให้คุณหนูเพียงผู้เดียวเจ้าค่ะ!” ชิงเหอเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของนางฉายแววนักสู้ดั่งที่จางจื่ออี้ต้องการ

จางจื่ออี้ยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ นางรู้ดีว่าการจะล้างแค้นตระกูลชิงและจัดการซู่มี่เพื่อชดใช้ให้เจ้าของร่างในการให้นางยืมชีวิต นางไม่อาจเดินหมากเพียงลำพัง

“ดี... ในเมื่อพวกเจ้าเลือกแล้ว ข้าก็จะบอกพวกเจ้าไว้ประการหนึ่ง” นางกวาดสายตามองคนทั้งสามอีกครั้ง

“ข้ามีเรื่องให้พวกเจ้าทำ...และเรื่องนี้ต้องทำให้ลับที่สุด แม้แต่ท่านตาก็ห้ามให้ล่วงรู้เด็ดขาด”

“พวกเรารับทราบเจ้าค่ะ” ทั้งสามรับคำ จากนั้นจางจื่ออี้พยักหน้าแล้วตัวเองเตรียมพักผ่อน พลังชีพของนางคล้ายจะอ่อนแอ เพราะฝืนกำลังตนเองมากแล้ว...

จางจื่ออี้ใช้เวลาสี่วันแรกในจวนตระกูลไป๋ไปกับการกักตน ร่างกายเด็กสาวที่ผ่านความตายมาหยก ๆ คล้ายจะประท้วงความฝืนทนของวิญญาณสิบเจ็ดหนาว นางจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการกินและนอนเพื่อฟื้นฟูพลังชีพ ห้องหนังสือแทบจะเป็นห้องนอนที่สอง กลางคืนนอนในเรือนตนเอง กลางวันนอนในห้องหนังสือ โดยมีชิงจื่อคอยปรุงอาหารบำรุงที่คัดสรรวัตถุดิบอย่างเข้มงวดที่สุด

ทว่าในยามที่พอจะมีเรี่ยวแรง นางจะขลุกตัวอยู่ในห้องหนังสือของท่านตาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จางจื่ออี้ไล่อ่านตำราทุกเล่มที่เกี่ยวข้องกับผังอำนาจในราชสำนัก รายชื่อขุนนางที่ทรงอิทธิพล ไปจนถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ ของตระกูลใหญ่ในจงโจว นางจดจำทุกรายละเอียดอย่างถ่องแท้เพื่อเตรียมหมากไว้รับมือกับตระกูลชิงที่นางเคยพ่ายแพ้มาในชาติก่อน

จนกระทั่งเช้าวันที่สี่... กลิ่นอายความตื่นตระหนกก็ทำลายความเงียบสงบของห้องหนังสือลง

ชิงเหอ ที่จางจื่ออี้ส่งออกไปสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวภายนอก รีบก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นางย่อกายลงรายงานด้วยเสียงที่เบาที่สุดทว่าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณหนู... บ่าวรับใช้คนที่ถูกหน่วยจงกู่เว่ยจับตัวไป สอบสวนยังไม่ทันพ้นคืนที่สาม ก็มีรายงานว่าตายแล้วเจ้าค่ะ”

มือที่กำลังคัดอักษรของจางจื่ออี้ชะงักกึก หมึกสีดำหยดลงบนกระดาษขาวเป็นดวงกว้างดั่งหยาดเลือด นางไม่ได้ตกใจ ทว่าดวงตาคู่สวยกลับหรี่ลงด้วยรังสีอำมหิต

“ตายรึ? ตายอย่างไร”

“ทางการบอกว่านางชิงฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิดในคุกเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยแอบไปสืบจากคนในมา... เห็นว่านางตายเพราะถูกพิษชนิดหนึ่งที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นฉับพลัน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือรอยแผลภายนอกเลยเจ้าค่ะ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 3 2/2

