บทที่ 6 แซนด์วิชไข่ยามเช้า (2)

เรากลับมาที่จานของตัวเอง ฉันกินคำที่สอง สาม แล้วหยุดตั้งใจชิมแบบคนจริงจัง “ฉันว่าถ้าราดน้ำผึ้งตรงขอบขนมปังบาง ๆ จะเพิ่มเลเยอร์หวานปลาย ๆ นะคะ แต่ต้องเบาสุด ๆ ไม่งั้นกลบรสไข่”

ภีมมองขวดน้ำผึ้งที่ฉันเอามา เขาพยักหน้า “ลองครับ แต่แค่ขอบ”

ฉันหยดน้ำผึ้งปลายช้อนตามขอบ แสงแดดสะท้อนหยดน้ำผึ้งเป็นสีทองเล็ก ๆ พอชิมพร้อมกัน เราหันมาสบตาโดยไม่ได้นัด เหมือนเข้าใจคำตอบเดียวกัน “ดีขึ้นนิดหนึ่ง” เขาว่า

“ใช่ แค่พอให้ยิ้ม” ฉันสรุป แล้วบันทึกในหัวว่า “น้ำผึ้งดอกลำไย + ไข่ = เพื่อนกัน”

ระหว่างกิน ภีมหยิบสมุดเล็ก ๆ จากกระเป๋า เขียนอะไรสองสามบรรทัด ฉันชะโงกมอง เขาขีดคำว่า “ไข่: ไฟต่ำกว่าเดิม 10 วิ” และ “นม: อุ่น 60–62 ไม่เกิน” รวมถึง “น้ำผึ้ง—ขอบบาง” แล้วปิดสมุด

“คุณบันทึกทุกเช้าเลยเหรอคะ” ฉันถาม

“เกือบทุกครั้งที่ลองอะไรใหม่ ๆ” เขาว่า “บันทึกช่วยไม่ให้เราโกหกตัวเอง จำผิดเป็นถูก จำถูกเป็นผิด”

ฉันยิ้ม “ฉันก็เริ่มบันทึก ‘สิ่งดี ๆ ของวันนี้’ นะคะ ตั้งแต่ย้ายมา”

“วันนี้ลิสต์อะไรดี” เขาถามเหมือนอยากรู้จริง

ฉันมองแซนด์วิช มองแก้วลาเต้อุ่น มองหมากับแมวที่นอนเฝ้า แล้วหันกลับไปหาเขา “ข้อหนึ่ง แซนด์วิชไข่ของเพื่อนบ้าน ข้อสอง ลาเต้อุ่นที่ไม่ทำให้มือสั่น ข้อสาม…แสงเช้าที่ระเบียงชั้น 18 ข้อสี่—” ฉันชะงักไปเสี้ยววินาที “—มีคนจดจำรายละเอียดเล็ก ๆ เกี่ยวกับเราได้”

ภีมหยุดช้อนส้อม ครู่หนึ่งก่อนยิ้มบาง “ดีครับ”

ฉันเม้มปากกลั้นยิ้มเกินขนาดไว้ กลัวตัวเองจะกลายเป็นคนหัวเราะคนเดียวบนระเบียง

เรากินต่อจนหมดเกือบพร้อมกัน ฉันลูบท้องเบา ๆ “อิ่มแบบพอดี ไม่หนัก” พอพูดจบความเขินก็โผล่หัว ไม่คิดว่าประโยค “อิ่มแบบพอดี” จะทำให้แก้มร้อนขนาดนี้

ภีมวางจานซ้อนกันเตรียมเก็บ “คุณทำงานกี่โมงวันนี้”

“สิบโมงค่ะ แต่อยากออกก่อนเพื่อไปแวะร้านข้าวแกงเจ้าประจำ กลัวหมด” ฉันตอบจริงจัง “แล้วคุณล่ะ เปิดร้านกี่โมง”

“เก้าโมงครึ่ง” เขาว่า “เช้านี้คั่ว ‘เริ่มใหม่’ อีกล็อต แล้วอยากลองเบลนด์กับน่านเล็กน้อย ถ้าว่างตอนเย็น แวะชิมได้”

