Share

บทที่ 2 อาหารมื้อแรก

last update Tanggal publikasi: 2025-05-30 23:48:03

หลังจากนอนพักเอาแรง ลี่หลินก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในยามอู่ 11.00 – 12.59 น. นางได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ภายในบ้านจึงเดินออกไปดู

“พี่สะใภ้ใหญ่ท่านฟื้นแล้ว” หยางอ้ายฉิงเมื่อเห็นลี่หลินเดินออกมาก็รีบทักทายพร้อมกับทำสีหน้าตกใจ คล้ายดีใจก็ไม่ใช่เสียใจก็ไม่เชิงแลดูพิลึกชอบกลนัก

“อืม ใช่แล้ว เจ้าไปไหนมาหรือ” ลี่หลินถามออกมาด้วยสีหน้าเฉยชา แต่เมื่อได้ยินคำถามหยางอ้ายฉิงกลับมีสีหน้าหมองคล้ำลงด้วยความตกใจและเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางรีบตอบคำถามอย่างรวดเร็ว

“พี่สะใภ้ ข้าพึ่งไปซักผ้ามาเจ้าค่ะ ท่านหิวหรือไม่ข้าจะไปต้มโจ๊กให้” หลังจากพูดจบอ้ายฉิงก็รีบหายเข้าไปในครัวทันที

“นางเห็นข้าเป็นผีสางหรือยังไงถึงได้รีบวิ่งหนี” ลี่หลินย่นจมูกพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเดินกลับไปรอที่ห้องโถง

หลังจากวิ่งหนีเข้ามาในครัวได้อ้ายฉิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางดีใจอยู่หรอกที่พี่สะใภ้ฟื้นขึ้นมาเพราะด้วยฐานะทางบ้านการแต่งพี่สะใภ้สักคนแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็มีความเสียใจอยู่บ้างเนื่องด้วยพี่สะใภ้ของนางเรียกได้ว่าแทบจะไม่ทำอะไรเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ยอมก้าวขาออกจากบ้าน งานทุกอย่างอ้ายฉิงจึงต้องเป็นคนทำทั้งหมด ยิ่งเมื่อเวลาพี่สะใภ้เรียกหาแล้วไม่เจอใครอ้ายฉิงก็จะโดนด่าทอเสมือนสาวใช้ของเหล่าคุณหนูในเมืองไม่มีผิด นางไม่อยากกวนใจให้พี่สะใภ้ใหญ่อารมณ์เสียอีกจึงรีบออกมาต้มโจ๊กต้มยาอย่างรวดเร็ว

“พี่สะใภ้โจ๊กมาแล้วเจ้าค่ะ” ลี่หลินมองถ้วยโจ๊กกับถ้วยยาในมือของอ้ายฉิงด้วยความหวาดหวั่น โจ๊กแทบนับเมล็ดข้าวได้กับยาสมุนไพรสีดำปี๋กลิ่นชวนอาเจียนนั้นนางจะกลืนลงไปได้อย่างไร อาหารมื้อแรกช่างน่าหดหู่ใจมาก

“พี่สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้ข้าวสารในบ้านเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย พี่ใหญ่กับพี่รองรีบขึ้นเขาล่าสัตว์ตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ ยามเว่ย (13.00 – 14.59 น.) ถึงจะกลับลงมา เดี๋ยวข้าจะไปขอแบ่งเนื้อมาไว้ทำกับข้าวให้ท่าน กินโจ๊กรองท้องไปก่อนนะเจ้าคะ” อ้ายฉิงพูดเสียงเบาหวิวในลำคอ นางกลัวพี่สะใภ้ไม่พอใจแล้วพาลดุด่า

“ก็ได้ข้าจะกิน ในบ้านไม่มีอย่างอื่นเหลือเลยหรือ” ลี่หลินอยากรู้ว่าที่บ้านมีอะไรพอทำกับข้าวกินได้บ้าง หากให้นางกินแต่ข้าวต้มปรุงรสด้วยเกลือแบบนี้ทุกวันคงไม่ไหว ลี่หลินรีบกลั้นใจกระดกโจ๊กและยาสมุนไพรเข้าปากให้หมดภายในครั้งเดียว

“ไม่มีเจ้าค่ะ พอดีวันนี้ข้าออกไปซักผ้าแต่เช้าเลยไม่ได้ขึ้นเขาเก็บผักป่า เวลานี้ชาวบ้านคงเก็บไปกินหมดแล้ว” อ้ายฉิงตอบเสียงเบาหวิวพร้อมกับก้มหน้าลง ที่นางกล้ายืนพูดคุยกับพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ตอนนี้เพราะหากไม่อารมณ์เสียหรือโมโหพี่สะใภ้ของนางก็ไม่ได้ดุด่าแต่อย่างใด แค่เพียงต้องระวังไม่ให้นางโมโหเท่านั้น

“ข้าหลับไปนานเท่าไหร่” ลี่หลินพึ่งนึกได้ นางอยากรู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่เพราะในความฝันนางมีชีวิตอยู่จนถึงอายุ 40 ปี

“อะ เอ่อ ท่านหลับไปสี่วันเลยเจ้าค่ะ”