    บรรยากาศยิ่งป่วนหนักเมื่อหูอี้เทียนพยายามจะกันทุกคนออกไปเพื่อให้ลูกชายได้นอนพัก แต่ทว่าเขากลับเป็นคนที่เห่อ ที่สุด เพราะในยามค่ำคืนที่จื่ออี้หลับใหล หูอี้เทียนกลับนั่งจ้องหน้าลูกชายนิ่ง ๆ นานนับชั่วยาม พลางใช้นิ้วแกร่งเขี่ยแก้มยุ้ย ๆ ของทารกน้อยอย่างเบามือที่สุด“หมิงเจ๋อ... เจ้ามาแย่งความสนใจจากแม่เจ้าไปไม่น้อยเลยนะ” เขาพึมพำกับทารกน้อยพลางขมวดคิ้ว “แต่เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าหน้าเหมือนข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะยอมให้เจ้านอนแทรกกลางระหว่างข้ากับนางได้เพียง... ปีเดียวเท่านั้นนะ!”จางจื่ออี้ที่แสร้งหลับอยู่ถึงกับต้องแอบยิ้มออกมาภายใต้ผ้าห่ม ความน่าเอ็นดูของแม่ทัพพยัคฆ์ที่กลายเป็นบิดาจอมหวงและจอมอิจฉาลูกชายตัวเองงานเลี้ยงครบเดือนของนายน้อยตระกูลหูจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โถงกลางจวนไป๋ ใจกลางโถงมีพรมแดงปูลาดพร้อมสิ่งของเสี่ยงทายวางเรียงราย ทั้งกระบี่ไม้สลักของหูอี้เทียน ตำราหมากของไป๋ซื่อจวิน และถุงเงินทองของจางต้าลู่“หมิงเจ๋อหลานรัก มาหาตาสิลูก จับถุงเงินนี่ แล้วเจ้าจะเป็นเศรษฐีที่รวยที่สุดในใต้หล้า!” จางต้าลู่กวักมือเรียกเหลนชายตัวน้อยที่อยู่ในชุดเอี๊ยมสีแดงสดพุงพลุ้ยหูหมิงเจ๋อ ในวัยหนึ่งเดือนที

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 3 1/2

    ท่ามกลางรัตติกาลที่มืดมิด สายฝนในต้นฤดูวสันต์ตระการพัดกระหน่ำลงมายังจวนตระกูลไป๋ประหนึ่งกลองรบที่รัวสนั่น ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกฉาบด้วยแสงฟ้าแลบเป็นระยะขานรับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของ จางจื่ออี้ ที่ดังแว่วออกมาจากเรือนตะวันออก“จื่ออี้! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง! ข้าจะเข้าไป! ใครขวางข้า ข้าจะสังหารให้สิ้น!”เสียงตะโกนอย่างเสียสติของ หูอี้เทียน ดังกลบเสียงฟ้าร้อง ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่เคยนิ่งสงบดุจขุนเขา บัดนี้กลับมีสภาพประหนึ่งเสือติดจั่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เขาพยายามจะพังประตูห้องทำคลอดเข้าไปจน สี่จตุรเทพ ต้องรีบเข้ามารุมล้อมกอดเอวและดึงรั้งแขนเจ้านายไว้สุดชีวิต“ท่านแม่ทัพ! เข้าไปไม่ได้! มันเป็นอัปมงคล และฮูหยินสั่งไว้กำชับนักหนาว่าห้ามท่านเข้าไปเห็นนางในสภาพนี้เด็ดขาด!” ฉางเฟิง ตะโกนบอกพลางใช้ไหล่ดันอกเจ้านายไว้ และอีกสามคนก็ช่วยกันกอดขากอดเอวไว้แน่น เพราะนายหญิงสั่งไว้ว่าหากห้ามเขาไม่ได้พวกเขาเจอดีแน่“ข้าไม่สนอัปมงคล! เมียข้าเจ็บปวดเพียงนั้น เจ้าจะให้ข้ายืนดูดวงดาวอยู่ข้างนอกนี่รึ!” หูอี้เทียนสะบัดองครักษ์จนกระเด็นไปคนละทิศละทาง แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความห่วงใยแล

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 2 2/2

    ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักทันที หูอี้เทียนยืนนิ่งเป็นหินประหนึ่งถูกสาป ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื้นตันจนพูดไม่ออก เขาค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าเบื้องหน้าจางจื่ออี้ มือหนาที่เคยจับดาบสังหารคนมานับหมื่น สั่นเทายามที่เอื้อมไปแตะหน้าท้องของนางอย่างแผ่วเบาที่สุด“ลูก... ลูกของข้ารึ?” น้ำเสียงของเขาพร่าสั่น หยาดน้ำตาแห่งความสุขที่หาได้ยากยิ่งเอ่อคลอในดวงตา “จื่ออี้... เจ้าทำสำเร็จแล้ว น้ำทิพย์ของเจ้าชโลมดินจนมังกรน้อยมาจุติจริง ๆ ด้วย!”จางจื่ออี้ลืมความคลื่นไส้ไปชั่วขณะ นางเอื้อมมือไปลูบแก้มสามีด้วยความรักสุดหัวใจ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนักที่ชายแดน ราวกับสรวงสวรรค์ขานรับการมาถึงของรัชทายาทแห่งความรักในรัชศกเฉินซีอย่างยิ่งใหญ่ที่สุด!ม้าเร็วจากชายแดนควบตะบึงเข้าสู่ประตูเมืองหลวงจงโจวด้วยความเร็ว ประหนึ่งมีศึกสงครามประชิดติดพัน ทว่าสารที่อยู่ในกระบอกทองเหลืองกลับมิใช่รายงานการรบ แต่เป็นลายมือสั้น ๆ จากปลายพู่กันของหูอี้เทียนที่ส่งตรงถึงจวนไป๋และจวนจางพร้อมกันในยามรุ่งสาง“จื่ออี้ตั้งครรภ์ ข้าจะพานางกลับในเจ็ดวัน -หูอี้เทียน”เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ กลับมีอานุภาพทำลา

