Se connecterPartager
8
Date de publication:
2026-11-10 22:04:25นางลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง มองแสงแดดอ่อนที่ส่องกระทบผิวน้ำในสระ ก่อนทอดสายตาไปยังต้นเหมยที่กำลังผลิบานอยู่ริมทางเดิน
“สิ่งใดเป็นของท่านแม่ ข้าจะเอาคืนทั้งหมด” ดวงตาคู่สวยฉายประกายเย็นชา
“ส่วนผู้ใดคิดขโมยไป...” ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ข้าจะให้มันชดใช้จนไม่เหลือแม้แต่ตำลึงเดียว”
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนป้ายไม้สลักอักษรสีทองเหนือประตูร้านผ้าจิ่นซิ่ว ร้านค้าขนาดใหญ่บนถนนสายการค้าของเมืองเยี่ยนจิง แม้เพิ่งผ่านยามเช้ามาไม่นาน แต่สองฝั่งถนนก็เต็มไปด้วยพ่อค้าและผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของ
รถม้าคันหนึ่งหยุดลงหน้าร้าน เถาเถารีบก้าวลงมาก่อนจะหันกลับไปประคองเสิ่นชิงหลัน ซึ่งวันนี้สวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายดอกเหมยอย่างประณีต
“คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ”
ชิงหลันเงยหน้ามองป้ายร้าน รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง
ร้านผ้าจิ่นซิ่วเป็นหนึ่งในกิจการที่มารดาของนางสร้างขึ้นก่อนแต่งเข้าจวนเสนาบดี เมื่อครั้งยังมีชีวิต หลินหว่านอี๋มักพานางมาที่นี่และสอนให้รู้จักผ้าไหมชนิดต่าง ๆ รวมถึงวิธีคิดต้นทุนและกำไร
สิบปีผ่านไป ร้านยังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่คนที่เคยจับมือนางเดินเลือกผ้ากลับไม่มีวันหวนคืน
“คุณหนู...” เถาเถาเรียกเบา ๆ
ชิงหลันดึงสายตากลับมา
“เข้าไปกันเถอะ”
หลี่จง อดีตผู้ดูแลร้านผ้าซึ่งเดินทางมารออยู่ก่อนแล้ว รีบเข้ามาคำนับ
“คารวะคุณหนูรองขอรับ”
“ท่านลุงหลี่ ไม่ต้องมากพิธี”
“หลายปีแล้วที่บ่าวไม่ได้กลับมาที่นี่” หลี่จงมองร้านด้วยแววตาหม่นลง “ไม่คิดเลยว่าจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้”
ชิงหลันก้าวเข้าไปภายในร้าน ก่อนหยุดมองผ้าที่วางเรียงรายอยู่บนชั้น
ผ้าไหมชั้นดีซึ่งเคยเป็นสินค้าขึ้นชื่อกลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่พับ ส่วนใหญ่ถูกแทนที่ด้วยผ้าคุณภาพธรรมดา แต่ราคาที่ติดไว้กลับสูงกว่าที่ควร นางหยิบผ้าพับหนึ่งขึ้นมาลูบเบา ๆ
“ผืนนี้ขายเท่าใด”
ลูกจ้างที่อยู่ใกล้รีบตอบ
“สิบสองตำลึงขอรับ”
ชิงหลันเลิกคิ้ว
“สิบสองตำลึง”
“ขอรับ”
“ผ้าชนิดนี้เมื่อก่อนขายเพียงเจ็ดถึงแปดตำลึงมิใช่หรือ”
ลูกจ้างอึกอัก
“ผู้จัดการร้านเป็นคนกำหนดราคาขอรับ”
“แล้วขายดีหรือไม่?”
“เอ่อ...”
