MasukShare
บทที่ 1.2
Tanggal publikasi:
2026-03-24 10:23:45อิงหลันเสวี่ย...นอนหายใจรวยรินบนเตียงในห้องที่แสนอับทึบ คุณหนูใหญ่จวนปั๋วที่เคยเก่งกาจทางด้านการค้า ควบคุมดูแลบ่าวไพร่มากมาย เป็นคนดูแลทั้งจวนโหวและจวนปั๋ว อีกทั้งยังจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ทว่าตอนนี้เล่า...สิ่งที่นางทำลงไปนั้นล้วนสูญเปล่า
นางแบกรับทุกอย่าง ดูแลทุกๆ คน ทั้งนาย ทั้งบ่าวไพร่ ทั้งต้องคอยจัดการปัญหาให้บ้านสามีไม่หยุดหย่อน ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมีเพียงความโหดร้ายเย็นชา
สามีไม่รัก แม่สามีไม่เอ็นดู บ่าวไพร่ทรยศหักหลัง ซ้ำร้ายนางยังถูกหนังสือหย่าของสามีใส่ร้ายว่าอับอายจนฆ่าตัวตาย ทั้งๆ ที่ความจริงคือนางถูกพวกเขาบีบให้ต้องรอความตายเช่นนี้!!!
ทั้งชีวิตนางจำได้ว่าไม่เคยผิดต่อผู้อื่น ไม่เคยคิดชั่ว ไม่เคยทำชั่ว แล้วสวรรค์...เหตุใดจึงใจร้ายกับนางเช่นนี้ นางพยายามแล้ว พยายามช่วยให้จวนปั๋วพ้นวิกฤต พยายามแก้ปัญหาเพื่อตอบแทนจวนโหว พยายามทำดีต่อทุกคนเพื่อให้ในทุกๆ วันผ่านไปอย่างราบรื่น
โรงทานในยามสงครามนางก็ทำ บริจาคนางก็ไม่ขาด ทำบุญนางเองก็สม่ำเสมอ ดีต่อผู้อื่นนางเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยคิดร้าย แล้วเพราะเหตุใด....ทำไมชีวิตของนางจึงมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนี้!!!
สวรรค์ไม่ยุติธรรม! ทำดีไม่ได้ดีมีที่ไหน!!
ความดีตลอดมานางทำไปเพื่อสิ่งใดกัน??
ทำไปเพื่อใคร หากไม่มีสิ่งใดตอบแทนกลับมา ไม่มีความดีตอบแทนกลับมาหลังทำความดี เช่นนี้จะทำดีไปทำไมกัน!!
สวรรค์ช่างโหดร้ายต่อคนดียิ่งนัก!
หากข้าทำเลวอย่างคนจวนโหว หากข้า! อิงหลันเสวี่ยเป็นคนเลว! ทุกอย่างไม่มีทางลงเอยเช่นนี้เด็ดขาด สวรรค์ไร้ตา! คนชั่วไม่ได้รับกรรมสนอง! สวรรค์ท่านได้ยินข้าหรือไม่ ท่านไม่ยุติธรรม!!!
นาง...เบิกตาก่นด่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน ก่นด่าสวรรค์ที่ไม่เห็นใจคนดี ไม่เห็นกรรมดี คนดีไม่ได้รับกรรมดีกลับถูกคนชั่วทำให้สิ้นใจอย่างเคียดแค้น!!
แม้ในขณะที่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย อิงหลันเสวี่ยก็ยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดสวรรค์จึงทำเช่นนี้กับนาง!!!
พริบตาทว่าราวกับนานเนิ่นชั่วอายุขัย ความแค้นยังคงคุกรุ่น ความเกลียดชังยังคงฝังรากลึกลงไปในห้วงของความคิด อิงหลันเสวี่ยลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงของสาวใช้กำลังเร่งร้อนเข้ามารายงาน
“แย่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู มีราชโองการให้ท่านเขยออกเดินทางทันทีเจ้าค่ะ เผ่าซยงหนูมีการเคลื่อนกำลังพลมายังชายแดนเหนือ เกรงว่าท่านเขยต้องออกเดินทางทันทีรอช้าไม่ได้”
อิงหลันเสวี่ยกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกจากศีรษะ มองสาวใช้ของตนด้วยสายตางุนงง นางขมวดคิ้วครุ่นคิดเพียงลำพังเงียบๆ กล่าวออกมาเพียงประโยคหนึ่ง
“เหตุใดจึงกลับมา...” แล้วนางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เสี่ยวฉวนมองผู้เป็นนายจากนั้นร้อนรนขึ้น “คุณหนูเจ้าคะ จะทำเช่นไรดี เพิ่งไหว้ฟ้าดินยังไม่ทันเข้าห้องหอ ท่านเขยก็จะถูกส่งตัวออกจากจวนแล้วเจ้าค่ะ เช่นนี้มิถูกผู้คนติฉินนินทาหรอกหรือ”
หญิงสาวมองสาวใช้ด้วยสายตาเรียบเฉย ...ชาติก่อนนางทำอย่างไรนะ? พยายามปิดข่าว? “เจ้า...ไปบอกพ่อบ้านซู แจ้งให้คนของเราแอบกระจายข่าวออกไปให้ทั่ว เอาให้มั่นใจว่าคนทั้งเมืองหลวงต้องล่วงรู้เรื่องนี้”
“เอ๋!!! คุณหนูเจ้าคะ ทำเช่นนั้น...”
