บทที่ 1.3

หัวเราะจนพอแล้วนางก็ได้แต่ถอนหายใจ เริ่มแกะห่อโครงกระดูกของตัวเอง ลงมือใช้กระบี่หงส์เหินและดาบพสุธาของจอมมารที่ตกอยู่ไม่ไกลนัก ลงมือ...ขุดหลุมฝังศพขึ้นมาสองหลุม เห็นแก่ที่เขาตายแล้ว ไม่ได้ไปก่อกรรมหลังจากตกลงมาพร้อมกัน นางจึงใจดีฝังเขาเอาไว้ข้างๆ หลุมศพของตัวเอง

...หน้าหลุมศพจอมมารมีดาบพสุธาปักอยู่

...หน้าหลุมศพของหรั่นอิงมีกระบี่หงส์เหินปักเอาไว้

หญิงสาวฝังป้ายหยกของสำนักหอนทีไปกับโครงกระดูกของตน ละทิ้งการเป็นยอดยุทธ์แห่งยุคนับแต่นี้เป็นต้นไป

เครื่องประดับของจอมมารนางห่อด้วยชุดตัวนอก ของมีค่าอาจมีประโยชน์ เพราะตอนนี้นางยังต้องขึ้นไปยังคุนหลุนซาน อย่างน้อยก็ต้องตามหาหลุมฝังศพของผู้เป็นอาจารย์

ผ่านมากว่าสิบปีอาจารย์ชราก็คง...จากไปแล้ว

มีดสั้นในรองเท้าหุ้มแข็งของจอมมาร นางตัดสินใจนำไปเพื่อใช้ป้องกันตัว เม็ดพลอยที่ประดับด้ามมีดสั้น นางแกะออกมาโยนส่งๆ เข้าไปรวมกับข้าวของมีค่า ตอนนี้ยังลังเลที่จะกลับจวนตระกูลกู้ เพราะนางอยากออกเดินทางท่องเที่ยวทั่วหล้า อย่างไรเสียคนตระกูลกู้ก็คงคิดว่านางตายไปแล้ว เมื่อกู้หรั่นเยวี่ยเขียนจดหมายลาตายเอาไว้ชัดเจนถึงเพียงนั้น...

ในป่ารกทึบ ความมืด ความเงียบ ความกลัวในใจ นี่คือสิ่งที่ผู้คนจะต้องต่อสู้ในเวลาที่ต้องอยู่เพียงลำพัง หญิงสาวมองไปรอบๆ พยายามก่อไฟเพื่อผึ่งชุดเปียกชุ่มให้แห้ง ชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่นางเห็นแล้วยิ่งขัดหูขัดตา รอนแรมในป่ากว่าสิบสองวัน อาหารที่หาได้เพื่อประทังชีวิตหากไม่ใช่มันเทศป่า ก็เป็นผักป่าและผลไม้ป่า

ถามว่าทำไมไม่ล่าสัตว์?? ตอบ...ด้วยสภาพร่างกายนี้ไม่ถูกสัตว์จับกินก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว!!

ร่างกายที่เริ่มเหนื่อยล้าอ่อนแรง ลึกๆ แล้วกู้หรั่นเยวี่ยให้สงสารตัวเองยิ่งนัก หากยังเป็นเช่นนี้นางสมควรลืมเรื่องท่องเที่ยวทั่วหล้าได้เลย ร่างกายนี้ไม่เหมาะที่จะออกไปตรากตรำข้างนอกเลยสักนิด!

ในยามที่นางโลดโผนในยุทธภพ เดินทางเพียงไม่กี่พันลี้ ร่างกายยังคงแข็งแรงไม่อ่อนล้าสักนิด ตอนนี้จากใต้หุบเขาวนอ้อมเพียงไม่ถึงร้อยลี้ นางกลับใช้เวลาถึงสิบแปดวัน!!!