“ตอบตามจริง”
“ช่วงนี้ขายไม่ค่อยดีขอรับ”
ชิงหลันพยักหน้า ก่อนวางผ้าคืน
“ตั้งราคาแพงกว่าคุณภาพสินค้า ลูกค้าย่อมไม่อยากซื้อ แต่ในบัญชีกลับบอกว่าร้านขาดทุนเพราะต้นทุนสูงขึ้น”
นางหันไปหาหลี่จง
“ท่านลุงหลี่ ร้านนี้มีลูกค้าประจำมากเพียงใด”
“สมัยฮูหยินยังมีชีวิต มีลูกค้าจากจวนขุนนางและตระกูลพ่อค้าจำนวนมากขอรับ แม้บางช่วงกำไรลดลง แต่ไม่เคยขาดทุนต่อเนื่องอย่างที่บัญชีระบุ”
“เช่นนั้นวันนี้เรามาดูกันว่าเงินหายไปไหน”
ชิงหลันยิ้มบาง ๆ
“ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าคนที่ดูแลร้านแทนท่านแม่มีฝีมือค้าขายแย่จริง ๆ หรือเก่งเฉพาะเรื่องย้ายเงินเข้ากระเป๋าตนเอง”
เถาเถาหลุดหัวเราะ
“บ่าวก็อยากรู้เจ้าค่ะ”
ภายในห้องรับรองด้านหลังร้าน เฉียนฟู่กำลังนั่งจิบชาอย่างสบายใจ
ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมผู้นี้ได้รับตำแหน่งผู้จัดการร้านจากหลิวซื่อเมื่อหลายปีก่อน นับแต่นั้นเขาก็ทำตัวราวกับเป็นเจ้าของกิจการเสียเอง
เมื่อได้ยินว่าคุณหนูรองเดินทางมาตรวจบัญชี เขาจึงรีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า ก่อนเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“คารวะคุณหนูรองขอรับ ไม่ทราบว่าวันนี้มีธุระอันใดจึงเดินทางมาถึงร้านด้วยตนเอง”
ชิงหลันเดินผ่านเขาไปนั่งบนเก้าอี้ด้านใน
“ข้ามาตรวจบัญชี”
เฉียนฟู่ชะงักเล็กน้อย ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ
“เรื่องบัญชีเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เกรงว่าคุณหนูรองจะไม่คุ้นเคยกับการค้าขาย หากต้องการทราบเรื่องใด ให้บ่าวอธิบายก็ได้ขอรับ”
“ข้าไม่เข้าใจหรือเจ้ากลัวว่าข้าจะเข้าใจ”
รอยยิ้มของเฉียนฟู่แข็งค้าง
“บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้นขอรับ”
“เช่นนั้นก็นำบัญชีมา”
“เอ่อ... เรื่องนี้คงต้องรอคำสั่งฮูหยินก่อน”
ชิงหลันหยิบหนังสือฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา
“อ่านเสีย” เฉียนฟู่ก้มลงมอง เมื่อเห็นลายมือและตราประทับของเสิ่นเหวินจง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“นี่คือ...”
“หนังสืออนุญาตจากท่านพ่อ ให้ข้าตรวจสอบบัญชีสินเดิมของมารดา รวมถึงเอกสารที่เกี่ยวข้องกับร้านผ้าแห่งนี้” ชิงหลันเอนหลังพิงเก้าอี้
“หรือเจ้าคิดว่าคำสั่งของหลิวซื่ออยู่เหนือคำสั่งเจ้าของจวน”
“บ่าวไม่กล้าขอรับ!”
“ดี เช่นนั้นก็ไปนำบัญชีมา”
เฉียนฟู่จำต้องเรียกเสมียนให้นำสมุดบัญชีออกมา แต่เมื่อชิงหลันขอตรวจคลังสินค้า เขากลับรีบคัดค้าน
“คุณหนูรอง คลังสินค้ามีของวางระเกะระกะ เกรงว่าจะไม่สะดวกขอรับ”
“ไม่สะดวกเพราะของรก หรือเพราะมีสิ่งที่เจ้าไม่อยากให้ข้าเห็น?”
“คุณหนูรองกล่าวหนักเกินไปแล้วขอรับ”
“เช่นนั้นก็เปิดให้ตรวจ”
“เรื่องนี้...”
“เถาเถา”
“เจ้าค่ะ”
“จดไว้ ผู้จัดการเฉียนไม่ยอมให้ตรวจคลังสินค้า”
เฉียนฟู่รีบโบกมือ
“เดี๋ยวก่อนขอรับ! บ่าวไม่ได้บอกว่าไม่ยอม”
“เช่นนั้นเจ้าจะเปิดหรือไม่”
“เปิดขอรับ เปิด!”