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 2 1/2

    ท่ามกลางทิวเขาสลับซับซ้อนที่ชายแดนจงโจว บ้านพักไม้หลังย่อมของแม่ทัพผู้บัญชาการหน่วยจงกู่เว่ย ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ บรรยากาศที่นี่ไร้ซึ่งเสียงตะโกนโวยวายของจางต้าลู่ หรือเสียงกระทบของหมากรุกจากไป๋ซื่อจวิน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสนและเสียงฟืนปะทุในเตาผิงที่ให้ความอบอุ่นแก่คนสองคนภายในห้องหูอี้เทียน ในชุดลำลองสีเทาเข้ม นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้กว้าง พลางรวบเอาเจ้าของร่างนุ่มนิ่มอย่าง จางจื่ออี้ เข้ามานั่งซ้อนบนตัก เขาใช้คางเกยบนไหล่มนพลางสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของนางอย่างสำราญใจ“ที่นี่เงียบสงบดีใช่หรือไม่จื่ออี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูผ่อนคลาย “ไม่มีใครมาคอยจดจ้องว่าข้าจะกอดเจ้าตอนไหน หรือจะอุ้มเจ้าเข้าห้องหอตอนกลางวันแสก ๆ หรือไม่”จางจื่ออี้หลุดหัวเราะพลางเอนหลังซบแผงอกแกร่งของสามี “ท่านพี่... ท่านก็ช่างแกล้งท่านพ่อกับท่านตาเหลือเกินนะเจ้าคะ ป่านนี้ที่จงโจวคงวุ่นวายกันใหญ่ที่จู่ ๆ ท่านก็หอบข้าหนีมาเช่นนี้”จางจื่ออี้นึกไปถึงสามีตอนพานางหนีมา ตอนนั้นออกมาตอนกลางคืนด้วยซ้ำ แม้แต่ฝ่าบาทจะออกมาส่งที่หน้าประตูวังก็ยังไม่ยอม เพียงเข้าไปกราบทูลเสด็จอาแล

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 1 2/2

    หูอี้เทียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขารู้ทันแผนการนี้ดี “เพียงสิบไหหรือขอรับ? สำหรับความรักที่มีต่อจื่ออี้ ต่อให้เป็นทะเลเหล้าข้าก็มิจักถอย”แม่ทัพหนุ่มคว้าจอกเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวประหนึ่งน้ำเปล่า กลิ่นเหล้าแรงดีกรีเข้มข้นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ทว่าเขากลับขยับข้อมือรินจอกต่อไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงโห่ให้กำลังใจของแขกเหรื่อ จางต้าลู่เห็นดังนั้นก็เริ่มเหงื่อตก รีบส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้ยกเหล้าที่เข้มข้นที่สุดออกมาเพิ่ม“ยัง! ยังไม่จบ! เจ้าต้องตอบคำถามข้าด้วย” จางต้าลู่รีบหาทางขวาง “หากวันหนึ่งจื่ออี้กับข้าตกน้ำพร้อมกัน เจ้าจะช่วยใครก่อน!”คำถามโลกแตกทำเอาทั้งโถงเงียบกริบ หูอี้เทียนวางจอกเหล้าลงช้า ๆ แววตาคมกริบจ้องมองว่าที่พ่อตา“ข้าจะช่วยจื่ออี้ก่อน”“เจ้า! เจ้าคนเนรคุณพ่อตา!” จางต้าลู่เตรียมจะโวยวาย“เพราะข้าจะกระโดดลงไปช่วยนาง และฝากให้ท่านตาไป๋ช่วยท่าน” หูอี้เทียนตอบนิ่ง ๆ พลางบุ้ยปากไปทางไป๋ซื่อจวินที่นั่งหัวเราะจนตัวโยนจางต้าลู่หันไปมองพ่อตาพลันเห็นแววขบขัน บอกได้เลยว่าเขาตกระกำลำบากพ่อตาซ้ำเติมแน่นอน แต่ขณะที่คิดอยู่นั้นไม่ได้เห็นว่าเจ้าลูกเขยดื่มเหล้าจนหมดหรือว่าไปเททิ้ง“ท่านพ่อตา..

