5

“หรือท่านแม่มีเหตุผลที่ไม่อยากให้ข้ารู้”

“ข้าไม่มีอะไรต้องปิดบัง!”

“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็บอกมาเถิด”

หลิวซื่อแทบกระอักเลือด นางไม่เคยถูกเด็กสาวผู้นี้ไล่ต้อนจนพูดไม่ออกมาก่อน เมื่อก่อนเสิ่นชิงหลันมักเงียบขรึม ไม่โต้เถียง ต่อให้ถูกตำหนิก็เพียงก้มหน้ารับฟัง แต่วันนี้กลับแตกต่างราวกับคนละคน

“พอได้แล้ว” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตู

เสิ่นเหวินจงก้าวเข้ามาในโถงด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“เสียงเอะอะดังไปถึงห้องหนังสือ เกิดเรื่องอันใดขึ้น!”

หลิวซื่อรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที

“ท่านพี่!” นางลุกขึ้นเดินไปหาสามี ดวงตาคลอด้วยน้ำตา

“ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ ชิงหลันทำให้เยว่หรูถูกควบคุมตัวในวัง พอกลับมาก็ยังพูดจาไม่เคารพข้า ข้าเพียงจะสั่งสอนนาง แต่นางกลับเอาเรื่องคดีหลวงมาข่มขู่” เสิ่นเหวินจงหันมามองบุตรสาว

“ชิงหลัน เจ้าทำอะไรอีก”

ชิงหลันย่อกายคารวะอย่างสงบ

“คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ”

“ข้าถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“ข้าก็อยากถามท่านพ่อเช่นกันเจ้าค่ะ”

เสิ่นเหวินจงขมวดคิ้ว

“ถามอะไร”

“หากวันนี้ข้าดื่มชาถ้วยนั้นลงไปแล้วเกิดอาการแพ้จนเสียโฉม ท่านพ่อจะยังกล่าวว่าข้าเป็นฝ่ายก่อเรื่องหรือไม่”

“เรื่องนั้น...”

“ข้าเป็นผู้เกือบได้รับอันตราย แต่เมื่อกลับถึงจวนกลับถูกสั่งให้คุกเข่ารับโทษ” ชิงหลันมองบิดาตรง ๆ

“ท่านพ่อคิดว่าข้าสมควรได้รับโทษด้วยเหตุใดเจ้าคะ” เสิ่นเหวินจงนิ่งไป หลิวซื่อรีบกล่าวแทรก

“นางทำให้เยว่หรูเสียชื่อเสียง”

“ท่านแม่” ชิงหลันหันกลับไปทันที

“หากพี่หญิงบริสุทธิ์ การสอบสวนย่อมคืนความเป็นธรรมให้นาง แต่หากนางทำผิดจริง ท่านต้องการให้ข้ารับผิดแทนหรือ”

“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น!”

“เช่นนั้นก็อย่ากล่าวว่าข้าทำให้พี่หญิงเสียชื่อเสียงเลยเจ้าค่ะ เพราะคนที่ทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหาย ย่อมเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับผงยาในถ้วยชา”

เสิ่นเหวินจงยกมือห้าม

“พอแล้ว!” ชิงหลันหันกลับมาหาบิดา

“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นความอับอายของจวนเสนาบดี แต่หากข้าถูกลงโทษทั้งที่ยังไม่มีความผิด ผู้คนจะมองว่าจวนของเราปกป้องผู้ต้องสงสัยและรังแกผู้เสียหายหรือไม่เจ้าคะ” คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของเสิ่นเหวินจงเปลี่ยนไปทันที

เขาเป็นเสนาบดีกรมพิธีการ ย่อมให้ความสำคัญกับชื่อเสียงและความประพฤติของคนในตระกูล

หากมีข่าวว่าจวนเสนาบดีลงโทษบุตรสาวที่เกือบถูกวางยา ย่อมกลายเป็นเรื่องน่าอับอาย

“หลิวซื่อ” เขาหันไปมองภรรยา “เจ้าจะลงโทษนางด้วยเหตุใด”

หลิวซื่อชะงัก

“ท่านพี่ ข้าเพียง...”

“ข้าถามว่าเจ้ามีหลักฐานว่านางทำผิดหรือไม่!”

“ยังไม่มีเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งลงโทษ!”

หลิวซื่อกัดริมฝีปากแน่น ชิงหลันยิ้มบาง ๆ

ดีมากท่านพ่อ ในเมื่อท่านรักชื่อเสียงนัก ข้าก็จะใช้สิ่งนั้นให้เป็นประโยชน์

“ท่านพ่อเจ้าคะ”

เสิ่นเหวินจงหันกลับมา

“ยังมีอะไรอีก”

“เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ข้ามีเรื่องอยากขอสามประการเจ้าค่ะ”

“ว่ามา”

“ประการแรก ขอให้ท่านพ่อสั่งห้ามคนในจวนข่มขู่หรือแทรกแซงผู้เกี่ยวข้องกับคดีในวัง ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นใคร”

เสิ่นเหวินจงพยักหน้า

“เรื่องนี้สมควร”

“ประการที่สอง ห้ามผู้ใดลงโทษเถาเถาหรือบ่าวในเรือนของข้าโดยไม่มีความผิด เพราะพวกนางอาจถูกเรียกไปให้ปากคำเพิ่มเติม”

“ได้”

“ส่วนประการที่สาม...”

ชิงหลันหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ข้าต้องการตรวจสอบบัญชีสินเดิมของท่านแม่เจ้าค่ะ”

“อะไรนะ” หลิวซื่อร้องขึ้นทันที

“เรื่องคดีในวังเกี่ยวอะไรกับสินเดิมของมารดาเจ้า!”

ชิงหลันหันไปมองแม่เลี้ยง

“ไม่เกี่ยวโดยตรงเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าจะเอามาพูดทำไม!”

“เพราะข้าไม่อยากให้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นกับทรัพย์สินของมารดาเหมือนที่เกิดขึ้นกับถ้วยชา”

“เจ้ากล้ากล่าวหาข้าหรือ!”

“ข้ายังไม่ได้กล่าวหาท่านแม่เลยเจ้าค่ะ”

ชิงหลันยิ้ม

“เหตุใดท่านจึงรีบร้อนรับคำอีกแล้ว”

หลิวซื่อหน้าแดงก่ำ

เสิ่นเหวินจงขมวดคิ้ว

“ชิงหลัน เจ้าจะตรวจบัญชีไปทำไม?”

“เพราะข้าเป็นบุตรสาวของท่านแม่ และทรัพย์สินเหล่านั้นเป็นสินเดิมของนาง”

“แต่หลิวซื่อดูแลมาตลอดหลายปี”

“ข้าทราบเจ้าค่ะ”

ชิงหลันหยิบสมุดบัญชีเก่าเล่มเล็กออกจากแขนเสื้อ

“และเพราะมีคนดูแลมานาน ข้าจึงอยากตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี”

หลิวซื่อหน้าซีดเล็กน้อยเมื่อเห็นสมุดบัญชี

“นั่นอะไร!”

“บัญชีร้านผ้าของท่านแม่เจ้าค่ะ”

ชิงหลันเปิดหน้าหนึ่ง

“ก่อนท่านแม่เสียชีวิต ร้านผ้าทั้งสามแห่งมีรายได้สม่ำเสมอ แต่หลังจากนั้นไม่นาน รายได้ที่ส่งเข้าบัญชีสินเดิมกลับลดลงอย่างผิดปกติ”

เสิ่นเหวินจงมองเอกสาร

“กิจการค้าขายย่อมมีขึ้นมีลง”

“จริงเจ้าค่ะ”

ชิงหลันพยักหน้า

“แต่หากกิจการขาดทุนต่อเนื่อง เหตุใดจึงยังสั่งผ้าเข้าร้านจำนวนมาก และเหตุใดค่าใช้จ่ายบางรายการจึงเพิ่มขึ้นทุกปี”

หลิวซื่อรีบตอบ

“ก็เพราะต้นทุนสูงขึ้น!”

“ต้นทุนใดหรือเจ้าคะ”

“ค่าผ้า ค่าขนส่ง ค่าแรง!”

“เช่นนั้นก็ควรมีหลักฐานการจ่ายเงิน”

“ย่อมมี!”

“ดีเจ้าค่ะ” ชิงหลันปิดสมุดบัญชี

“ข้าจึงอยากตรวจสอบ”

หลิวซื่อชะงัก นางเพิ่งรู้ตัวว่าถูกเด็กสาวย้อนคำพูดอีกครั้ง เสิ่นเหวินจงมองภรรยา ก่อนหันกลับมาหาบุตรสาว

“เจ้าต้องการตรวจอย่างไร”

“ขอให้ท่านแม่ส่งบัญชีสินเดิม บัญชีร้านค้า และเอกสารรับจ่ายที่อยู่ในความดูแลของจวนมาให้ข้าตรวจสอบ โดยข้าจะเชิญผู้ดูแลร้านเดิมของท่านแม่มาช่วยตรวจเทียบกับหลักฐานจากคู่ค้า”

“ไม่จำเป็น!” หลิวซื่อรีบคัดค้าน

“ข้าดูแลกิจการเหล่านั้นมาหลายปี ไม่เคยมีปัญหา!”

ชิงหลันหันไปมอง

“หากไม่เคยมีปัญหา ท่านแม่ควรยินดีให้ตรวจสอบมิใช่หรือเจ้าคะ?”

“เจ้าไม่ไว้ใจข้า!”

“ความไว้ใจไม่ใช่สิ่งที่ใช้แทนบัญชีได้เจ้าค่ะ”

เสิ่นเหวินจงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว ชิงหลันกล่าวต่อ

“ข้าไม่ได้ต้องการกล่าวหาผู้ใด แต่หากวันหนึ่งมีคนถามว่าสินเดิมของมารดาข้าหายไปไหน แล้วจวนเสนาบดีตอบไม่ได้ ท่านพ่อคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

เสิ่นเหวินจงหน้าเคร่งขึ้นทันที

“พอแล้ว” เขาหันไปทางหลิวซื่อ

“เจ้าจงจัดเตรียมบัญชีทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับสินเดิมของหลินหว่านอี๋ ส่งให้ชิงหลันตรวจสอบภายในสามวัน”