บทที่ 1.1

แคว้นต้าฉู่ รัชศกอวี๋ฮว่าที่สิบสาม

สงครามชายแดนเหนือกินเวลานานกว่าปีครึ่ง ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้เหล่าแม่ทัพและบรรดาท่านโหว ท่านปั๋ว รวมไปถึงแม่ทัพที่มีความสามารถระดมกำลังกันเพื่อรับมือชนเผ่าซยงหนูที่โหดร้ายเจ้าเล่ห์

ปีนั้น...หย่งจื๋อปั๋วนำทัพออกไปสมทบกับแม่ทัพเซี่ย ทว่าพลาดพลั้งต้องคมหอกของศัตรูจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

ตระกูลอิงไร้แม่ทัพที่เหมาะสมเพื่อส่งไปยังชายแดน ด้วยอิงหมิงเฉิงเพิ่งจะอายุได้เพียงสิบสองเท่านั้น แม้มีศักดิ์เป็นซื่อจื่อจวนปั๋ว ทว่าแม้แต่เรี่ยวแรงจะจับดาบก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ

ภายใต้สถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความกดดัน หากไม่อาจส่งแม่ทัพไปชายแดน ตระกูลอิงก็คงไม่อาจรักษาบรรดาศักดิ์เอาไว้ได้ เช่นนี้...จวนอี้ผิงโหวจึงหยิบยื่นข้อเสนอ

หากจวนปั๋วหมายแก้ปัญหาให้ลุล่วง จวนโหวเสนอให้สองจวนเกี่ยวดองผ่านการแต่งงาน คุณหนูใหญ่จวนปั๋ว อิงหลันเสวี่ย ปีนี้อายุครบสิบหกเพิ่งผ่านการปักปิ่น หากแต่งเข้าจวนโหวเป็นโหวฮูหยิน จวนโหวก็จะส่งอี้ผิงโหวจ้าวหลิวเป็นแม่ทัพเพื่อออกรบแทนจวนหย่งจื๋อปั๋ว

ข้อแม้ก็คือ...หนี้สินทั้งหมดของจวนโหว จวนปั๋วจะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบจ่ายให้ทั้งสิ้น!!!

เพื่อรักษาบรรดาศักดิ์ให้น้องชาย อิงหลันเสวี่ยจำใจตกลงรับข้อเสนอนี้ นางเคยพบจ้าวหลิว ซื่อจื่อจวนโหวครั้งหนึ่ง พบว่าเขาเป็นบุรุษที่ไม่ได้เลวร้ายนัก เช่นนี้นางจึงหวังว่าการแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายนี้ ในที่สุดจะจบลงด้วยความปรองดองของแต่ละฝ่าย

นาง...คิดผิด

งานแต่งเพิ่งเริ่ม... ไหว้ฟ้าดินจบลงยังไม่ทันได้เข้าห้องหอ ราชโองการก็ถูกส่งมาอย่างเร่งร้อน จ้าวหลิวจะต้องออกเดินทางไปยังชายแดนเหนือทันทีไม่อาจรั้งรอ

เช่นนี้...เจ้าสาวจึงถูกทิ้งเอาไว้ในห้องหอเพียงลำพังอย่างไร้ทางเลือก นำมาซึ่งความอับอายทว่าก็ไม่อาจตำหนิผู้ใด

สองเดือนหลังจากนั้น อิงหลันเสวี่ยกลายเป็นโหวฮูหยินที่ต้องดูแลและแบกรับภาระของสองจวน ทั้งจวนโหว จวนปั๋ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมด หนี้สิน รวมไปถึงเสบียงที่ต้องถูกส่งไปยังชายแดนเหนืออีกด้วย!!!