สำนักหอนที...ไม่มีแล้ว ยอดคุนหลุนซานว่างเปล่ารกร้าง ซากปรักหักพังกองพะเนิน ไม่มีร่องรอยผู้อาศัยอยู่ ไม่มีคนเฝ้า ไม่มีหอสูง ไม่มีตำหนักสวรรค์ ไม่มี...อาจารย์

ตอนกำลังมองไปรอบๆ นางบังเอิญพบเข้ากับชาวบ้านที่มาหาของป่า พวกเขาทำหน้าราวกับเห็นผีเมื่อพบนาง สภาพมอมแมมผมเผ้าหลุดลุ่ย ทว่าเมื่อกู้หรั่นเยวี่ยส่งเม็ดพลอยของจอมมารให้ เขาก็ตาโตส่งของที่นางอยากได้ให้โดยไม่ปฏิเสธ

“ไม่ทราบว่าที่นี่คือ...”

“สำนักหอนที”

“แล้ว...เกิดอะไรขึ้นที่นี่”

“เจ้า...อยากรู้ไปทำไม”

นางไม่พูดอะไรเพียงรอฟังคำตอบ เขาอึกอักด้วยความงุนงง “ก็...สิบห้าปีมาแล้วที่จอมมารบุกขึ้นเขามา ครั้งนั้นเหล่าจอมยุทธ์และพรรคมารล้มหายตายจาก หลังจากนั้นก็ไม่มีแล้วฝ่ายธรรมะฝ่ายมาร ล้วนตายตกตามกันไปจนสิ้น ที่สำคัญฝ่าบาททรงรวบรวมแคว้นซางกับแคว้นฉู่เข้าด้วยกัน ตอนนี้ที่นี่มีเพียงแคว้นต้าเซี่ย พวกชาวยุทธ์ถูกขับไล่ถูกกวาดล้าง ยุทธภพไม่มีอีกแล้ว”

นางอึ้งงันไปนานมาก... กว่าจะได้สติและร้องขอสิ่งแลกเปลี่ยน ชาวบ้านผู้นั้นก็มองนางด้วยสายตาสงสัย

น้ำ เสบียงอาหาร กับเสื้อคลุมกันหนาวคือสิ่งที่นางร้องขอจากคนหาของป่า กู้หรั่นเยวี่ยเดินตรงไปยังทางเดินด้านหลังสำนักหอนที สถานที่รกร้างแต่ความทรงจำหนหลังยังคงชัดเจน นางเดินไปยังลานดอกปี่อั้น ลานฝังศพของเหล่าผู้อาวุโสของสำนักหอนที

ป้ายหลุมศพที่สลักจากหินล้มคว่ำมีเถาวัลย์พันพาด ที่นี่เคยมีหลุมศพเพียงสิบสอง ทว่าตอนนี้เพิ่มมาเป็นสิบสามแล้ว นางเดินตรงไปยังหลุมศพที่มั่นใจว่าใหม่ที่สุด จุดนั้นจำได้ว่ายังไม่มีป้ายหลุมศพตอนนางจากไป

“อาจารย์...” นางคุกเข่าลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ออกแรงยกป้ายหน้าหลุมศพที่ล้มคว่ำ อักษรสลักชื่อ...แซ่ ลำดับที่สิบสามเจ้าสำนักหอนที หลินซาง

“อาจารย์ข้ากลับมาช้าแต่ข้าก็มาแล้ว” นางลูบดินออกไปจากร่องของรอยสลัก วางข้าวของทุกอย่างลงแล้วคว้ากิ่งไม้กิ่งหนึ่งขึ้น ยิ้มให้กับป้ายหน้าหลุมศพจากนั้นเริ่มร่ายรำกระบี่ ราวกับว่าในมือของนางมีกระบี่หงส์เหิน

ท่วงท่าอ่อนช้อย ข้อมือพลิ้วไหว ความรวดเร็วในการจู่โจม กับความแน่วแน่ของกระบวนท่า ถึงอย่างนั้นร่างกายอ่อนแอนี้กลับไม่อำนวยให้นางขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ข้อมือเล็กเกินไป ยิ่งข้อเท้าก็ไม่แข็งแกร่งไม่คล่องแคล่ว ไม่นานนางก็ล้มพับไปต่อหน้าหลุมศพของผู้เป็นอาจารย์