Beranda / รักโบราณ / ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว / บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 2/2

Share

บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 2/2

last update Tanggal publikasi: 2026-06-04 23:58:36

“เฟิงเล่อ...เจ้าไปนอนอยู่ทำไมบนที่นอนของข้า” ฟางเหม่ยเหยารีบถามอย่างตกใจ แต่พอนางจะเปิดผ้าห่มออกไป ก็ได้ยินเสียงตกตุ้บไปยังข้างเตียง 

เดาว่านางคงจะถีบอีกคนให้ร่วงหล่นไป แต่นางไม่เปิดโปงหรอก เพราะยังสนุกไม่พอ 

แค่นี้น้อยไป...น้อยไปสำหรับสิ่งที่พวกเขาทั้งคู่ทำกับนาง

“อ้าว...พี่สาว...คนหรอกหรือข้าก็คิดว่าเหลือบไร” องค์ชายน้อยท่าทางผิดหวังเป็นอย่างมาก ราวกับว่าที่เห็นนั้นตัวประหลาดแต่ที่จริงตนเองเข้าใจผิด

“ข้าคือคุณหนูรอง...ไม่ใช่เหลือบไร” เสียงของนางเต็มไปด้วยความคับแค้น แถมยังไม่รู้จักว่านี่คือองค์ชายน้อยสักนิด 

“ว้าข้าจะไปเล่าให้เสด็จแม่ฟังได้ยังไงกันว่าเจอเหลือบไรตัวใหญ่ที่บ้านของใต้เท้าฟาง กำลังดูดเลือดพี่สาวจนข้าต้องเป็นวีรบุรุษสวมชุดขาว กระโดดลงไปช่วยสาวงามน่ะ”

ฟางเหม่ยเหยารู้ว่าองค์ชายน้อยชื่นชอบเรื่องเล่าในโรงน้ำชา กับงิ้วสดที่ตลาดการค้าของเมืองหลวง ดังนั้นไม่แปลกที่เด็กน้อยจะมีความคิดอ่านล้ำเลิศกว่าผู้ใด

แต่ฟางเฟิงเล่อกลับคิดต่างออกไป ดูจากสายตาที่เคืองแค้นนางคงโกรธที่โดนตีอย่างต่อเนื่องตั้งนาน แต่ว่าเหม่ยเหยายังออกโรงปกป้ององค์ชายเจ็ด

“พี่สาวรมควันไล่แมลง เจ้ามานอนอยู่บนเตียงได้อย่างไรกัน...ไม่ใช่ว่าต้องอยู่โรงทานรึ” 

เฟิงเล่อที่โทสะแทบระเบิดในตอนแรก กลับต้องชะงักเมื่อคำพูดของพี่สาวถัดมากับท่าทีที่แสนกังขาในตัวนาง ทำให้นางยิ้มอ่อนหวานแล้วก็หลบหลังม่านไปแต่งตัวให้เรียบร้อย 

แต่เมื่อจะออกมาด้านนอกกลับเห็นว่าบิดาเข้ามาอยู่ในห้อง ทั้งทำท่าทางเหมือนกำลังจ้องมองมาที่นางราวกับทำสิ่งใดผิด 

“ฟางเฟิงเล่อ...เหตุใดเจ้าถึงมายืนอยู่ที่นี่”

เสียงบิดาไม่เบาสักนิด แถมยังดุดันน่ากลัวอีกด้วย แต่ไม่เท่ากับบุรุษที่ยืนเคียงข้างบิดา เขามีนามว่าฟู่อ๋องสุ่ยสิงเทียน ทำให้นางกุมมือเอาไว้ด้านหน้าราวกับคิดหาข้อแก้ตัวในหัวก่อน

“พี่รอง...ท่านไม่รู้อะไร ข้ากำลังเล่นตีเหลือบไรริ้นในห้องพี่สาวอยู่ วันนี้พี่สาวกำจัดแมลงในเรือน แล้วก็ยังมีพี่สาวผู้นั้นแหละ เล่นเป็นเหลือบไรกินเลือด นี่สมจริงมากข้าฟาดไม่ยั้งเลย” 

