Se connecterPartager
6
Date de publication:
2026-11-10 22:01:07“ท่านพี่!”
“ข้าสั่งแล้ว!”
หลิวซื่อกำมือแน่น
“แต่ชิงหลันยังเด็ก นางจะเข้าใจเรื่องบัญชีได้อย่างไร”
“หากข้าไม่เข้าใจ ก็ยังมีผู้ตรวจบัญชีช่วยดูเจ้าค่ะ” ชิงหลันตอบทันที
“หรือท่านแม่ไม่ต้องการให้คนนอกเห็นบัญชีเหล่านั้น”
“เจ้าหยุดพูดเสียที!”
“หลิวซื่อ!” เสิ่นเหวินจงตวาด
“เจ้าจะทำให้เรื่องวุ่นวายไปถึงไหน ส่งบัญชีให้นางตรวจเสีย เรื่องจะได้จบ”
หลิวซื่อจำต้องก้มหน้ารับคำ
“เจ้าค่ะ” ชิงหลันยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”
เสิ่นเหวินจงถอนหายใจ
“ส่วนเรื่องในวัง รอผลสอบสวนก่อน อย่าให้ผู้ใดก่อเรื่องเพิ่มอีก”
“ข้าจะไม่เป็นฝ่ายก่อเรื่องก่อนเจ้าค่ะ”
ชิงหลันตอบอย่างนอบน้อม
“แต่หากมีคนคิดทำร้ายข้าอีก ข้าก็คงไม่ยืนเฉยให้เขาลงมือ”
เสิ่นเหวินจงมองบุตรสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป เมื่อบิดาลับสายตา หลิวซื่อก็หันกลับมาทันที
“เสิ่นชิงหลัน!”
ชิงหลันหยุดเดิน
“เจ้าคะ”
“เจ้าคิดว่าตนชนะแล้วหรือ”
“ยังเจ้าค่ะ” คำตอบนั้นทำให้หลิวซื่อชะงัก
“อะไรนะ”
“ข้ายังไม่ได้ชนะ”
ชิงหลันเดินกลับมาใกล้สองก้าว
“เพราะข้ายังไม่ได้สินเดิมของท่านแม่คืนแม้แต่ตำลึงเดียว”
“เจ้า!”
“อีกสามวันข้าจะมาตรวจบัญชี”
ชิงหลันยิ้มอ่อนหวาน
“หากทุกอย่างถูกต้อง ข้าจะขอโทษท่านแม่ต่อหน้าท่านพ่อ”
“แล้วหากไม่ถูกต้องเล่า!”
“ข้าก็จะทวงคืนให้ครบ”
“เจ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ!”
“ไม่กลัวก็ดีเจ้าค่ะ” ชิงหลันย่อกายคารวะ
“เพราะข้าเองก็ไม่ชอบศัตรูที่ยอมแพ้ง่าย ๆ”
หลิวซื่อเบิกตากว้าง
“เจ้าเรียกข้าว่าศัตรูหรือ!”
ชิงหลันเงยหน้าขึ้น
“ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใดเลยเจ้าค่ะ” นางยิ้มบาง ๆ
“ท่านแม่คิดมากไปเองกระมัง”
กล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกจากเรือนหลัก โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธที่ดังตามหลังมา
เถาเถารีบเดินตามเจ้านาย ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเมื่อพ้นระยะสายตาคนในเรือน
“คุณหนู! วันนี้ท่านทำให้ฮูหยินโกรธจนแทบเป็นลมเลยเจ้าค่ะ!”
ชิงหลันปรายตามอง
“เจ้าดีใจหรือ”
“ดีใจสิเจ้าคะ หลายปีมานี้ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่เอาแต่รังแกท่าน วันนี้ในที่สุดก็ถึงคราวพวกนางเสียบ้าง!”
“อย่าเพิ่งดีใจ”
“เหตุใดเล่าเจ้าคะ”
“เพราะหลิวซื่อยังไม่ได้แพ้จริง ๆ”
ชิงหลันเดินต่ออย่างไม่รีบร้อน
“นางเพียงเสียเปรียบหนึ่งยกเท่านั้น”
“แล้วคุณหนูจะทำอย่างไรต่อ?”