“ไปสิ ทำตามที่ข้าสั่ง”
“แต่...”
เห็นสาวใช้ยังคงงุนงงนางมองด้วยสายตาดุดัน “แม่นมสวีเล่า”
“อยู่...ด้านนอกเจ้าค่ะ กำลังสังเกตการณ์ว่าด้านนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น”
“บอกให้แม่นมสวีเข้ามาหาข้า ส่วนเจ้าลอบออกไปทำตามที่ข้าสั่ง ยังมี...ให้เสี่ยวอวี๋มาหาข้าด้วย”
เสี่ยวฉวนยังคงมีท่าทีสับสนร้อนรน ทว่าเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวก็ได้แต่ทำตาม ไม่กล้าถาม ไม่กล้าสงสัย
“ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่ให้ข้าย้อนกลับมา ขอบคุณที่รับฟังเสียงร้องขออ้อนวอนของข้า ครั้งนี้ข้า...จะไม่ยอมเป็นผู้ถูกกระทำอีกแล้ว!!!”
Bab terbaru
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 7.4 จบ
“เพราะนางตั้งครรภ์หรือไม่ คนแรกก็เป็นท่านอ๋องน้อยเลย เช่นนี้ท่านอ๋องคงโปรดปรานนางมาก”“แต่ข้าได้ยินมาว่าท่านอ๋องรักนางตั้งแต่แรกพบนี่นา ยังทรงประกาศว่านอกจากนางไม่ทรงรับสตรีใดเข้าจวน เว้นเพียงสตรีนางนั้นจะสามามารถเอาชนะเพลงกระบี่ของท่านอ๋องได้”“มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือ”“เหลวไหล”“ข้าก็ไม่เชื่อ”“แต่ว่า...นั่นนางแน่หรือ ข้าไม่เคยได้ยินว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะเข้าเมืองหลวงนี่”“ไม่ใช่นางหรอก อาจเป็นเชื้อพระวงศ์สักพระองค์”“ถามนางกำนัลดูสิ”“ไม่เอาไม่กล้าถาม”“ก็ไม่เห็นงดงามเลยนี่นา ทั้งยังเคยถูกปลดมาแล้ว ถ้าใช่นางจริงๆ ละก็ข้าคงผิดหวังน่าดู นางมีดีอะไรจึงมัดใจท่านอ๋องไว้ได้”“ใช่นางหรือไม่เข้าไปดูใกล้ๆ สิ”“นางมีเด็กมาด้วยสองคนนะ หรือว่าจะใช่”“ข้าว่าใช่นางนะสตรีที่...”อิงหลันเสวี่ยค่อยๆ หันหลังกลับไปด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว...ข้าก็คือโหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้นที่พวกเจ้ากล่าวถึง ข้าก็คืออนุชายาผู้นั้นอีก และก็เป็นข้า...หรงเจี้ยนหวางเฟยผู้นั้นที่ไม่คู่ควรกับท่านอ๋อง สตรีที่พวกเจ้าพูดถึงเมื่อครู่คือข้าเอง”“ใครพูดถึงเจ้า” ชายหนุ่มหล่อเหลาสูงส่งเดินเข้ามาจากอีกฟาก สตรีชนชั้นสูงเหล่านั้นสะดุ้งเ
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 7.3
เขาจุมพิตริมฝีปากนาง “เพราะข้ารักเจ้า เช่นนั้นไม่ว่าเจ้าอยากได้สิ่งใด อยากทำสิ่งใด ข้าล้วนสนับสนุน เช่นเดียวกันหากเจ้าไม่อยากทำ ไม่อยากเป็น ข้าจะไม่มีทางฝืนใจเจ้า ที่ข้าหวังคือรอยยิ้มของเจ้า ความสุขของเจ้า”นางซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา “หม่อมฉันรักท่านอ๋องเพคะ”เขาหัวเราะ “ข้ารู้ ข้าก็รักเจ้าหลันเสวี่ยของข้า”“ท่านอ๋องมีความปรารถนาหรือไม่เพคะ”เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีสิ”“อะไรหรือเพคะ”“อยากให้เจ้าคลอดอ๋องน้อยสักคน หรือหากไม่ได้ ท่านหญิงน้อยสักคนก็ไม่เลว” นางชะงักไปทำให้เขาก้มลงมอง “ทำไมหรือ”“หม่อมฉันเพียงกังวล ด้วยฐานะของหม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้หมายความว่าอยากเป็นชายาของท่านอ๋อง แต่...”