ชิงหลันยิ้มอย่างพึงพอใจ
“พูดกันดี ๆ ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”
เถาเถาก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ขณะที่เฉียนฟู่ได้แต่กัดฟันกลืนความไม่พอใจลงท้อง
เมื่อสมุดบัญชีถูกนำมาวางบนโต๊ะ ชิงหลันก็เริ่มตรวจทีละหน้า โดยมีหลี่จงช่วยเปรียบเทียบกับบัญชีต้นขั้วและใบส่งสินค้าชุดแรกที่เขารวบรวมจากคู่ค้าและฝากเถาเถานำมาให้ก่อนหน้านี้
ผ่านไปไม่นาน นางก็หยุดนิ้วลงบนรายการหนึ่ง
“เฉียนฟู่”
“ขอรับ”
“วันที่สิบสอง เดือนห้า ร้านรับผ้าไหมเข้ามาสี่สิบพับใช่หรือไม่”
เฉียนฟู่รีบก้มดู
“ถูกต้องขอรับ”
“แล้วเหตุใดใบส่งสินค้าของคู่ค้าจึงระบุเพียงยี่สิบห้าพับ”
เฉียนฟู่ชะงัก
“อาจเป็นความผิดพลาดของเสมียนขอรับ”
“เช่นนั้นอีกสิบห้าพับอยู่ที่ใด”
“บ่าวต้องตรวจสอบก่อนขอรับ”
“ดี” ชิงหลันพลิกไปอีกหน้า
“วันที่สิบแปด เดือนห้า มีค่าขนส่งผ้าไหมสิบพับเป็นเงินสามสิบตำลึง เหตุใดจึงแพงกว่าการขนส่งผ้าห้าสิบพับในเดือนก่อน”
“ช่วงนั้นค่าขนส่งเพิ่มขึ้นขอรับ”
“เพิ่มขึ้นถึงเพียงนั้นเชียว”
“ขอรับ”
“แล้วเหตุใดใบรับเงินจากผู้ขนส่งจึงระบุเพียงสิบสองตำลึง”
Dernier chapitre
ข้าคือดอกบัวดำ 67
เขาพยักหน้า“ดีแล้ว”ชิงหลันยิ้มบาง ๆ“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงข้านะเจ้าคะ”“ข้ารู้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าว“หากวันใดเจ้าต้องการกลับมาเยี่ยมจวนเสนาบดี ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของเจ้าเสมอ”ชิงหลันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เสิ่นเหวินจงยิ้ม ก่อนถอยออกไปเพื่อให้บุตรสาวเตรียมตัวต่อเถาเถาช่วยปักเครื่องประดับของหลินหว่านอี๋ลงบนมวยผมเจ้าสาว“คุณหนู อดีตฮูหยินต้องดีใจมากแน่เจ้าค่ะ”ชิงหลันมองเงาสะท้อนของตนในกระจก“ข้าก็หวังเช่นนั้น”นางยิ้มบาง ๆ“ท่านแม่ วันนี้ข้ามีความสุขแล้วนะเจ้าคะ”พิธีสมรสจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ณ ตำหนักฉินอ๋องเสียงดนตรีมงคลดังคลอไปทั่วลานกว้าง แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางและผู้มีเกียรติต่างมาร่วมแสดงความยินดีเซียวจิ่งเหยียนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเข้มยืนรอรับเจ้าสาวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขเมื่อชิงหลันก้าวเข้ามา เขาก็ยื่นมือไปรับนางอย่างอ่อนโยนพิธีดำเนินไปตามธรรมเนียม ทั้งสองคำนับฟ้าดิน คำนับผู้ใหญ่ และคำนับกันและกันต่อหน้าสักขีพยานหลังพิธี ชิงหลันถูกพาไปยังห้องหอไม่นาน เซียวจิ่งเหยียนก็เดินเข้ามาเขาหยุดยืนตรงหน้านาง ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกเมื่อเห็นใบหน
ข้าคือดอกบัวดำ 66
“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าได้ยินเรื่องความสามารถของนางมามาก ทั้งยังทราบว่านางช่วยรวบรวมหลักฐานสำคัญในคดีครั้งนี้”“นางเป็นสตรีที่ฉลาดและกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงแย้มพระโอษฐ์“ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชมนางมาก”“มากพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วนางตกลงจะแต่งงานกับเจ้าหรือยัง”เซียวจิ่งเหยียนชะงักเล็กน้อย“กระหม่อมกำลังจะไปถามนางพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงพระสรวลทันที“เจ้ามาขอพระราชทานสมรสทั้งที่ยังไม่ได้ถามความสมัครใจของนางหรือ”“กระหม่อมเพียงมาขอความเห็นชอบจากเสด็จพี่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปถามนางให้เรียบร้อยก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่อยากให้พระอนุชาของข้ากลับมาบอกว่าถูกคุณหนูเสิ่นปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งเมือง”เซียวจิ่งเหยียนหัวเราะ“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ดี