“ทำให้นางเสียเปรียบอีก”
เถาเถายิ้มกว้าง
“บ่าวชอบคำตอบนี้เจ้าค่ะ”
ยามค่ำคืน แสงตะเกียงส่องสว่างภายในห้องหนังสือเล็กของเรือนชิงหลัน บนโต๊ะไม้มีสมุดบัญชีเก่าหลายเล่มวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ข้างกันเป็นกล่องไม้ที่เคยเป็นของหลินหว่านอี๋ มารดาผู้ล่วงลับ
เถาเถานำชาอุ่นมาวางให้เจ้านาย ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กข้างโต๊ะ
“คุณหนู บ่าวคิดว่าฮูหยินต้องปลอมบัญชีแน่เจ้าค่ะ”
ชิงหลันพลิกหน้ากระดาษ
“นางทำแน่”
“แล้วเหตุใดคุณหนูยังให้เวลานางตั้งสามวัน”
“เพราะข้าอยากรู้ว่านางจะปลอมอย่างไร”
เถาเถากะพริบตา
“หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
ชิงหลันวางพู่กันลง
“หากข้าบังคับให้นางส่งบัญชีทันที นางอาจอ้างว่าเอกสารไม่ครบ หรือโยนความผิดให้ผู้ดูแลร้าน แต่หากให้เวลาสามวัน นางจะคิดว่าตนมีโอกาสแก้ไขทุกอย่าง”
“แล้วนางก็จะปลอมบัญชี”
“ใช่”
“แต่ถ้านางปลอมได้แนบเนียนเล่าเจ้าคะ”
ชิงหลันยิ้ม
“ต่อให้แก้บัญชีในจวนได้ นางก็แก้เอกสารของคู่ค้าทุกแห่งไม่ได้”
เถาเถาเบิกตากว้าง
“จริงด้วย!”
“พรุ่งนี้เจ้าจงไปพบหลี่จง ผู้ดูแลร้านผ้าคนเก่าของท่านแม่”
“ท่านลุงหลี่หรือเจ้าคะ”
“ใช่”
“แต่ท่านลุงหลี่ไม่ได้ทำงานให้จวนมาหลายปีแล้ว”
“เพราะหลิวซื่อปลดเขาออกหลังท่านแม่เสียชีวิต”
ชิงหลันเปิดกล่องไม้ หยิบจดหมายเก่าฉบับหนึ่งออกมา
“ก่อนจากไป เขาเคยบอกข้าว่าหากวันหนึ่งต้องการตรวจสอบกิจการ ให้ไปหาเขา”
“คุณหนูเก็บจดหมายไว้ตลอดเลยหรือเจ้าคะ”
“แน่นอน” ชิงหลันลูบกระดาษที่เริ่มเหลือง
“คนที่ท่านแม่ไว้ใจ ข้าไม่เคยลืม”
เถาเถามองเจ้านายด้วยแววตาอ่อนลง
“บ่าวจะไปพบท่านลุงหลี่ตั้งแต่เช้าเจ้าค่ะ”
“อย่าไปคนเดียว”
“เจ้าคะ”
“ให้คนของร้านเครื่องหอมที่ข้าไว้ใจไปด้วย และอย่าใช้รถม้าของจวน”
เถาเถาพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
“บอกหลี่จงว่าข้าต้องการบัญชีต้นขั้ว ใบส่งสินค้า และหลักฐานรับเงินที่คู่ค้าเก็บไว้ หากเขามีสำเนาเอกสารเก่า ก็ให้นำมาให้ข้าตรวจสอบก่อน”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
ชิงหลันหยิบสมุดบัญชีอีกเล่มขึ้นมา
“ส่วนข้าจะตรวจเอกสารที่ท่านแม่เก็บไว้”
เถาเถามองตัวเลขมากมายบนกระดาษ
“คุณหนูอ่านบัญชีพวกนี้คล่องจริง ๆ นะเจ้าคะ”
“ท่านลุงหลี่เคยสอนข้าตั้งแต่เด็ก”
“บ่าวจำได้แล้วเจ้าค่ะ เมื่อก่อนคุณหนูชอบแอบไปนั่งในร้านผ้าของฮูหยินผู้ล่วงลับ”
“ตอนนั้นข้าเพียงสนุกกับการคิดเงิน”
ชิงหลันยิ้มจาง ๆ
“แต่ตอนนี้ตัวเลขเหล่านี้อาจช่วยให้ข้ารู้ว่ามีใครขโมยทรัพย์สินของท่านแม่ไปบ้าง”
เถาเถากำหมัด
“บ่าวจะช่วยคุณหนูทวงคืนให้หมดเลยเจ้าค่ะ!”
“ดี” ชิงหลันยิ้มเจ้าเล่ห์
“เพราะข้าไม่คิดจะปล่อยให้หลิวซื่อเก็บไว้แม้แต่ตำลึงเดียว”
ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนฉินอ๋อง
เซียวจิ่งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่ ด้านหน้ามีกองเอกสารราชการวางเรียงเป็นระเบียบ
หานจื่อเฉินเดินเข้ามาค้อมกาย
“ท่านอ๋อง มีรายงานจากการสอบสวนคดีน้ำชาพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่ามา”
“ชุ่ยเอ๋อร์ยอมรับว่าเป็นผู้ใส่ผงยาลงในถ้วยชาของคุณหนูรองเสิ่น แต่ยังไม่ยอมเปิดเผยผู้สั่งการ ส่วนคุณหนูใหญ่เสิ่นยังคงปฏิเสธความเกี่ยวข้อง”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
วิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์85.2K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat139.3K Vuesเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.4K Vuesพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet192.4K Vuesคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร197 Vuesซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน247 Vuesสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่190 VuesTATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2179 Vues