“ได้ค่ะ” ฉันตอบเร็วอีกแล้ว จึงรีบเติม “ถ้างานไม่ยาวนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ แค่บอกไว้” เขาก้มลงเช็ดเศษขนมปังที่โต๊ะ ผ้าเช็ดปากยังอยู่ดีไม่มีรอยเปื้อน (ปาฏิหาริย์หลังพายุเมื่อครู่)

ฉันยกแก้วลาเต้ขึ้นดื่มคำสุดท้าย ฟองนมติดริมปาก—ภาวนาให้มันไม่เยอะ แต่ภาวนาช้าเกิน เลียไม่ทัน ภีมชี้เบา ๆ ที่มุมปากตัวเองเป็นสัญญาณ ฉันตามทันที “โอ๊ะ ขอบคุณค่ะ” เอานิ้วแตะเช็ด เผลอหัวเราะกับตัวเอง “พลาดหนวดนมทุกที”

“หนวดนมเป็นสัญลักษณ์ของความสุขครับ” เขาพูดเหมือนเรื่องจริงจัง “ใครดื่มนมแล้วไม่มีหนวด แปลว่ารีบเกินไป”

“โอ้ มีปรัชญาหนวดนมด้วย” ฉันพยักหน้า “จะบันทึกไว้ในสมุด”

โตโตะเหยียดตัวหลังจากนั่งดีเด่นมานาน แล้วเดินไปดมแก้วน้ำของตัวเองที่ภีมเตรียมไว้ (ใช่ มีถ้วยน้ำของสุนัขแยกต่างหากด้วย) ส่วนโมจิหมดภารกิจ นอนกลมเหมือนขนมปังโรลบนเก้าอี้ ฉันถ่ายรูปเงียบ ๆ เก็บไว้ สองตัวที่ไม่ทะเลาะกันในเช้านี้เป็นภาพหายากพอสมควร

“คุณอยากแพ็กแซนด์วิชไปกินตอนสาย ๆ ไหม” ภีมถามเหมือนนึกขึ้นได้ “ผมทำเพิ่มได้อีกชิ้น”

ฉันเงยหน้า หัวใจลอยขึ้นนิด ๆ “จริงเหรอคะ”

“ครับ” เขาหยิบขนมปังเพิ่ม ตอกไข่ใหม่ ทำซ้ำอย่างคล่อง ภายในไม่ถึงห้านาที แซนด์วิชห่อกระดาษไขสวยงามพร้อมสติกเกอร์ “ที่เดิม” ก็วางอยู่ตรงหน้า

“นี่…เกินกว่าความใจดีแล้วนะคะ” ฉันรับไว้ด้วยสองมือเหมือนรับถ้วยรางวัล “ขอบคุณมาก ๆ”

“เผื่อประชุมยืด” เขาบอกเรียบ ๆ แต่สายตาขำ

“คุณนี่รู้จักระบบประชุมมากกว่าฉันอีก” ฉันหัวเราะ “มีแผนที่ประชุมด้วยไหมคะ ว่าตรงไหนควรหลบพลังงานลบ”

“มีสิครับ” เขาทำท่าคิดจริงจัง “ตรงที่มีเครื่องชงกาแฟอยู่ใกล้ที่สุด”

“ฮ่า ๆ ๆ ตอบถูกที่สุดในโลก”

เวลาคล้อยไปเกือบแปดโมงครึ่ง แสงเริ่มสว่างขึ้น คนในชั้นเริ่มมีเสียงประตูเปิดปิดบ้าง เราช่วยกันเก็บจาน เก็บเครื่องปิ้ง เก็บเตา เขาจัดของลงในตะกร้าอย่างเป็นระเบียบเหมือนเดิม ฉันพับผ้าปูโต๊ะลายทาง พยายามพับให้เรียบเหมือนคนตรีน้อย (แต่ลึก ๆ ก็ยังมีรอยยับอยู่ดี)

ก่อนจะแยกย้าย ภีมหยิบโน้ตกระดาษแคบ ๆ ออกมา เขียนเลข “8:15” ลงไปแล้ววางบนโต๊ะ “สำหรับแสงถ่ายรูปโต๊ะของคุณ ที่ผมบอกไว้เมื่อวาน แสงจะเข้ามุมพอดีจากทิศนี้” เขาชี้ทิศเหนือ “ถ้าคุณว่างตอนเช้า หรือพรุ่งนี้ก็ได้”