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   ตอนพิเศษ 1 1/2

    หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องสีชาดของจวนตระกูลไป๋จนเป็นสีขาวโพลนประหนึ่งภาพวาดพู่กันจีนอันวิจิตร ทว่าความหนาวเย็นกลับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งความรื่นเริงจากโคมแดงนับพันดวงที่แขวนเรียงรายตั้งแต่หน้าประตูเมืองไปจนถึงประตูใหญ่ของตระกูลไป๋เสียงปี่กลองรัวสนั่นขานรับขบวนเจ้าบ่าวที่ยาวเหยียดสุดสายตา หูอี้เทียน เจ้าบ่าวในชุดสีแดงปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เคียงหงส์ดูสง่างามจนขุนนางที่มาร่วมงานต่างพากันกลั้นหายใจ ทว่าใบหน้าที่ควรจะเปี่ยมสุขกลับเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะเมื่อขบวนมาหยุดกึกอยู่ที่หน้าประตูชั้นใน“พวกเจ้าทำบ้าอะไรกัน!” หูอี้เทียนตวาดเสียงไม่เบานัก เมื่อเห็น สี่จตุรเทพ องครักษ์ที่เป็นดั่งแขนขาของตนเองที่ควรจะเดินเคียงข้างในฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว บัดนี้กลับสวมชุดสีน้ำเงินเข้มขรึม ยืนเรียงหน้ากระดานถือไม้พลองประดับริบบิ้นแดงกั้นประตูแน่นหนาเคียงคู่กับบ่าวรับใช้ของจวนไป๋“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะท่านแม่ทัพ แต่นายท่านไป๋และใต้เท้าจางสั่งลงมาว่า... การจะรับตัว ‘ดวงใจของตระกูลไป๋และตระกูลจาง’ ไปนั้น ความเป็นพี่น้องต้องวางไว้ข้างหลัง ความซื่อสัตย์ต่อว่าที่นายหญิงต้องมาก่อน!” ฉางเฟิง เอ่ยพลางยืดอกอย

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   บทที่ 3 ฮวงจุ้ยจุดตาย 1/2

    หลังจากร่างของบ่าวผู้โชคร้ายถูก เชียนซาน ลากออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปกับความเด็ดขาดเมื่อมีผ้าถูกยัดเข้าปากบ่าวชั่ว ความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องนอนของคุณหนูใหญ่อีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสม่ำเสมอ... เป็นเสียงการดีดปลายนิ้วเข้ากับข้อต่อบนฝ่ามือ

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   บทที่ 2 คุณหนูใหญ่ตระกูลจาง 2/2

    แต่อันที่จริง... ซู่มี่ผู้นี้ฉลาดในการเลี้ยงบ่าวไพร่ไว้เป็นหูเป็นตาจนทั่วเรือน แสดงว่าแม้แต่สาวใช้ในเรือนของนางเองก็ไม่อาจไว้ใจได้ เหม่ยหลานฟางรู้ดีว่ายามนี้นางยังไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดให้มากความ เพราะเกรงว่าคนเหล่านั้นจะไหวตัวทันแล้ววางแผนที่แยบยลกว่าเดิมมาสังหารนางเสียก่อนนี่เพียงฟื้นขึ้นมาไม่ถึงคร

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   บทที่ 2 คุณหนูใหญ่ตระกูลจาง 1/2

    ภายในห้องนอนที่กว้างขวางจวนตระกูลจาง กลิ่นควันธูปจุดไล่สิ่งอัปมงคลและกลิ่นยาขมปี๋ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง...ตั้งแต่กลับมากลิ่นพวกนี้เข้มข้นชวนให้แสบจมูก จนคิดว่าจุดไล่สิ่งอัปมงคลหรือไล่เจ้าของเรือนกันแน่จางจื่ออี้ นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายเมฆามงคล โดยมีท่านหมอชราพยายามตรวจชีพจรที่ยังคงเต้นร

  • ข้ากลับมาทวงชะตาคืน   บทที่ 1 รัชศกติงหยวนที่หนึ่ง 2/2

    นางขยับกายอย่างยากลำบากท่ามกลางเสียงกรีดร้องรอบข้าง สายตาจ้องเขม็งไปยังทิศทางของตรอกใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนตระกูลชิงที่เคยพรากเอาทุกอย่างไปจากนาง ริมฝีปากที่แตกแห้งจนห้อเลือดขยับเอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยพลังอย่างน่าประหลาด“ข้า...จะทวงชะตาคืนจากพวกคนสารเลวนี้...”ประโยคนั้นสิ้น

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status