ท่าทางน่าภูมิใจขององค์ชายเจ็ดทำให้ฟางเหม่ยเหยาข่มยิ้มเอาไว้ นี่เรื่องเล่นสนุกอะไรกัน เล่นเป็นเหลือบไรดูดเลือดเนื้อเนี่ยนะ

“คารวะท่านอ๋อง บิดา...ข้าเหนื่อยน่ะสิ เหนื่อยจนแทบจะเป็นลมเลยล่ะ เลยกลับมาดูพี่สาวว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่พอเข้ามาก็เป็นลมบนเตียงไป เลยไม่รู้ว่าพี่สาวมีแผนรมควันไล่แมลง รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเบาะรองให้องค์ชายผู้นี้เหยียบไปแล้ว”

หน้าตาเสแสร้งแกล้งซื่อนี้ น้องสาวคนดีแสดงให้ผู้ใดดูกัน หึ...ช่างสมองคิดฉับไวเสียจริง น่านับถือนาง 

“อ้อ...ที่แท้ก็เรื่องเข้าใจผิดกัน” เป็นฟู่อ๋องที่เอ่ยขึ้นมาทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป จากที่ตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลง 

แต่ทว่าครู่ต่อมาคำถามของท่านอ๋องกลับทำให้คนมีชนักติดหลังผงะ

“องค์ชายเจ็ดตอนเจ้าเข้ามากับพี่สาว มีคนอื่นอยู่หรือไม่”

“ไม่มีหรอกเสด็จพี่รอง...ข้ากับพี่สาวเข้ามาในห้องนอนกันเพียงสองคนเท่านั้น ข้าแสดงฝีมือฟาดเหลือบไรจนตาย เดี๋ยวพี่สาวจะเลี้ยงมื้อใหญ่ข้า แต่ทว่าพี่สาวคนนี้กลับอยู่บนเตียง” นิ้วน้อย ๆ ที่เหมือนแง่ขิงชี้ไปที่ฟางเฟิงเล่อ

แน่นอนว่าเด็กไร้เดียงสาพูดจาไม่โกหกเด็ดขาด แต่ทว่าครู่ต่อมาคนที่แทบร้องครางใจจะขาดผงะจนหัวโขกกับคานเตียงกับคำกำชับของฟู่อ๋องสุ่ยสิงเทียน

“ข้ารู้สึกว่าแมลงตัวใหญ่ยังไม่ตายนะ...ให้คนรมควันใต้เตียงมาก ๆ หน่อยเถิด เจ้าพวกนี้มักชอบอุบแอบในที่แคบ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 30 ตอนพิเศษ 2/2

    “สิงเทียน...เหม่ยเหยา...อ๊ะ...ต้องการท่านที่สุด”สิ้นเสียงของนางแกนกลางกายถูกโหมซัดเข้าใส่ นางเกร็งเครียดและเจ็บปวดจนนึกว่าจะตายเสียแล้ว แต่ทว่ายังไม่ตาย! ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจากที่เคยเดาอารมณ์ไม่ถูกใครจะนึกว่าเขาช่างเอาแต่ใจ และต้องการให้นางปรนนิบัติเขาทั่งคืน “สิงเทียน...ข้า...ข้าไม่ไหวแล้ว” “เจ้าไหว...เชื่อข้า”“....” เขาดื้อด้าน...ดื้อด้านมาก นี่เขาเป็นลูกคนเล็กเอาแต่ใจของไทเฮาจริง ๆ ด้วย มิน่าเล่าไทเฮาเรียกนางเข้าวังก่อนวันแต่งงานเจ็ดวัน ‘เหนื่อยหน่อยนะ...หลังแต่งงานเจ้าจะได้รับรู้เองว่าเขาเอาแต่ใจแค่ไหน...แต่ไม่ต้องห่วงเขาเป็นคนจิตใจมั่นคง ไม่มีสตรีคนที่สองแน่ ไม่เหมือนบิดาของเขา’ปลายเสียงไทเฮาเหมือนจะขุ่นเคืองอดีตฮ่องเต้ แต่คาดว่าคงจะเป็นความจำเป็นแน่แท้ เพราะราชวงศ์ยังต้องมีทายาทสืบต่อชั่วลูกชั่วหลาน ทำให้นางเบาใจว่าอย่างน้อย ๆ ตำหนักฟู่อ๋องก็ไม่มีวังหลังหกตำหนักอะไรให้ปวดหัว คงมีแต่เจ็บตัวเพราะคนตัวใหญ่ไม่ยอมพอแค่ครั้งเดียว กว่าพายุวสันต์จะจบลงเวลาก็ล่วงเลยมาใกล้เช้าตรู่เต็มที แต่ความสงสัยที่มีกลับสั่งให้นางไม่ยอมหลับ “ท่านอ๋อง...บอกมานะเพคะว่าที่พูดนั้นหมายถึงอะไ