ยามศึกสงครามทำการค้าให้ได้กำไรนั้นยากยิ่ง การจะจุนเจือผู้คนนับร้อยนับพันนั้นยากกว่า ข้าวปลาขาดแคลน เสบียงกรังเริ่มหายาก ทรัพย์สมบัติของจวนปั๋วถูกคนจวนโหวผลาญไปกว่าครึ่ง ทั้งที่หญิงสาวพยายามตัดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นออก ทว่าคนของจวนโหวกลับสร้างเรื่องไม่เว้นวันให้นางปวดศีรษะจนต้องกุมขมับ

น้องสามีติดการพนันหนี้สินก้อนใหญ่ ถูกเจ้าหนี้ตามมาทำร้ายถึงหน้าจวน นางต้องเป็นคนตามไปจ่ายหนี้สินนั้นให้

น้องสาวสามีใช้จ่ายมือเติบ แม้ในยามสงครามยังซื้อหาเครื่องประดับ จัดงานชมบุปผาอย่างใจกว้าง ยังมีมารดาของสามีที่เป็นเพียงอนุจวนโหว ถูกคนหลอกเอาเงินไปลงทุนและถูกโกงเงินไปไม่น้อย ร้อนถึงนางที่ต้องตามล้างตามเช็ด

ปัญหามากมายทำให้อิงหลันเสวี่ยล้มป่วย ในยามคับขันนางได้สติ คนของจวนปั๋วกลับมาชายแดนเพื่อส่งข่าว

อิงหมิงเฉิง น้องชายของนางอยากแบ่งเบาภาระจึงอาสาคุ้มกันเสบียงไปชายแดนด้วยตัวเอง กว่านางจะรู้เรื่องก็สายไปเสียแล้ว ข่าวการรบอันหนักหน่วงทำให้กองเสบียงถูกลอบโจมตี กระทั่งมีคนของกองทัพแจ้งมาว่าน้องชายของนางลอบสมคบกับศัตรู ส่งมอบเสบียงให้ชนเผาซงหนู แทนที่จะส่งมอบเสบียงให้ทหารของต้าฉู่!!!

ชายแดนวุ่นวายนานนับปี อิงหลันเสวี่ยแทบจะสูญสิ้นทุกอย่าง เมื่อสามีกลับมานางหวังมีที่พึ่งพิงทั้งทางใจและทางกาย

ถึงอย่างนั้น...นึกไม่ถึงว่าเขากลับพาสตรีนางหนึ่งกลับมาด้วย ...เสียนมู่ ญาติผู้น้องที่แอบติดตามเขาไปออกรบยังชายแดน อีกฝ่ายยังถึงกับตั้งครรภ์แล้วอีกด้วย!!!

ความสิ้นหวังทำให้นางล้มป่วย ร่างกายส่งผลทำให้จิตใจอ่อนแอ การสูญเสียทำให้นางสิ้นหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ในขณะที่กำลังคิดจะปล่อยวาง กลับได้พบคนสนิทของน้องชายที่หนีตายกลับมาได้

นางพบว่า...น้องชายของนางถูกใส่ร้าย เขาไม่ได้สมคบคิดกับศัตรู แต่เพราะไปล่วงรู้ความลับของจ้าวหลิวเข้าเช่นนี้จึงถูกลอบสังหาร!!

อิงหลันเสวี่ยรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย หมายลุกขึ้นทวงความเป็นธรรมให้น้องชาย ให้ตัวเอง รวมไปถึงจวนปั๋ว

นึกไม่ถึง...สามีกลับลงมือก่อนก้าวหนึ่ง เขาส่งหนังสือหย่ามาให้นาง อ้างใช้กฎเจ็ดขับ[1] กล่าวว่านางไร้ทายาทสืบสกุล ปลดนางจากการเป็นโหวฮูหยิน ยึดทรัพย์สินของจวนปั๋วไปอย่างไร้ยางอายไม่พอ เขายังให้คนใกล้ชิดลอบวางยาพิษนางในทุกๆ วันจนนางค่อยๆ สิ้นใจไปช้าๆ!!!

[1] 七出 ชีชู คือฝ่ายสามี “ขับ” ภรรยาออกจากบ้านหากมีพฤติกรรมตรงกับข้อใดข้อหนึ่งใน เช่น ไม่ปรนนิบัติพ่อแม่สามี ไม่มีบุตร คบชู้ อิจฉาริษยา มีโรคร้ายแรง พูดมาก และลักขโมย การหย่าร้างลักษณะนี้ฝ่ายชายเป็นฝ่ายขับภรรยา ภรรยาไม่มีสิทธิ์ขับสามี ฉะนั้นหญิงที่ถูกหย่าร้างจึงได้รับความอับอาย ที่ทนไม่ไหวฆ่าตัวตายไปก็มีไม่น้อย