Se connecterPartager
7
Date de publication:
2026-11-10 22:02:29เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ตรวจสอบต่อไป อย่าเพิ่งสรุป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
หานจื่อเฉินลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“เรื่องใด”
“วันนี้คุณหนูรองเสิ่นกลับถึงจวนได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ทำให้เสนาบดีเสิ่นยอมอนุญาตให้นางตรวจสอบบัญชีสินเดิมของมารดาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น
“นางทำอย่างไร”
“คนของเราที่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของจวนเสนาบดีรายงานว่า นางถูกหลิวซื่อสั่งให้คุกเข่ารับโทษ แต่ไม่ยอมคุกเข่า กลับใช้เรื่องคดีในวังและชื่อเสียงของจวนเสนาบดีเป็นเหตุผลโต้กลับ จากนั้นจึงยื่นข้อเรียกร้องเรื่องบัญชีสินเดิมพ่ะย่ะค่ะ” มุมปากของเซียวจิ่งเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย
“นางไม่ยอมเสียเปรียบจริง ๆ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเสนาบดีเสิ่นยอม”
“ยอมพ่ะย่ะค่ะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ช่างรู้จักเลือกจุดอ่อนของคน” หานจื่อเฉินพยักหน้า
“กระหม่อมยังตรวจพบอีกว่า ร้านผ้าของมารดาคุณหนูรองเสิ่นเคยติดต่อค้าขายกับพ่อค้าคนกลางที่อยู่ในเครือข่ายทุจริตเสบียงทหารพ่ะย่ะค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเซียวจิ่งเหยียนจางลง
“มีหลักฐานแน่ชัดหรือ”
“มีชื่อร้านปรากฏในบัญชีขนส่ง แต่ยังไม่ทราบว่าร้านผ้าเกี่ยวข้องโดยตรงหรือถูกนำชื่อไปใช้บังหน้า”
“อย่าเพิ่งสรุป”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เซียวจิ่งเหยียนหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน
“ตรวจสอบเส้นทางเงินต่อไป โดยเฉพาะรายการที่เกี่ยวข้องกับเฉินกั๋วจง”
หานจื่อเฉินรับคำ ก่อนถามอย่างระมัดระวัง
“ท่านอ๋องทรงต้องการให้กระหม่อมส่งคนไปช่วยคุณหนูรองเสิ่นตรวจบัญชีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่จำเป็น”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“นางเพิ่งได้สิทธิ์ตรวจสอบมาเอง หากข้าเข้าไปยุ่งโดยไม่มีเหตุผล จะกลายเป็นทำให้นางเสียเปรียบ”
หานจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย เซียวจิ่งเหยียนกล่าวต่อ
“ปล่อยให้นางจัดการเรื่องของนาง ส่วนเราตรวจสอบคดีของเรา หากหลักฐานเชื่อมโยงกันจริง ค่อยหาทางพูดคุย”
“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อองครักษ์ถอยออกไป เซียวจิ่งเหยียนก็ทอดสายตามองเอกสารบนโต๊ะ
ภาพหญิงสาวในชุดสีอ่อนที่ยืนเผชิญหน้ากับพี่สาวอย่างไม่สะทกสะท้านปรากฏขึ้นในความคิด
เสิ่นชิงหลัน... เจ้าช่างแตกต่างจากข่าวลือเสียจริง
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนกลับไปอ่านรายงานต่อ
เช้าวันถัดมา เถาเถาออกจากจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี
ชิงหลันใช้เวลาช่วงเช้าตรวจสมุดบัญชีเก่าของมารดาและจัดรายการที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม
จนกระทั่งใกล้เที่ยง เถาเถาจึงกลับมาพร้อมห่อผ้าสีน้ำตาล
“คุณหนู!”
ชิงหลันเงยหน้าขึ้น
“ได้มาหรือไม่?”
“ได้มาแล้วเจ้าค่ะ” เถาเถารีบปิดประตู ก่อนวางห่อผ้าลงบนโต๊ะ
“ท่านลุงหลี่ฝากเอกสารเหล่านี้มาให้เจ้าค่ะ เขาบอกว่ายังมีอีกหลายรายการที่ต้องไปขอสำเนาจากคู่ค้า แต่เท่านี้ก็น่าจะช่วยคุณหนูได้มากแล้ว”
ชิงหลันเปิดห่อผ้า ภายในมีบัญชีต้นขั้ว ใบส่งสินค้า และบันทึกการรับเงินหลายฉบับ
นางหยิบเอกสารขึ้นมาตรวจทีละแผ่น เถาเถานั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ชิงหลันไม่ตอบทันที นางนำสมุดบัญชีของมารดาวางเทียบกับเอกสารที่ได้รับมา นิ้วเรียวหยุดอยู่บนรายการหนึ่ง
“แปลก”
“อะไรแปลกเจ้าคะ”
“ร้านผ้าของท่านแม่เคยจ่ายค่าขนส่งให้สำนักการค้าแห่งหนึ่ง แต่จำนวนเงินสูงกว่าค่าขนส่งผ้าทั่วไปหลายเท่า”
เถาเถาขยับเข้ามาดู
“อาจเป็นการขนส่งระยะไกลหรือไม่เจ้าคะ?”