หากนางตกลง ข้าจะพระราชทานสมรสให้”“ขอบพระทัยเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”วันต่อมา เซียวจิ่งเหยียนเดินทางมาหาชิงหลันที่จวนเสนาบดีนางกำลังนั่งอ่านบัญชีอยู่ในศาลาสวนดอกเหมย เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมก็หัวเราะ“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงคิดจะใช้ขนมดอกกุ้ยฮวาซื้อใจหม่อมฉันไปอีกนานเพียงใดเพคะ”“จนกว่าเจ้าจะยอมรับข้า”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ยอมเล่าเพคะ”
ข้าคือดอกบัวดำ 65
เสียงหัวเราะของทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในวันเดียวกัน ชิงหลันยังได้รับรายงานผลการพิจารณาคดีของผู้เกี่ยวข้องรายอื่นเฉียนฟู่ต้องรับผิดในส่วนที่ตนมีส่วนทำบัญชีเท็จ แต่การให้ความร่วมมือกับทางการได้รับการพิจารณาประกอบโทษ หลังพ้นโทษเขาไม่ได้กลับมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านอีกเหอคังได้รับโทษจากการร่วมทำบัญชีเท็จ โดยคำให้การที่ช่วยเปิดเผยเส้นทางเงินได้รับการพิจารณาเช่นกันจ้าวซานและอาหลิวถูกพิจารณาความรับผิดตามสิ่งที่แต่ละคนกระทำและรู้เห็น ไม่ได้ถูกลงโทษเท่ากันเพียงเพราะเคยทำงานให้คนของเฉินกั๋วจงส่วนอาหย่งซึ่งถูกจับจากเหตุพยายามลักขโมยหีบเอกสาร ได้ให้ความร่วมมือกับทางการและเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับผู้บงการ จึงได้รับการพิจารณาลดหย่อนโทษตามความเหมาะสม ก่อนกลับไปใช้ชีวิตตามปกติหลังพ้นโทษผู้ที่เกี่ยวข้องกับการส่งจดหมายข่มขู่และพยายามลักพาตัวอาเหมยก็ถูกดำเนินคดีตามหลักฐานที่ตรวจพบเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชิงหลันจึงเรียกอาเหมยมาพบอดีตสาวใช้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น“คุณหนูเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่ นั่งก่อนเถิด”“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ตามใจ”ชิงหลันยื่นซองเงิ
ข้าคือดอกบัวดำ 64
ทางการจึงพิพากษาให้จำคุกตามบทลงโทษของแคว้น พร้อมสั่งให้คืนทรัพย์สินที่ยักย้ายไปทั้งหมดเมื่อคำตัดสินออกมา เสิ่นเหวินจงจึงเดินทางไปพบหลิวซื่อเป็นครั้งสุดท้ายหญิงวัยกลางคนที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้นั่งอยู่ในห้องควบคุมตัวด้วยอาภรณ์เรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียวไร้เครื่องประทินโฉมทันทีที่เห็นสามี นางก็รีบลุกขึ้น“ท่านพี่! ท่านมาช่วยข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นเหวินจงมองนางนิ่ง“ข้ามาแจ้งเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใดเจ้าคะ”“ข้าได้ดำเนินการหย่าขาดจากเจ้าแล้ว”หลิวซื่อเบิกตากว้าง“ท่านว่าอย่างไรนะ!”“เอกสารได้รับการรับรองแล้ว ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีอำนาจจัดการเรื่องใดภายในจวนเสิ่นอีก”“ท่านพี่!” นางร้องเสียงหลง “ข้าอยู่กับท่านมาหลายปี ท่านจะทอดทิ้งข้าเช่นนี้จริงหรือ!”“ข้าไม่ได้ทอดทิ้งเจ้าเพราะเจ้าตกต่ำ แต่เพราะสิ่งที่เจ้าทำ”“ข้าทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว!”“ด้วยการยักย้ายสินเดิมของหว่านอี๋หรือ ด้วยการขับไล่คนที่พยายามช่วยชีวิตนาง หรือด้วยการปล่อยให้ชิงหลันถูกกลั่นแกล้ง”หลิวซื่อชะงัก“ข้า…”“ข้าเองก็มีความผิดที่ปล่อยให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้น แต่ความผิดของข้าไม่อาจทำให้การกระทำของเจ้ากลายเป็นสิ่งถูกต้อง”
