LOGINกนกนารีอยู่กับภัทรแบบเงียบเชียบไร้สถานะ เธอหลงรักภัทรแบบถอนตัวไม่ขึ้น แต่สำหรับภัทร กนกนารีเป็นเพียงผู้หญิงน่ารักที่เขาไม่อาจรัก เมื่อถึงเวลาหนึ่ง เขาและเธอก็ต้องแยกย้าย เธอควรเติบโตและใช้ชีวิต ส่วนเขาก็ต้องแต่งงานกับใครสักคนที่เหมาะสมคู่ควรกว่า
View Moreหลังจากคุณหญิงรสรินทร์หอบหิ้วเด็กหญิงฟองสมุทรออกไปเล่นที่สวนหลังบ้านเพราะไม่อยากให้หนูน้อยจดจ่ออยู่กับการดูการ์ตูนอย่างเดียว ทั้งบ้านก็เงียบลง…เจ้าสัวภพและท่านผู้หญิงนวลปรางค์ถูกอัปเปหิไปใช้ชีวิตที่โคราช โดยมีการ์ดดูแลอย่างใกล้ชิด หลายครั้งที่บิดาเพียรโทร.หาภัทรในช่วงแรกให้ช่วยเกลี้ยกล่อมมารดา แต่เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น สิ่งที่ชายหนุ่มพอจะทำได้คือพาลูกสาวและภรรยาไปเยี่ยมในช่วงวันหยุดตามแต่โอกาสสมควร ตราบใดที่บิดาและย่าของเขายังพยายามร้องขออำนาจและโหยหามันมากกว่าความเป็นครอบครัว ก็คงต้องอยู่กันแบบนี้แหละ… ภัทรถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาออเซาะภรรยาคนสวยที่เพิ่งเก็บไอแพดโปรในตำนานเข้ากล่องไว้อย่างดี“ภาพหน้าจอโทรศัพท์ผมน่ารักไหม”“น่ารักมากเลยค่ะ” ภาพที่ว่าเป็นรูปถ่ายของเธอที่กำลังนั่งเล่นทรายกับลูกสาวที่แต่งตัวเป็นเงือกตัวน้อยบนชายหาด เขาเพิ่งพาครอบครัวไปเที่ยวพัทยามาเมื่อสองวันก่อนนี่เอง“แล้วเฟิร์นใช้ภาพไหนครับ”“อืม เปลี่ยนไปเรื่อยเลยค่ะ”ภัทรหยิบเอาสมาร์ตโฟนของภรรยามาถือไว้ พร้อมกับเหลือบมอง นอกจากเปลี่ยนไอแพดใหม่ให้ลูกสาว ภัทรก็ถือโอกาสซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ภรรยาอีกครั้ง ทุกวันน
เด็กหญิงฟองสมุทรกำลังจดจ่อกับตัวเทเลทับบีส์ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมที่บิดาเพิ่งซื้อมาให้ใหม่แทนไอแพดเครื่องเดิมที่เก่าจนช้าต่อการใช้งาน ดูจบตอนเด็กน้อยจึงเงยหน้าขึ้น ก็พบว่ามารดาของตนเองกำลังเช็ดทำความสะอาดไอแพดเครื่องเก่าอยู่…“คุณแม่ขา จะเอาไปไหน” เด็กหญิงขี้สงสัยชี้ไปที่จอสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่พื้นหลังของมันเป็นสีเงิน“เก็บเข้ามิวเซียมค่ะ” กนกนารีตอบพลางอมยิ้ม สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่ไหวหัวเราะคิกออกมา ก่อนจะหันไปมองบุคคลต้นเรื่องที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่ตรงนี้ด้วยกันทั้งหมด“ค่า” เด็กน้อยเออออตามมารดา ก่อนจะก้มลงกดเลื่อนคลิปต่อไปในขณะที่กนกนารีมองไอแพดในมือด้วยดวงตาที่อ่อนแสง…หลังแต่งงานได้สองวัน เธอก็เริ่มจัดของเข้าตู้เสื้อผ้าบนเพนต์เฮาส์ของเขา และก็ดันเจอกับกล่องสุ่มของแพร์รี่เพิร์ลที่ถูกเก็บเข้าตู้ไว้รอเธอ“คุณภัทร ยังเก็บไว้อีกเหรอคะ” กนกนารีหันมาถามสามีป้ายแดงที่เดินตามเข้ามาและช่วยยกกล่องทั้งสองออกมาให้ที่หน้าโซฟา“แกะดูสิครับ” ภัทรเลื่อนกล่องใหญ่กว่ามาให้ตรงหน้า หน้าตาเขาดูตื่นเต้นผสมคาดหวัง“ถ้าเป็นของกินคงหมดอายุไปแล้วแน่ ๆ” หญิงสาวบ่นงึมงำพลางแกะกล่อง เพราะจากวันที่เธอซื้อกล่องสุ่มจ