“ข้าเข้าใจ เจ้ากลัวว่าบุตรของเจ้ากับข้าจะไม่ได้รับการยอมรับ??”“เพคะ” นางไม่ปฏิเสธ บุตรที่เกิดจากอนุชายาจะได้รับการยอมรับได้อย่างไร วันหน้านางกังวลว่าพวกเขาจะได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ “อีกอย่าง...หากนานวันพวกเขาสะสมความน้อยเนื้อต่ำใจ โดนผู้คนเยาะเย้นดูถูก หม่อมฉันกลัวว่า...” หากวันหนึ่งพวกเขาหลงเริงในอำนาจ มีใจคิดคดต่อบัลลังก์ หลงวนกับการแก่งแย่งเช่นองค์ชายรอง...“หลันเสวี่ย”“เพคะ”“เจ้าเป็นคนเช่นไ
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 7.2
หลี่กงกงหัวเราะ “เช่นนั้นปีหน้ากระหม่อมจะให้ท่านอ๋องส่งดอกหลานจื่อมาให้พระองค์สักสิบกระถาง ท่านอ๋องไม่มีทางปฏิเสธ”“ช่างเถิดๆ เราไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย” เพิ่งพูดจบก็หันไปมองหลี่กงกง “สิบกระถางพอแขวนที่ตำหนักเราหรือไม่”หลี่กงกงพยักหน้า “พอแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”อิงหลันเสวี่ย...หลับฝันในความฝันนางหวนคืนไปยังวันแต่งงาน อนุชายา...ตำแหน่งนี้นางเคยปฏิเสธเพราะตัวนางไม่ได้รับการยอมรับ ไม่ใช่เพราะนางทะเยอทะยานอยากได้ตำแหน่งหรงเจี้ยนหวางเฟยนางใช้ความอดทน ความมั่นคงหนักแน่น ใช้เวลาพิสูจน์ว่าความรู้สึกของนางไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา ระหว่างนั้นก็ใช้หมู่บ้านหลงเฉิง ทำความดีด้วยการส่งเสบียงไปยังชายแดนยามเกิดความไม่สงบก่อร่างสร้างตัวจากร้านค้าในมือ ทำให้จวนปั๋วกลับมามั่งคั่ง กระทั่งสามารถแบ่งปัน ตอบแทนคืนให้แคว้นต้าฉู่ผ่านโรงทาน ผ่านเสบียงกรังของทหาร ผ่านการสร้าง บูรณะวัดวาอาราม กอบกู้ชื่อเสียงที่ด่างพร้อยของตนขึ้นให้เป็นที่ยอมรับเวลาสามปี นางยังคงสม่ำเสมอในความรู้สึก ยังคงมั่นคง ยึดมั่นต่อความรักที่นางมีให้หรงเจี้ยนหวาง เขียนจดหมาย ส่งของฝาก ของกิน ของใช้ อดทนรอคอยและหวังว่าสักวันนางคงมีโอกาสได้พบเขา
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 7.1
พิเศษการแต่งอนุชายาที่ยิ่งใหญ่ของหรงเจี้ยนหวาง ถูกทหารแดนตะวันออกกล่าวขานส่งต่อคำพูดไปจนถึงเมืองหลวง นายทหารทุกคนล้วนเรียกอนุชายาท่านอ๋องว่า ‘นายหญิง!!’“ไม่ใช่ว่านางเป็นเพียงสตรีที่เคยถูกสามีหย่าหรือ เหตุใดยังได้เป็นอนุชายาท่านอ๋องเล่า”“เจ้าไม่รู้อะไร ท่านอ๋องน่ะนับตั้งแต่กลับเมืองหลวงก็เสี่ยงชีวิตช่วยนางตั้งไม่รู้กี่ครั้ง”“ข้าได้ยินมาว่านางมีความดีความชอบนี่ เสบียงชายแดนล้วนเป็นจวนปั๋วที่ออกหน้าส่งไปทุกทาง ขาดแคลนหรือถูกปล้น ก็ล้วนเป็นจวนปั๋วทั้งสิ้นที่ส่งเสบียงไม่ขาด ขนาดเจ้ากรมคลังยังเกรงใจนางถึงสามส่วนยามพบกัน”“ได้ยินมาว่าไทเฮาไม่ชอบนาง แต่ยังไงก็ยังเรียกนางเข้าเฝ้าทุกเดือน เดือนละครั้ง เห็นว่าท่านอ๋องส่งจดหมาย ส่งของฝากมาให้นางทุกเดือน แม้แต่ฝ่าบาทกับไทเฮายังได้รับข่าวจากท่านอ๋องไม่บ่อยเท่านางเลย”“ข้าก็เคยได้ยินนะ ตอนนั้นเกิดเรื่องวุ่นวายที่องค์ชายรองก่อกบฏ ท่านอ๋องช่วยชีวิตนางจนบาดเจ็บสาหัส ทว่าฝ่าบาทกับไทเฮากลับไม่เห็นด้วยที่จะให้นางแต่งเข้าจวนอ๋อง ตอนนั้นดูเหมือนนางเพิ่งหย่าสามีได้ไม่นาน”“หย่ากับสามีแล้วอย่างไร ถูกปลดแล้วอย่างไร บุรุษที่ปลดนางนับว่าเป็นตัวอะไร ก็บุรุษสา
