Se connecterPartager
4
Date de publication:
2026-11-08 13:23:32ชิงหลันปรายตามองพ่อบ้านใหญ่ที่ยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ไกล ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“รวดเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”
“คุณหนูรอง” พ่อบ้านรีบเดินเข้ามาค้อมกาย
“ฮูหยินมีคำสั่งให้ท่านไปพบที่เรือนหลักเดี๋ยวนี้ขอรับ”
“มีเรื่องใดหรือ”
“เรื่องนี้ บ่าวไม่ทราบขอรับ”
“ไม่ทราบหรือไม่กล้าบอก” พ่อบ้านชะงัก ก่อนก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
เถาเถาอดพูดไม่ได้ “ข่าวคุณหนูใหญ่ถูกควบคุมตัวในวังคงมาถึงจวนก่อนพวกเราเสียอีกกระมังเจ้าคะ”
“เถาเถา” ชิงหลันเรียกเสียงเรียบ
“อย่าทำให้พ่อบ้านลำบากใจ”
“เจ้าค่ะ”
นางหันกลับมามองพ่อบ้าน
“ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือยัง”
“กลับมาแล้วขอรับ ตอนนี้อยู่ที่ห้องหนังสือ”
“ดี เช่นนั้นเจ้าช่วยส่งคนไปเรียนท่านพ่อด้วยว่าข้ากำลังจะไปพบฮูหยินที่เรือนหลัก”
พ่อบ้านเงยหน้าขึ้นทันที
“แต่ฮูหยินสั่งให้คุณหนูไปพบทันทีนะขอรับ”
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป”
“เช่นนั้น...”
“เพียงแต่หากเกิดเรื่องใดขึ้นในเรือนหลัก แล้วท่านพ่อไม่ทราบต้นสายปลายเหตุ เจ้าคิดว่าผู้ใดจะต้องรับผิดชอบ”
พ่อบ้านนิ่งงัน ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ข้าเพิ่งกลับจากวังหลวง หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาโดยไม่มีใครรู้เห็น เกรงว่าจวนเสนาบดีของเราคงต้องอธิบายกันยาวทีเดียว”
“คุณหนูรอง”
“เหตุใดต้องตกใจ ข้าเพียงกล่าวเผื่อไว้เท่านั้น”
นางปรายตามองเถาเถา
“เจ้าตามข้ามา ส่วนพ่อบ้านก็ไปทำหน้าที่ของตนให้เรียบร้อย”
“ขอรับ” พ่อบ้านรีบส่งบ่าวคนหนึ่งไปยังห้องหนังสือ ก่อนนำทางสองนายบ่าวไปยังเรือนหลัก
เถาเถาเดินตามหลังเจ้านายด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“คุณหนู ฮูหยินต้องโกรธมากแน่เจ้าค่ะ”
“ก็ดี”
“ดีหรือเจ้าคะ”
“คนที่กำลังโกรธมักพูดมากกว่าที่ควรพูด”
ชิงหลันเหลือบมองสาวใช้
“เจ้าคอยฟังให้ดี วันนี้อาจมีเรื่องน่าสนใจให้จดจำ”
เถาเถาพยักหน้าทันที
“บ่าวจะจำทุกคำเลยเจ้าค่ะ!”
ชิงหลันหัวเราะเบา ๆ
“ไม่จำเป็นต้องจำทุกคำ จำเฉพาะคำที่ทำให้คนพูดเดือดร้อนก็พอ”
ภายในโถงเรือนหลัก หลิวซื่อนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนเก้าอี้ประธาน ถ้วยชาที่วางข้างมือเย็นชืดไปนานแล้ว แต่เจ้าของกลับไม่มีอารมณ์แตะต้อง
ข่าวเสิ่นเยว่หรูถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายในควบคุมตัวเพื่อสอบสวน ทำให้นางแทบคลุ้มคลั่ง
บุตรสาวที่นางทะนุถนอมมาตลอดหลายปีต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ทั้งยังเป็นต่อหน้าคุณหนูและฮูหยินจากตระกูลใหญ่ แล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
“ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูรองมาแล้วเจ้าค่ะ”
ทันทีที่ได้ยินเสียงรายงาน หลิวซื่อก็ตบโต๊ะดังปัง
“ให้นางเข้ามา!”
ชิงหลันก้าวผ่านประตูด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับไม่รู้ว่ากำลังเดินเข้าสู่พายุอารมณ์
“คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”
“เสิ่นชิงหลัน!” หลิวซื่อตวาดลั่น
“เจ้าตัวดี! ยังมีหน้ากลับมาที่จวนอีกหรือ!”
ชิงหลันเลิกคิ้ว
“เหตุใดข้าจะกลับไม่ได้เล่าเจ้าคะ ที่นี่ก็เป็นบ้านของข้า”
“เจ้าทำให้พี่สาวถูกจับในวัง ยังกล้าพูดจาย้อนข้าอีกหรือ”
“พี่หญิงถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวเพื่อสอบสวน มิใช่ถูกจับเพราะข้าสั่งการเสียหน่อย”
“หุบปาก!” หลิวซื่อชี้นิ้วลงพื้น
“คุกเข่าเดี๋ยวนี้”
ชิงหลันก้มมองพื้นหิน ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านแม่ต้องการให้ข้าคุกเข่าด้วยความผิดใด”
“เจ้าทำให้พี่สาวเสียชื่อเสียง!”
