บทที่ 2 เทศกาลชมดอกบัว

ซูอี้จินเลิกผ้าห่มออกก้าวเท้าลงจากเตียง ความเจ็บปวดจากพิษกร่อนกระดูกล้วนหายไปสิ้น มีเพียงความร้อนขุมหนึ่งที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ในเส้นชีพจร ราวกับมีดวงไฟเล็กๆ ซุกซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง

นางหลับตาลงรวบรวมสมาธิ ชี้นิ้วชี้ขวาออกไปเบื้องหน้า

พรึ่บ...

ประกายไฟขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดขึ้นที่ปลายนิ้ว เปล่งแสงสว่างเรืองรองในความมืดของห้อง แม้จะเล็กจิ๋ว

‘ปราณอัคคีบริสุทธิ์’ พลังที่เพิ่งตื่นขึ้นในวินาทีสุดท้ายของชีวิตก่อน ได้ย้อนเวลากลับมาพร้อมกับวิญญาณของนาง นางกำหมัดแน่น เปลวไฟที่ปลายนิ้วดับลง

"คุณหนูใหญ่ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

จื่อเซี่ย สาวใช้คนสนิทผลักประตูเข้ามาพร้อมกับชุดอาภรณ์ที่ตัดเย็บเสร็จใหม่เอี่ยม มันคือชุดกระโปรงสีชมพูแปร๋นจนแสบตา ปักลวดลายดิ้นทองรูปดอกโบตั๋นขนาดใหญ่ยักษ์กระจายอยู่ทั่วผืนผ้า ตัวกระโปรงถูกเย็บซ้อนกันหลายชั้นจนดูพองโต

ซูอี้จินก้มมองชุดนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า

"คุณหนูรองส่งคนนำชุดนี้มาให้ตั้งแต่หัวค่ำเจ้าค่ะ" จื่อเซี่ยรายงานด้วยสีหน้าหนักใจเล็กน้อย

"คุณหนูรองฝากคำพูดมาว่า ชุดนี้ตัดเย็บด้วยผ้าไหมอย่างดีที่สุดจากแดนใต้ สีสันสดใสเหมาะกับท่านยิ่งนัก อยากให้ท่านสวมใส่ไปงานชมดอกบัวที่วัดหลงซานในวันพรุ่งนี้"

ในอดีต ซูอี้จินผู้หลงเชื่อว่าซูมู่เหยียนปรารถนาดีกับตนเสมอมา ยินยอมสวมชุดกระโปรงพองโตนี้ไปวัดหลงซาน ท่ามกลางสายตาขบขันของเหล่าคุณหนูสกุลผู้ดีตระกูลอื่น กลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แต่ตอนนี้ซูอี้จินคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่จะเป็นตัวตลกของเมืองหลวงอีกต่อไปแล้ว

*********************

ณ เทศกาลชมดอกบัว วัดหลงซาน

ซูอี้จินในชุดกระโปรงตัวใหม่ นางไม่ได้สวมชุดงิ้วพองโต หากแต่เลือกอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มเหลือบดำ ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อเรียบ อำพรางร่างอวบแต่เน้นความสง่างามเยือกเย็น ลวดลายบนเนื้อผ้าเรียบง่าย แต่หรูหราประณีตในทุกฝีเข็ม เมื่อแรกเห็นสีหน้าของซูมู่เหยียนจืดเจื่อนลงทันทีที่เห็นเครื่องแต่งกายของญาติผู้พี่ นางมองชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มของซูอี้จินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความริษยาลุกโชนขึ้นชั่วแวบหนึ่งก่อนจะถูกกลบเกลื่อน

เมื่อล้อรถม้าหยุดหมุนที่หน้าเชิงเขาวัด กลิ่นธูปและควันเทียนลอยละล่องมาตามสายลม ผู้คนมากมายเดินต่างเบียดเสียดขึ้นบันไดหิน แต่ทันทีที่ปลายเท้าของซูอี้จินแตะพื้น ดวงไฟที่หลับใหลอยู่ใต้ผิวหนังของนางกลับเต้นเร่า

ปราณอัคคีที่เพิ่งตื่นขึ้นทำให้นางสัมผัสสิ่งรอบกายได้ไวขึ้น ท่ามกลางกลิ่นธูปที่ลอยอบอวล นางพลันจับกระแสไอเย็นผิดปรกติที่แฝงอยู่บนยอดเขาได้ เป็นความหนาวเหน็บที่ขัดแย้งกับอากาศในฤดูร้อนอย่างสิ้นเชิง

"พวกเจ้าเข้าไปไหว้พระเถอะ ข้าจะไปเดินเล่นที่อุทยานด้านหลังสักครู่" ซูอี้จินเอ่ยตัดบท นางก้าวเดินตามสัญชาตญาณ แรงดึงดูดประหลาดนำพานางลัดเลาะผ่านดงไผ่ มุ่งหน้าไปยังศาลาริมน้ำชั้นสองที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายวัด

ซูอี้จินก้าวเท้าขึ้นบันไดของศาลา ทันทีที่นางผลักบานประตูที่แง้มอยู่ชั้นสองเปิดออก ภาพเบื้องหน้าทำให้นางต้องชะงัก

บุรุษผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่กลางห้อง ร่างกายสูงใหญ่กำยำสวมอาภรณ์สีดำสนิท เสื้อคลุมของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะพราว ริมฝีปากของเขาซีดเผือดจนเป็นสีม่วงคล้ำ

เว่ยชางหลาง….