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 30 ตอนพิเศษ 1/2

    สัมผัสอุ่นร้อนที่บดเบียดลงมานั้นมิได้เปิดช่องว่างให้คิดคำนวณถึงสิ่งอื่นใดอีก สติสัมปชัญญะที่เคยแจ่มชัดของฟางเหม่ยเหยาถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา เหลือเพียงความขาวโพลนที่ว่างเปล่าและเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึกในอกกลิ่นอายบุรุษเพศที่หอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นสุราจาง ๆ แผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกประสาทสัมผัส ความหนักหน่วงของร่างแกร่งที่ทาบทับลงมาทำให้รู้สึกอึดอัดทว่าก็เจือไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดร่างกายที่เคยตึงเครียดเกร็งฝืน บัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนด้วยไฟร้อน ยินยอมพร้อมใจที่จะหลอมละลายอยู่ภายใต้การชักนำของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย และแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็วเมื่อริมฝีปากที่รุกล้ำอย่างเอาแต่ใจยอมถอนออกห่างเพียงชั่วครู่เพื่อให้พอลืมตาอ้าปากได้ นางก็ต้องหอบหายใจสะท้าน อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงที่เริ่มหลุดลุ่ยดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมกริบของบุรุษเหนือร่าง แววตาของเขาในยามนี้ลึกล้ำและมืดดำประดุจห้วงราตรีไร้ดาว เต็มไปด้วยแร

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 29 บทส่งท้าย 2/2

    พิธีการดำเนินไปอย่างศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ นางถูกจูงมือข้ามกระถางไฟ กราบไหว้ฟ้าดิน กราบไหว้บรรพบุรุษ และสุดท้าย... คือการคำนับกันและกันระหว่างสามีภรรยาเมื่อศีรษะของทั้งสองก้มลงคำนับพร้อมกัน มันคือการผูกมัดชะตาชีวิตของคนทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าสักขีพยานทั่วหล้า“ส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอได้!”สิ้นเสียงประกาศก้องกังวาน นางก็ถูกประคองพาเดินออกจากลานพิธีที่วุ่นวาย มุ่งหน้าสู่เรือนหอที่เงียบสงบในส่วนลึกของตำหนักอ๋องเมื่อประตูห้องหอถูกเปิดออก กลิ่นหอมรัญจวนของกำยานและดอกไม้มงคลก็ลอยมาต้อนรับ นางถูกพาไปนั่งลงบนเตียงไม้แกะสลักขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าแพรสีแดงปักลายมังกรหงส์คู่แม่สื่อและสาวใช้ต่างพากันถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยเทียนมงคลสีแดงสว่างไสวฟางเหม่ยเหยานั่งตัวเกร็งอยู่บนขอบเตียง มือประสานกันแน่นบนตัก หัวใจเต้นระทึกรอคอยเวลา...รอคอยเสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นสามี ที่กำลังจะเข้ามาทำหน้าที่ ‘เปิดผ้าคลุมหน้า’ และทวงสัญญาการ ‘ชดเชย’ ที่เขาได้ลั่นวาจาเอาไว้!เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นหูดังใกล้เข้ามา หยุดลงที่หน้าประตูห้องหอ หัวใจของฟางเหม่ยเหย