“เป็นไปได้”
ชิงหลันหยิบใบส่งสินค้าอีกฉบับ
“แต่ดูนี่”
“อะไรหรือเจ้าคะ?”
“รายการนี้ระบุว่ามีการขนส่งผ้าสิบหีบ แต่ค่าใช้จ่ายกลับเท่ากับการขนส่งสินค้าหลายสิบเกวียน”
เถาเถาเบิกตากว้าง
“มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ”
“ยังมีอีก”
ชิงหลันชี้ชื่อร้านค้าแห่งหนึ่ง
“สำนักการค้าหย่งอัน”
“ร้านอะไรหรือเจ้าคะ”
“ในบัญชีเขียนว่าเป็นผู้รับจ้างขนส่ง แต่ในเอกสารอีกฉบับกลับระบุว่าสำนักการค้านี้รับซื้อธัญพืชและเสบียง”
เถาเถาขมวดคิ้ว
“ร้านผ้าของฮูหยินผู้ล่วงลับเกี่ยวข้องกับเสบียงด้วยหรือเจ้าคะ”
“ข้าก็อยากรู้เช่นกัน” ชิงหลันพลิกเอกสารอีกหลายแผ่น ก่อนหยุดที่ชื่อบุคคลหนึ่งซึ่งปรากฏในบันทึกการรับเงิน
เฉินกั๋วจง… นางอ่านชื่อนั้นซ้ำในใจ
“คุณหนู รู้จักคนผู้นี้หรือเจ้าคะ”
“รองเสนาบดีกรมคลัง”
เถาเถาตกใจ
“ขุนนางใหญ่เช่นนั้นมาเกี่ยวข้องกับร้านผ้าของฮูหยินได้อย่างไร!”
“ยังไม่รู้” ชิงหลันตอบทันที
“ชื่อที่ปรากฏในเอกสารไม่ได้หมายความว่าเขาทำผิด เราต้องหาหลักฐานให้มากกว่านี้”
เถาเถาพยักหน้า
“แล้วจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”
ชิงหลันปิดสมุดบัญชี
“ไปดูร้านผ้าด้วยตนเอง”
“วันนี้เลยหรือเจ้าคะ?”
“พรุ่งนี้เช้า”
“แต่ฮูหยินอาจส่งคนไปขัดขวาง”
“ก็ดี” เถาเถาหัวเราะออกมา
“คุณหนูพูดคำนี้อีกแล้ว!”
“เพราะหากนางขัดขวาง ข้าก็จะรู้ว่ามีสิ่งใดที่นางไม่อยากให้ข้าพบ” ชิงหลันหยิบหนังสืออนุญาตจากบิดาที่พ่อบ้านนำมาส่งเมื่อเช้าขึ้นมา
“ข้ามีสิทธิ์ตรวจสอบบัญชีอย่างถูกต้องแล้ว หากผู้ใดไม่ยอมให้ตรวจ ก็ต้องอธิบายเหตุผล”
“เจ้าค่ะ!” เถาเถารับคำอย่างกระตือรือร้น
“บ่าวจะเตรียมรถม้าให้พร้อม”
“แล้วอย่าลืมแจ้งท่านลุงหลี่ให้มาพบข้าที่ร้านด้วย”
“ได้เจ้าค่ะ” เมื่อสาวใช้เดินออกไป ชิงหลันก้มมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง
ชื่อเฉินกั๋วจงยังคงปรากฏอยู่ตรงหน้า นางนึกถึงมารดาที่จากไปเมื่อสิบปีก่อน
หลินหว่านอี๋เป็นสตรีฉลาด รอบคอบ และไม่เคยทำการค้าโดยปราศจากเหตุผล
หากบัญชีเหล่านี้มีความผิดปกติจริง ย่อมมีบางสิ่งซ่อนอยู่เบื้องหลัง ชิงหลันใช้นิ้วแตะตัวอักษรบนกระดาษ
“ท่านแม่...” เสียงของนางเบาลง
“ก่อนท่านจากไป ท่านพบสิ่งใดกันแน่”
ไม่มีผู้ใดตอบ มีเพียงเสียงลมหนาวพัดผ่านหน้าต่าง
ชิงหลันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเก็บเอกสารทั้งหมดลงกล่องอย่างระมัดระวัง
นางไม่ได้คิดจะกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน แต่ก็ไม่มีวันปล่อยให้ความผิดปกติเหล่านี้ผ่านสายตาไปเฉย ๆ
“หลิวซื่อ...” มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าคิดว่าข้าต้องการเพียงเงินไม่กี่ตำลึงหรือ”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
ภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.9K Vuesประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่220.7K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K Vuesหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา367.6K Vuesรักอับปาง
เขียว_หวาน100 Vuesเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน249 Vuesหมอดิน
Nidchynoi80 Vuesหลงใหลรักเบอร์ตอง
SUGARNA48 Vues