“ข้าเป็นคนใส่ผงยาลงในถ้วยชาหรือเจ้าคะ”
“เจ้า!”
“หรือข้าเป็นคนสั่งให้ชุ่ยเอ๋อร์นำผงยาเข้าไปในวัง”
“ข้าบอกให้เจ้าคุกเข่า”
“ข้ากำลังถามว่าตนทำผิดอะไร”
ชิงหลันยืนหลังตรง น้ำเสียงไม่ดังขึ้นแม้แต่น้อย
“หากข้าผิดจริง ย่อมมีเหตุให้รับโทษ แต่หากข้าไม่ได้ทำผิด ท่านแม่จะลงโทษข้าเพียงเพราะไม่พอใจหรือเจ้าคะ”
หลิวซื่อโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ
“แม่นมหลัว! จับนางคุกเข่า”
แม่นมหลัวรีบก้าวเข้ามาพร้อมสาวใช้อีกสองคน
เถาเถาขยับตัวทันที
“พวกเจ้าจะทำอะไรคุณหนู”
ชิงหลันยกมือห้าม
“เถาเถา ถอยไป”
“แต่คุณหนู...”
“ข้าจัดการเอง”
นางหันไปมองแม่นมหลัว
“เจ้าจะจับข้าคุกเข่าจริงหรือ”
แม่นมหลัวชะงัก
“บ่าวเพียงทำตามคำสั่งฮูหยินเจ้าค่ะ”
“ดี เช่นนั้นข้าจะถามอีกครั้ง หากเจ้าจับข้าจนเกิดบาดแผล ใครจะรับผิดชอบ”
“เรื่องนั้น...”
“ข้าเพิ่งกลับจากวังหลวงในฐานะผู้เสียหายจากคดีวางยา หากเจ้าหน้าที่เรียกข้าไปให้ปากคำเพิ่มเติม แล้วพบว่าข้าถูกทำร้ายหลังกลับถึงจวน เจ้าคิดว่าคนแรกที่ถูกสอบถามจะเป็นผู้ใด” แม่นมหลัวหน้าซีด ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ฮูหยินอาจมีฐานะสูงส่ง แต่เจ้าก็เป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง เจ้าคิดว่าหากเกิดเรื่องขึ้นจริง ฮูหยินจะยอมรับผิดแทนเจ้าหรือ” คำพูดนั้นทำให้แม่นมหลัวรีบชักมือกลับ
หลิวซื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งโมโห
“นังบ่าวไร้ประโยชน์ ข้าสั่งให้จับนาง”
แม่นมหลัวกลับไม่กล้าขยับ ชิงหลันหันมามองแม่เลี้ยง
“ท่านแม่อย่าเพิ่งโกรธเลยเจ้าค่ะ ข้าเพียงเตือนนางด้วยความหวังดี”
“เจ้ากล้าเอาคดีในวังมาข่มขู่ข้า”
“ข้าไม่ได้ข่มขู่” ชิงหลันยิ้มหวาน
“ข้าเพียงสงสัยว่าท่านแม่ต้องการให้ข้ารับโทษเพราะเหตุใด หากวันนี้ข้าดื่มชาถ้วยนั้นแล้วเกิดอาการแพ้รุนแรง ท่านแม่จะยังกล่าวว่าข้าเป็นฝ่ายผิดหรือไม่”
“ก็แค่ผงยาทำให้เกิดผื่นแดง มิได้ทำให้เจ้าตายเสียหน่อย” สิ้นคำ หลิวซื่อก็ชะงักไปเอง รอยยิ้มบนใบหน้าชิงหลันค่อย ๆ กว้างขึ้น
“ท่านแม่...” นางทอดเสียงเรียกอย่างอ่อนหวาน
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าผงยานั้นทำให้เกิดผื่นแดง”
หลิวซื่อเม้มริมฝีปาก
“ข้าได้ยินคนกลับมารายงาน!”
“คนผู้ใดเจ้าคะ”
“บ่าวในจวน!”
“บ่าวคนใด”
“เจ้าจะซักไซ้ข้าทำไม!”
“เพราะข้าสงสัยเจ้าค่ะ”
ชิงหลันขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว
“ตอนอยู่ในวัง หมอหลวงเพียงตรวจพบผงยาที่อาจทำให้เกิดผื่นแพ้ และยังต้องตรวจสอบเพิ่มเติม แต่ท่านแม่กลับพูดอย่างมั่นใจว่าเป็นผงยาทำให้เกิดผื่นแดง”
“ก็ข้าได้ยินมา!”
“เช่นนั้นคงไม่ลำบากที่จะบอกชื่อคนส่งข่าว”
หลิวซื่อกำมือแน่น
“เสิ่นชิงหลัน เจ้ากำลังสอบสวนข้าหรือ”
“ข้าไม่กล้าหรอกเจ้าค่ะ”
ชิงหลันยิ้มอย่างไร้เดียงสา
“แต่หากท่านแม่ไม่ยอมบอก ข้าคงต้องสงสัยต่อไป”
“เจ้า!”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก191.4K Vuesให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.9K Vuesคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M Vuesรอยร้าวรัก
Sitha77.1K Vuesบ่วงเสน่หา พ่อสามี
พิมพ์ใจ201 Vuesนางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก
เด็กหญิงพุงกลม251 VuesIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK180 VuesThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T264 Vues