ฉันรับโน้ตเก็บลงกระเป๋า “รับทราบค่ะ ฉันจะทำเป็นโปสการ์ดให้ตัวเองเลย” แล้วนึกขึ้นได้ “เย็นนี้ถ้าคุณลองเบลนด์ใหม่…อยากให้ฉันช่วยชิมแบบจดโน้ตไหม ฉันเขียนศัพท์สวย ๆ ได้ เช่น ‘หอมแบบกลิ่นแสงแดดตกบนหลังคาสังกะสี’ อะไรทำนองนั้น”

เขาหัวเราะในลำคอแบบสะอาด “ยินดีครับ อยากได้คำที่ผมไม่มี”

ฉันยิ้ม “งั้นตกลงเย็นนี้”

เราเดินออกจากระเบียงพร้อมกัน ฉันอุ้มโมจิกลับห้อง—มันอ้วนและอุ่นเหมือนหมอนข้าง ผละจากกันตรงหน้าห้อง 18A กับ 18B ภีมชี้สายจูงโตโตะ “เราไปเดินรอบตึกแป๊บหนึ่งก่อนเปิดร้าน”

“สนุกนะคะ” ฉันโบกมือ “เจอกันตอนเย็น”

“เจอกันครับ” เขาพยักหน้า สั้น ๆ อย่างเคย แต่ครั้งนี้ฉันได้ยินอะไรบางอย่างนุ่ม ๆ ในคำว่าเจอกันนั้น

กลับเข้าห้อง โมจิกระโดดลงพื้นแล้วเดินไปนอนหน้าต่างต่อเหมือนเดิม ฉันหยิบกล่องข้าวไปวางใส่กระเป๋าผ้า—เปิดฝาแง้มดูแซนด์วิชที่แพ็กไว้แล้วก็ยิ้มไม่ยอมหุบ หยิบสมุดเล็ก ๆ ออกมาเขียน “สิ่งดี ๆ ของวันนี้” เพิ่มอีกสามข้อ

ได้รับแซนด์วิชไข่สำหรับสาย ๆ

หนวดนม = ความสุข (คำคมภีม)

มีเหตุผลใหม่ในการตื่นเช้า

ฉันแต่งตัวเสร็จ หวีผมมัดหางม้าด้วยยางเส้นเดิมของเขา เช็กกระจก โอเค คนทำงานที่ดูยิ้มมากกว่าปกติหนึ่งเท่า ปิดไฟ หยิบกุญแจ ออกไปทำงานด้วยหัวใจเบา ๆ

ในลิฟต์ ฉันถ่ายรูปกล่องแซนด์วิชส่งให้มิ้นท์

ฉัน “รายงานภารกิจ: แซนด์วิชไข่สำเร็จ”

มิ้นท์: “รายละเอียดรสชาติ 30 บรรทัดด่วน + เขาเขินไหม (สำคัญสุด)”

ฉัน “เขินหูแดง (ฉันคิดว่า) รสชาติ: นุ่มละมุน เนยดี ไข่ครีม พริกไทยพอดี ลาเต้อุ่นจริง ไม่มือสั่น”

มิ้นท์: “อ๊ายยยยยยย ชั้น 18 คือสวรรค์! P.S. แต่อย่าลืมทำงานนะคะคุณคนมีความรักกับแซนด์วิช”

ฉันหัวเราะกับหน้าจอ ลิฟต์เปิดที่ล็อบบี้ รปภ.เห็นฉันยิ้มเองก็ยิ้มให้ “วันนี้อารมณ์ดีนะครับคุณมะปราง”

“ดีมากค่ะพี่” ฉันตอบ “เพราะเช้านี้อร่อย”

นอกตึก ลมยังเย็นเล็ก ๆ ฉันเดินผ่านหน้าร้าน “ที่เดิม” เห็นภีมยืนหน้าเคาน์เตอร์ คุยกับพนักงาน ท่าทางสงบ มีโตโตะนั่งหน้าประตูราวกับพนักงานต้อนรับ ฉันยกมือไหว้จากนอกกระจก เขาเงยหน้ามายิ้ม…แค่ยิ้มหนึ่งวินาที ก็พอให้ทั้งเช้าเป็นประกายได้อีกครึ่งวัน