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 29 บทส่งท้าย 1/2

    เสียงล้อรถม้าไม้เก่าคร่ำครึบดเบียดไปบนถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ผสมปนเปไปกับเสียงโซ่ตรวนหนักอึ้งที่กระทบกันยามนักโทษในกรงไม้ขยับกายท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในยามสาย กรงไม้ขังนักโทษขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แห่ประจานไปรอบเมืองหลวง ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางทุรกันดารไปยังชายแดนทางเหนือภายในกรงไม้ ปรากฏร่างของบุรุษสตรีคู่หนึ่งในชุดนักโทษสีเทาหม่นที่ขาดวิ่น สภาพของพวกเขาดูอิดโรยและสิ้นหวัง ผมเผ้าที่เคยจัดทรงงดงามบัดนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลน ใบหน้าที่เคยเชิดฉายด้วยความมั่นใจ บัดนี้ก้มต่ำซุกซ่อนความอับอายไว้แทบเท้าแทบดูไม่ออกเลยว่า นี่คืออดีตขุนนางหนุ่มอนาคตไกลอย่างเสิ่นอวี้ และคุณหนูรองผู้แสนงดงามแห่งจวนเจ้ากรมคลังอย่างฟางเฟิงเล่อตลอดสองข้างทางที่ขบวนนักโทษเคลื่อนผ่าน ชาวบ้านร้านตลาดต่างหยุดกิจกรรมของตน หันมามุงดูและจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง“นั่นใช่คุณชายเสิ่นกับคุณหนูรองฟางหรือไม่? สวรรค์! สภาพดูไม่ได้เลยจริงเชียว” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งอุทานพลางเอามือทาบอก“สมน้ำหน้าแล้ว! ใครใช้ให้ทำตัวบัดสีผิดจารีตเช่นนั้นเล่า” พ่อค้าขา

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 2/2

    ฟางเหม่ยเหยารีบคว้าแผงคอม้าไว้แน่นด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็ว “ตะ... แต่ว่ามีม้าเพียงตัวเดียว...”“ก็ใช่ ข้าเตรียมมาตัวเดียว”เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตวัดตัวกระโดดขึ้นมานั่งซ้อนที่ด้านหลังของนางอย่างคล่องแคล่วว่องไว!“อ๊ะ!”ฟางเหม่ยเหยาอุทานออกมาเมื่อแผ่นหลังบางของนางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่ร้อนผ่าวของเขาเข้าอย่างจัง วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างเอื้อมผ่านเอวของนางมาจับบังเหียนม้าด้านหน้า ทำให้ตอนนี้นางตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาชนิดที่ดิ้นไม่หลุด“ท่านอ๋อง! นี่มัน... ใกล้ชิดเกินไปแล้วเพคะ!” นางประท้วงเสียงสั่น ใบหน้าร้อนวูบวาบจนแทบไหม้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหูเล็กที่แดงก่ำ ยิ่งทำให้สติของนางกระเจิดกระเจิง“ใกล้ชิดอันใดกัน? ข้ากำลังสอนเจ้าขี่ม้าอยู่ต่างหาก หากไม่จับเช่นนี้เจ้าจะบังคับม้าได้อย่างไร” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีเหตุผล (แบบข้างๆ คู ๆ) แต่แฝงแววขบขันอย่างปิดไม่มิด“อีกอย่าง... เราเป็นว่าที่สามีภรรยากัน ขี่ม้าร่วมกันเพียงเท่านี้ จะเป็นไรไป... หรือเจ้าลืมจูบเมื่อคืนนั้นไปแล้ว?”เขาจงใจกระซิบประโยคท้ายที่ข้างหู ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งตัว‘คนบ้า! คนฉวยโอกาส! ใครเขาขี่ม