ข้าคือดอกบัวดำ 63
“ค่าตอบแทนจำนวนมากในช่วงเดียวกับที่หลินหว่านอี๋ได้รับยาชุดใหม่หรือ”“เรื่องนั้น…”“แล้วเหตุใดหลังนางเสียชีวิต จึงมีคำสั่งให้ทำลายเอกสารบางส่วนของสำนักการค้าหย่งอัน”เฉินกั๋วจงหน้าซีดลงอีกเซียวจิ่งเหยียนมองเขานิ่ง“เจ้าสั่งให้เฉินฝูหยุดการตรวจสอบบัญชีของหลินหว่านอี๋จริงหรือไม่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่ได้สั่งให้ฆ่านาง!”“แล้วเจ้าสั่งว่าอย่างไร”เฉินกั๋วจงกำมือแน่น“กระหม่อมเพียงบอกว่าอย่าให้นางยุ่งเรื่องบัญชีอีก”“ด้วยวิธีใด”“กระหม่อมไม่ได้ระบุ…”“แต่เมื่อเฉินฝูรายงานว่าจะใช้ยาเพื่อทำให้นางอ่อนแรง เจ้าก็ไม่ได้ห้าม”เฉินกั๋วจงเงียบไปหานจื่อเฉินจึงนำคำให้การของเฉินฝูวางตรงหน้า“เฉินฝูให้การว่าเขาเคยรายงานเรื่องยาต่อท่าน และท่านตอบเพียงว่าให้จัดการให้เรียบร้อย นอกจากนี้ เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบหลักฐานการจ่ายเงินให้เฉินฝูหลังจากเขารายงานผลการดำเนินการแล้ว ท่านจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร”“มันโกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงจ่ายเงินให้เขาหลังจากเรื่องสำเร็จ”เฉินกั๋วจงอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำตอบเซียวจิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งให้ผู้พิพากษาพิจาร
ข้าคือดอกบัวดำ 62
ชิงหลันนิ่งคิด“หม่อมฉันอยากดูแลร้านจิ่นซิ่วให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แล้วก็จัดการสินเดิมของท่านแม่ให้เรียบร้อย”“เท่านั้นหรือ”“ยังมีอีกเพคะ”“ว่ามา”“หม่อมฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครวางแผนทำร้าย ไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าวันนี้ต้องรับมือกับผู้ใด”เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้า“เป็นความปรารถนาที่ดี”“แล้วพระองค์เล่าเพคะ”“ข้าหรือ”“เมื่อเรื่องทั้งหมดจบลง พระองค์อยากทำสิ่งใด”เขามองนางนิ่ง ก่อนตอบ“ข้าอยากอยู่กับคนผู้หนึ่ง”ชิงหลันเลิกคิ้ว“ผู้ใดหรือเพคะ”“สตรีที่ชอบทำให้ข้าปวดหัว”นางหัวเราะ“ฟังดูเป็นสตรีที่ไม่น่าคบหานะเพคะ”“นางดื้อรั้น ชอบโต้เถียง และไม่เคยยอมแพ้ผู้ใดง่าย ๆ”“ยิ่งฟังยิ่งไม่น่าคบหาเพคะ”“แต่ข้ากลับชอบนางมาก”ชิงหลันชะงักเล็กน้อยเซียวจิ่งเหยียนยิ้ม“เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี”นางแสร้งครุ่นคิด“หากเป็นเช่นนั้น พระองค์ก็คงต้องอดทนมากหน่อยเพคะ”“ข้าอดทนได้”“นางอาจทำให้พระองค์เหนื่อย”“ข้าไม่กลัว”“นางอาจไม่ใช่สตรีเรียบร้อยอย่างที่คนอื่นคาดหวัง”“ข้าก็ไม่เคยต้องการสตรีเช่นนั้น”ชิงหลันเงยหน้าสบตาเขา“แล้วพระองค์ต้องการสตรีเช่นไรเพคะ”เซียวจิ่งเหยีย
Vous vous intéresseriez aussi à
รวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat206.9K Vuesคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.8K Vuesเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว86.3K Vuesพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง153.2K Vuesนางร้ายจากเรื่องไหนไม่รู้ แต่เรื่องนี้ฉันคือนางเอก
เด็กหญิงพุงกลม251 Vuesซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน247 Vuesคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร197 Vuesห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น322 Vues