…

สายหน่อยที่ออฟฟิศ ฉันวางกล่องแซนด์วิชลงบนโต๊ะ ทีมงานเดินผ่านยังแซว “โอ้ ของแพงเหรอ” ฉันส่ายหน้า “ของมีค่าต่างหาก” แล้วเปิดกินตอนประชุมยืดถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง พี่นนท์ชี้ “ขอชิมคำหนึ่ง” ฉันยื่นให้ตามมารยาท เขากัด…แล้วทำหน้าทึ่ง “เฮ้ย ร้านไหน บอกพิกัด” ฉันยิ้ม “ที่เดิมค่ะ” แล้วก็หัวใจเต้นติ๊ก ๆ แบบที่อยากส่งรูปให้คนทำทันทีว่ามีผู้ชื่นชม

ตอนพักเที่ยง ฉันส่งข้อความไป

ฉัน: “รีวิวจากหัวหน้าทีม: ‘เฮ้ย ร้านไหน บอกพิกัด’ ได้คะแนนความภูมิใจเพิ่ม 10 แต้ม”

ไม่กี่นาทีถัดมา

ภีม: “ขอบคุณครับ :) เย็นนี้ผมจะชงให้เข้มขึ้นนิด อาจมีโน้ตดอกไม้  รบกวนชิม”

ฉันตอบ “ค่ะ ผู้ชิมประจำชั้น 18 รายงานตัว”

ช่วงบ่ายฉันทำงานแบบติดปีกแปลก ๆ ไอเดียไหลลื่นเกินคาด บางทีแค่แซนด์วิชไข่กับลาเต้อุ่นก็เป็นเชื้อไฟอย่างดีให้สมอง หรือจริง ๆ เป็นคนทำกันแน่ ฉันไม่กล้าคิดลึก เดี๋ยวหลงตัวละครเอกเกินเหตุ

ก่อนจบบ่าย ฉันเปิดสมุดอีกครั้ง เขียนโน้ตสั้น ๆ เพิ่ม “ฉันเริ่มชอบความเงียบตอนเช้า แบบที่มีเสียงขูดไม้ของตะหลิว เสียงปิ้งขนมปัง และเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม” พอเขียนจบก็ปิดสมุดแน่น ๆ ราวกับเก็บความลับไว้ในกล่องดนตรี

…

เย็นใกล้หกโมง แดดเริ่มอ่อนอีกครั้ง ฉันเดินกลับคอนโดอย่างใจเต้นคล้ายตอนเช้า แต่คราวนี้เพิ่มกลิ่นสนธยาเข้ามา ฉันแวะขึ้นไปที่ระเบียงก่อนชั่วครู่ ตั้งใจมองมุมที่เขาเขียนโน้ต “8:15” ไว้จินตนาการแสงพาดโต๊ะไม้โอ๊คของฉันพรุ่งนี้เช้า แล้วก็ยิ้มคนเดียว

“ที่เดิม” ฉันพึมพำคำนี้เบา ๆ คำง่าย ๆ ที่ทำให้บทหนึ่งของชีวิตเริ่มมีจังหวะ มีมือจับเวลาตอนเช้า มีที่วางถ้วย มีที่วางใจ

นั่นล่ะ เช้าวันนี้สอนฉันว่า การตื่นเช้ามีเหตุผลใหม่ ไม่ใช่แค่เพื่อไปประชุม ไม่ใช่แค่เพื่อให้เช็กอินงานทัน แต่เพื่อได้นั่งที่ระเบียงชั้น 18 สูดกลิ่นกาแฟที่ไม่แรงเกินใจ กินแซนด์วิชไข่ครีม ๆ ที่ปิดด้วยขนมปังนุ่ม ๆ ฟังเสียงเฟิร์นสีกับลม ดูหมากับแมวสลับกันทำหน้าที่กรรมการ และเผลอยิ้มให้คนที่จำเรื่องเล็ก ๆ เกี่ยวกับเราได้เสมอ

และถ้าคุณถามว่าเช้านี้พิเศษตรงไหน ฉันคงตอบแบบไม่ต้องคิดเลยว่า พิเศษตรงที่มันเรียบง่ายจนอยากทำซ้ำ พิเศษตรงที่เราสองคนไม่ได้ตกลงทำพิธีอะไรใหญ่โต แต่กลับเริ่ม “กิจวัตร” เล็ก ๆ ร่วมกันโดยไม่รู้ตัว

กิจวัตรที่ชื่อว่า แซนด์วิชไข่ยามเช้า