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 6.10
---ท่านอ๋อง---หิมะกำลังละลายแล้ว ดอกเหมยเบ่งบานและกำลังจะร่วงโรย เมืองหลวงนับว่าอากาศดีมากจริงๆ ที่หมู่บ้านตอนนี้กำลังจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งมีข่าวดี ฮูหยินของเขาคลอดบุตรชายในที่สุดปีนี้ข้าวเปลือกนับว่าได้ผลดีมาก ตามคำแนะนำของท่านอ๋อง ทำให้ผลผลิตปีนี้ดีกว่าทุกปี ฝ่าบาทยังพระราชทานป้ายอักษรแขวนเอาไว้เหนือทางเข้าหมู่บ้าน ตอนนี้หมู่บ้านหลงเฉิงกลายเป็นหมู่บ้านแห่งคุณความดี หลังจากที่ชายแดนได้รับเสบียงจากหมู่บ้านไม่ขาดน้องชายของหม่อมฉัน ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าองครักษ์เกราะดำ ยกความดีความชอบนี้ให้ท่านอ๋อง แม่ทัพเซี่ยรับเขาเป็นศิษย์ ฝึกปรือฝีมือเขาอย่างเข้มงวด ทำให้เขาไม่กล้าหย่อนวินัยแม้แต่น้อยสามปีแล้ว...ยังคงไม่คลายความคำนึง ขอท่านอ๋องดูแลถนอมวรกาย---หลันเสวี่ยของท่าน---เพิ่งอ่านจดหมายฉบับล่าสุดของอิงหลันเสวี่ยจบ จวินจิ่งที่มีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเดินเข้ามารายงานชายหนุ่มที่ยังคงรั้งอยู่ที่ป้อม“ท่านอ๋อง มีราชโองการมาจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”“ราชโองการ??”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มมองคนสนิท “มีเรื่องอะไร”“คือ...หลี่กงกงมากับ...อนุชายาพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิงสุ่ยหยาง บุญส
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 6.9
แล้ว...นางก็สะอื้นออกมาเสียงเบา “หม่อมฉันไม่เสียใจ ไม่เสียใจที่รักท่านอ๋อง”เขาไม่ได้ตอบนาง เพียงยืนเงียบอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้นางกอดเท่าที่นางต้องการ ไม่นานนักน้องชายของนางก็มา “ท่านอ๋องกระหม่อมจะส่งเสด็จกลับ”“อืม ดูแลพี่สาวเจ้าให้ดี เส้นผมสักเส้นก็ห้ามหายไป”“กระหม่อมรับบัญชา”คืนนั้น...อิงหลันเสวี่ยปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ ปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอ ปล่อยให้ตัวเองอาลัยอาวรณ์อย่างถึงที่สุด กระทั่งรุ่งสางนางก็ล้างหน้าเปลี่ยนชุด จากนั้นออกจากจวนกลับไปยังหมู่บ้านหลงเฉิงพืชพรรณ ข้าวเปลือก ธัญพืช เมล็ดพันธุ์ หมู่บ้านหลงเฉิงเป็นที่หนึ่งในการส่งเสบียงให้กับชายแดน ทั้งเหนือ ใต้ ออก และตะวันตก ผลผลิตในแต่ละฤดูกาลล้วนถูกแบ่งออกจากส่วนที่เป็นของหญิงสาว ส่งออกไปสมทบเป็นเสบียงให้กับทหารชายแดนในนามของจวนปั๋ว ทว่าผู้คนล้วนตระหนักดีว่านางเป็นคนส่งเสบียงเหล่านั้นอิงหมิงเฉิงเข้ารับตำแหน่งองครักษ์หลวงตั้งแต่อายุได้เพียงสิบห้าปี เขาทำหน้าที่องครักษ์ของรัชทายาท อยู่ทำงานใกล้ชิดเป็นคนสนิทที่รัชทายาทไว้วางพระทัยหนึ่งปีหลังจากที่หรงเจี้ยนหวางกลับแดนตะวันออก ผู้คนยังคงกล่าวถึงหรงเจี้ยนหวางเฟยที่ไม่ได้เข้าแม้แต่ปร