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 1/2

    สายลมเย็นระลอกแรกของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกจวี๋ฮวา (เบญจมาศ) ที่เริ่มบานสะพรั่งในสวนเข้ามาในห้องฟางเหม่ยเหยานั่งเหม่อมองกองผ้าแพรพรรณสีแดงสดและเครื่องประดับทองคำล้ำค่าที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เสียงบ่าวไพร่เดินขวักไขว่และเสียงท่านพ่อสั่งงานพ่อบ้านดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสายนับตั้งแต่วันที่ได้รับสมรสพระราชทาน จวนเจ้ากรมคลังก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้า ผู้คนที่เคยหมางเมินต่างพากันส่งของขวัญและเทียบเชิญมาไม่ขาดสาย จนบันไดหน้าจวนแทบสึกกร่อนแต่นางกลับรู้สึก... เหนื่อยเหลือเกินการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของชินอ๋องมิใช่เรื่องง่าย พิธีการมากมาย กฎระเบียบยิบย่อยที่ต้องเรียนรู้ ทำให้นางแทบไม่มีเวลาได้หยุดพักหายใจ“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ!”เสียงเรียกตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทอย่างมี่เอ๋อร์ดังขึ้นที่หน้าประตู ฟางเหม่ยเหยาสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“มีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดจึงวิ่งหน้าตาตื่นเช่นนี้”“คุณหนู... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องส่งคนมาเจ้าค่ะ!”สาวใช้รายงานเสียงสั่น“องครักษ์ของท่านอ๋องรออยู่ที่หน้าจวน แจ้งว่าท่าน

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 2/2

    พึ่บ! เพียงแค่โยนไปชั่วอึดใจของที่ติดไฟง่ายก็ลุกโชน นางจึงวิ่งกระโจนอย่างหน้าตาตื่นออกมา “เร็วเข้า...ไปเรียกบ่าวออกมาให้หมดจากเรือนพี่สาวข้า ข้าเผลอทำไฟไหม้กองหนังสือประเดี๋ยวดับไม่ทันจะวอดทั้งเรือน แล้วทำเบา ๆ เล่าอย่าให้เสียงดังรบกวนท่านอ๋องกับองค์ชายเจ็ด”เมื่อกำชับเสร็จนางก็เดินเตร็ดเตร่ไปยัง

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 1/2

    ฟางเหม่ยเหยายกหางคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกเหมือนฟู่อ๋องจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้เอ่ยออกมา แต่พระพักตร์ที่นางเห็นกับตาตัวเองไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักนิด แถมยังดู...ไม่ได้ทอดพระเนตรไปยังตัวต้นเรื่องอย่างที่คิดเอาไว้ ราวกับนางคิดมากไปเอง แต่หากเฉยเมยต่อคำสั่งอาจจะเป็นการไม่เคารพราชวงศ์หรือโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูง

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 1/2

    ฮึก...อื้อ...อื้อ!!! เฟิงเล่อที่ถูกเสิ่นอวี้จับกดหัวเข้าไปในผ้าห่มพร้อมกับนอนแน่นิ่งอยู่นั้นร้องขึ้นมา เพราะหนีมุดไปใต้เตียงไม่ทัน เนื่องจากควันในห้องยังมาก จนได้แค่หลบบนเตียงเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าจากที่จะหลบกลับจบที่โดนไม้ฟาดไม่ยั้งแรง!“พี่สาว...แรงพอหรือยัง” เสียงองค์ชายเจ็ดถามพี่สาวคนดีมีน้ำ

  • ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว   บทที่ 3 ตีให้ตายไปเลย 2/2

    “อดทนเป็นหรือไม่...ทีตอนอยู่บนเตียงเจ้ายังทนได้” ฟางเฟิงเล่อโมโห...เสิ่นอวี้ทำไมพูดกับนางเช่นนี้ นางเป็นสตรีอ่อนแอนุ่มนิ่มเหมือนนุ่นที่ยัดหมอน จะให้มาทนถึกเหมือนเขาที่เป็นลูกหลานชาวนา ได้มีหน้ามีตาเพราะแม่ใหญ่ชุบเลี้ยงขึ้นมาได้อย่างไร แต่ก่อนเขาก็ตากแดดหน้าดำ พื้นเพเป็นคนผิวพรรณดี เมื่อได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status