อ๋องผู้เลื่องชื่อกำลังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ พิษกู่เหมันต์กำลังคลุ้มคลั่งในตัวเขา ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นไปถึงขั้วหัวใจบีบคั้นจนเขาต้องกัดฟันแน่น

เพียงแค่ซูอี้จินก้าวพ้นธรณีประตู กระแสไอเย็นที่เกรี้ยวกราดก็พุ่งเข้าจู่โจมนางราวกับอสรพิษ

พรึ่บ!

ปราณอัคคีในร่างซูอี้จินปะทุขึ้นเองตามสัญชาตญาณ ประกายไฟวาบขึ้นใต้ชั้นผิวหนัง ขับไล่ความหนาวเหน็บที่พยายามแทรกซึม ไออุ่นบริสุทธิ์แผ่กำจายออกจากร่างนาง ปะทะเข้ากับกระแสความเย็นในอากาศจนเกิดเสียงฟู่ราวกับน้ำเดือด

วินาทีที่ไออุ่นนั้นแผ่ไปถึงกลางห้อง เว่ยชางหลางลืมตาขึ้น ร่างสูงใหญ่กระโจนเข้าหาต้นกำเนิดความอบอุ่นนั้นอย่างไม่อาจหักห้ามใจ

"อ๊ะ!" ซูอี้จินร้องอุทานเมื่อเงาดำพุ่งเข้าประชิดตัว

นางตั้งใจจะถอยหนี แต่ฝ่ามือที่เย็นเฉียบราวกับศพกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางอย่างแรง แรงมหาศาลกระชากร่างบางให้ถลาเข้าไปหา

แผ่นหลังของนางกระแทกเข้ากับเสาไม้ของศาลาอย่างจัง โดยมีร่างของบุรุษแปลกหน้าทาบทับลงมาปิดกั้น

"ปล่อยข้านะ..." ซูอี้จินตะโกนร้องขึ้นด้วยความตกใจ

ทว่าเมื่อผิวหนังของทั้งสองสัมผัสกัน สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ใช่การต่อสู้

เกล็ดน้ำแข็งบนมือของเว่ยชางหลางละลายหายไปทันทีที่สัมผัสข้อมือของนาง เสียงฟู่ดังขึ้นพร้อมกับไอควันลอยกรุ่น ลมหายใจที่เคยเย็นเยียบ เริ่มกลับมาสูดรับอากาศได้อย่างปกติ สองแขนแกร่งของเขาตวัดรัดร่างของนางไว้แน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียว สร้างความรู้สึกวูบวาบและสั่นสะท้านให้แก่ซูอี้จินในคราวเดียวกัน นางเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ทำได้เพียงปล่อยให้เขากอดรัดอยู่อย่างนั้น

"เจ้าเป็นใคร..." เสียงทุ้มเหี้ยมเกรียมดังขึ้นข้างใบหูของนาง ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านผิวเนื้อที่ซอกคอ สร้างความรุ่มร้อนที่ทำให้ซูอี้จินเผลอกลั้นหายใจ

ซูอี้จินผลักแผงอกของเขาด้วยมือที่ว่างอยู่ข้างหนึ่ง

"ปล่อยข้า!!"

เว่ยชางหลางชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดปลายคางของนาง เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับนางในระยะประชิด อาการปวดร้าวจากพิษกู่สงบลงอย่างปาฏิหาริย์ เขาค่อยๆ คลายวงแขนออกช้าๆ แต่ยังคงจับจ้องนางไม่วางตา

ซูอี้จินไม่รอให้เขาตั้งคำถาม นางสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุม หมุนตัวก้าวออกจากศาลาริมน้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งเพียงกลิ่นหอมจางๆ และความอบอุ่นที่ตราตรึงให้บุรุษเบื้องหลัง

นางเดินจ้ำอ้าวลงจากศาลา ลมเย็นยามสายปะทะใบหน้า ช่วยลดทอนความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม ซูอี้จินพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ นางจำเขาได้ เว่ยชางหลาง อ๋องผู้เย็นชาและอำมหิตที่สุดในเมืองหลวง มีแต่ผู้คนเกรงกลัว แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจเขา แต่สำหรับซูอี้จิน ความทรงจำในชาติที่แล้วที่มีต่อเว่ยชางหลาง เขาคือผู้เดียวที่กล้าหาญ ยอมยื่นฎีกาต่อหน้าพระพักต์เพื่อสืบคดีของแม่ทัพซูใหม่ นี่เลยเป็นเหตุผลที่เมื่อยามเผชิญหน้ากันนางไม่เกรงกลัวเขา

ซูอี้จินเดินลัดเลาะลงมาตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปสู่สระบัวขนาดใหญ่

ความเงียบสงบของสระบัวช่วยดึงสติของนางให้กลับมาจดจ่อกับแผนการเดิม ทว่าในจังหวะที่นางหยุดยืนอยู่ริมขอบสระหิน

"พี่ใหญ่ มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ ข้าตามหาตั้งนาน"

เสียงหวานใสของซูมู่เหยียนดังขึ้นจากด้านหลัง ซูอี้จินชะงักปราณอัคคีที่ยังคงตื่นตัวจากการปะทะเมื่อครู่ กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรงจนนางสัมผัสได้

ซูอี้จินกำลังจะหันกลับไป

แต่ช้าไปเสียแล้ว…

ฝ่ามือสองข้างกระแทกเข้าที่กลางแผ่นหลังของนางอย่างแรงและรวดเร็ว หมายจะส่งร่างของนางให้ร่วงหล่นลงสู่ก้นสระบัวอันมืดมิด!!