เมื่อ 5 ปีก่อน“มาอีกแล้ว รูปหล่อ” หญิงวัยกลางคนหัวหน้าสถานีอนามัยทักขึ้นพร้อมกับมองลอดแว่น ภัทรรู้สึกได้ทันทีว่าคะแนนของเขาในฐานะพ่อค้าเร่คงค่อนข้างติดลบกว่าหนุ่มคนอื่นที่มาติดพันกนกนารีอยู่หลายขุมทีเดียว“ครับ” ชายหนุ่มเพียงรับคำสั้น ๆ พอหัวหน้าของหญิงสาวเดินหายลับไปแล้ว เขาก็หันมาหาเธอ ขยับจะเอ่ยปากว่าคิดถึงสักคำ รถพิกอัปสีส้มสดก็เลี้ยวเข้ามาจอดพร้อมกับชายในชุดสีกากีก้าวลงมา ส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้กนกนารีมาแต่ไกล“เรื่องเอกสารของเฟิร์นเรียบร้อยแล้วนะครับ”“ขอบคุณคุณปลัดมากนะคะ” หญิงสาวยิ้มให้พร้อมรับซองเอกสารสีน้ำตาลจากมือของข้าราชการหนุ่ม เหลือบตามองตามเมื่อนักธุรกิจชื่อดังของเมืองหลวงเดินหน้าตึงเข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่ยอมพูดยอมจา ส่วนปลัดอำเภอคนดีก็มองหน้าชายหนุ่มที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน สลับกับหันมองหญิงสาวคนเดียวในที่นี้ ที่สุดกนกนารีก็ต้องเอ่ยแนะนำ“คุณภัทรคะ นี่คุณปลัดตั้ม เพื่อนเฟิร์น” จบคำแนะนำของหญิงสาว ปลัดหนุ่มก็หน้าเจื่อนลง“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณปลัด” ภัทรยิ้มร้ายกาจใส่ ก็แค่เพื่อนล่ะวะไอ้น้อง“ส่วนนี่ คุณภัทร…เอ่อ…พี่ชายเฟิร์นค่ะ”คราวนี้คนที่เพิ่งยิ้มร้ายคล้ายจะเห
ลู่ทางไม่มี มีแต่ไหล่ทาง…วนหาโรงแรม เกสต์เฮาส์ หรืออะไรสักอย่างที่ใกล้เคียงกับการให้จอดรถเพื่อเข้าไปซุกหัวนอน ทว่าไม่มีเลย หมู่บ้านแห่งนี้มันเล็กและไร้ความเจริญอย่างแท้จริง สุดท้ายเขาก็มาจอดรถริมไหล่ทาง ไม่ห่างจากบ้านที่ กนกนารีอาศัยอยู่ ถึงจะนอนในรถได้ แต่คนต้องกินต้องขับถ่าย…เขาจะหาที่ซุกหัวนอนตรงไหนดี ปั๊มน้ำมันก็ยังต้องหมุนด้วยมืออีกต่างหาก…นี่มันประเทศเดียวกับประเทศกรุงเทพฯ แน่หรือ“วิณณ์ มึงไม่สนใจมาลงทุนอสังหา พัฒนาโครงการทางเหนือบ้างเหรอ” นั่งเงียบ ๆ ในรถ แง้มกระจกไว้ ดับเครื่องแล้วโทร.หาเจ้าพ่อวงการอสังหาริมทรัพย์“ฮะ อะไรนะ ฮัลโหล ฮัลโหล ไม่ได้ยิน”“นี่มึงไม่ได้ยินจริง ๆ หรือแกล้งกู” คำตอบคือการหัวเราะลั่นของปลายสาย ภัทรกลอกตามองบน มุมปากกระตุกไปหลายที“นี่ไอ้ภัทร กูว่านะ มึงรีบจีบน้องหนูเฟิร์นกลับมาให้เร็ว ง่ายกว่ารอความเจริญไปถึงว่ะ”“แต่ตอนนี้กูไม่มีที่นอนไง” ภัทรบอกกร่อย ๆ ความจริงก็เหงาด้วย“นอนในรถสิ” เพื่อนสนิทตอบกลับส่ง ๆ“ที่ขี้กูล่ะ”“โอย ไอ้ภัทร มึงก็แกล้งปวดขี้ ไปขอน้องเฟิร์นเข้าส้วมสิโว้ย แค่นี้นะ กูจะหวานกับเบบี๋ของกูมั่ง” พูดจบก็ตัดสายไปโดยไม่รอการตอบกลับ ภ