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 1.7
“เอาละ...เจ้าออกไปเถิด ข้าเพิ่งแต่งเข้ามาไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ในใจเจ้าห่วงใยข้า ข้าจำเอาไว้แล้ว กลับออกไปทำงานเถิด”“...เจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี๋ขมวดคิ้วมองเสี่ยวฉวน นางเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนาย “คุณหนู”“พี่ชายของเจ้าส่งข่าวมาแล้วหรือยัง” นางถามถึงเสี่ยวอู่พี่ชายของเสี่ยวอวี๋ที่ติดตามน้องชายไปชายแดนเห
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 1.6
จวนอี้ผิงโหวเดิมทีก็มีเพียงเปลือกนอกที่กลวงโบ๋ มีเพียงบรรดาศักดิ์ ชื่อเสียง หน้าตา ฐานะ หากแต่ไร้ซึ่งกำลังทรัพย์!!!เงินทองเท่านั้นที่สามารถเติมเต็มความปรารถนาของจวนโหวได้ หาไม่คนตระกูลจ้าวไหนเลยจะยอมให้จ้าวหลิวออกไปเสี่ยงชีวิตเช่นนี้!!จ้าวหลิวเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของอี้ผิงโหว ฮูหยินเอกของอี้ผิง
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 1.5
“ไม่ผิด” นางสบตาเขานิ่งด้วยประกายมั่นคง “มารดาของท่านจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทั้งค่ายา ค่าหมอ สาวใช้ ที่พัก ความปลอดภัยในเมืองหลวง”ลั่วเป่ยหยวนมองนางราวกับมองคนเสียสติ “ค่าจ้างห้าร้อยตำลึงไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดจึงต้องยอมจ่ายมากมายถึงเพียงนั้น”“มารดาของท่านสำคัญต่อท่าน น้องชายของข้าก็สำคัญต่อข้าเ
ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!! บทที่ 1.4
แต่งงานสามวันเจ้าสาวกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม อิงหลันเสวี่ยไปกราบคารวะบิดาที่ยังคงนอนซมบนเตียงไม่ได้สติ นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายเหลือเวลาไม่มากแล้ว...อิงหมิงเฉิงเข้ามาคารวะนางด้วยสีหน้าเป็นกังวล “พี่ใหญ่...ข้างนอกนั่นข่าวลือเกี่ยวกันท่านล้วนเป็นเรื่องเสียหาย ได้ยินพ่อบ้านซูกล่าวว่าท่านเป็นคนสั่งให้กระจายข่าว
Anda juga akan menyukai
ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.1K Dibacaจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.3K Dibacaใต้หล้าสยบรัก
จูน196.4K Dibacaย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.6K Dibacaตัวประกอบอย่างข้า ขอลาออกจากการเป็นภรรยาของท่านโหว
ซูเล่อเหยียน742 Dibacaคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย365 Dibacaพี่ชายคนดีครั้งนี้ข้าจะรักท่านให้มาก
ม่านอวี้450 Dibacaไท่จือเพคะ ข้าไม่ได้โง่นะ
จันทร์ส่องแสง276 Dibaca