“อ้อ ข้าหลับไปนานขนาดนั้นเชียว มิน่าข้าถึงรู้สึกว่าแขนขาไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ เจ้าพาข้าเดินเล่นรอบบ้านได้หรือไม่ ข้านอนเยอะเกินไปอยากเดินเล่นสักหน่อย ร่างกายจะได้สดชื่น” พูดจบก็ไม่รีรอให้อ้ายฉิงตอบรับ ลี่หลินรีบเดินออกมานอกตัวบ้านเพื่อสำรวจพื้นที่ทันที ในความทรงจำของนางแทบจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าภายนอกบ้านเป็นอย่างไร ลี่หลินเอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องด้วยความอับอายที่มีสามีเป็นเพียงพรานป่ายากจน เฮ้อ เมื่อก่อนข้าช่างหน้าบางเสียจริง ลี่หลินได้ค่อนขอดตัวเองในใจ เมื่อก่อนนางหน้าบางยิ่งกว่าอะไรแต่ทำไมตอนนี้นางรู้สึกหน้าด้านขึ้นมา

“พี่สะใภ้รอข้าด้วย ท่านยังไม่หายดีอย่าเพิ่งออกมาเดินเล่นข้างนอกเลยเจ้าค่ะ ถ้าเกิดล้มป่วยขึ้นมาอีกครั้งจะแย่เอา” อ้ายฉิง รีบร้องห้าม หากพี่สะใภ้ใหญ่ป่วยอีกรอบครอบครัวนางจะหาเงินที่ไหนพาหมอมารักษา เงินซื้อข้าวกินก็แทบไม่มี การเจ็บป่วยครั้งนี้ของพี่สะใภ้ใช้เงินเก็บทั้งหมดในบ้านเพื่อรักษาเชียวนะ พี่ใหญ่กับพี่รองของนางต้องเข้าป่าลึกเสี่ยงอันตรายเพื่อล่าสัตว์ให้ได้จำนวนมาก นางจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ดีขึ้นมาก เจ้าไม่ต้องกังวลใจ หรือเจ้าอยากให้ข้าโมโหจนล้มป่วยอีก” ลี่หลินเห็นสีหน้าลำบากใจอย่างหนักของอ้ายฉิงเต็มตา นางไม่อยากเสียเวลาอธิบายให้มากความจึงได้แต่ข่มขู่ออกไปเพื่อตัดรำคาญ ลี่หลินต้องการเดินสำรวจพื้นที่รอบบ้านให้เร็วที่สุดมากกว่าเผื่อมีอะไรสามารถนำมาทำกินได้ ชีวิตตอนนี้ยากจนเกินไปนางรับไม่ได้จริงๆ

“อย่าล้มป่วยอีกเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว จะพาเดินชมอย่างเงียบๆ” อ้ายฉิงปฏิเสธเสียงสั่นก่อนเดินตามลี่หลินอย่างสงบเสงี่ยม

เมื่อมองสำรวจรอบตัวบ้านก็พบกับแปลงผักขนาดเล็กอยู่ทางด้านซ้ายมือ สภาพผักดูแคระแกร็น ใบเหลือง ลำต้นเล็ก ผักบางชนิดเหี่ยวเฉาแทบใกล้จะตาย ถัดจากแปลงผักเยื้องไปด้านหลังของบ้านเป็นป่าไผ่ขนาดใหญ่ขึ้นเรียงรายซ้อนกันจำนวนมาก ถัดไปอีกหน่อยด้านข้างมีลำธารสายเล็กไหลผ่าน น้ำตื้นท่วมถึงแค่ข้อเท้า ด้านขวาของบ้านมีต้นไม้น้อยใหญ่ไม่รกทึบมากนัก เหมือนเห็นดอกไม้ขึ้นแซมต้นไม้เหล่านั้นด้วย วันหลังคงต้องไปสำรวจดูให้ละเอียดอีกครั้ง สำหรับลี่หลินแล้วบ้านหลังนี้ถือว่าดีมาก เงียบสงบห่างไกลผู้คน เหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ ถ้าได้จิบชาชมดอกไม้ข้างลำธารตอนเช้าคงดีไม่น้อย เรียกได้ว่าเป็นชีวิตแบบสโลไลฟ์เหมาะสำหรับหญิงสาวผู้งดงามอย่างนางมาก แต่ตอนนี้เรื่องปากเรื่องท้องของตนเองและคนในบ้านคงสำคัญกว่า ไว้รวยเมื่อไหร่ค่อยเอาเวลามานั่งจิบชายามเช้าแล้วกัน

“อ้ายฉิง ข้าจะเข้าป่าไผ่ เจ้าไปหยิบตะกร้ากับมีดมาเร็วด้วย!!” ลี่หลินเร่งเสียงตอนท้ายเพื่อสำทับเพราะอ้ายฉิงมีท่าทางลำบากใจไม่ยอมก้าวเดินออกไปสักที ลี่หลินอยากเข้าสำรวจดูหน่อยเผื่อมีหน่อไม้เหลือให้เก็บกินบ้าง

หลังจากเดินเข้ามาในป่าไผ่ได้ไม่นานลี่หลินก็ต้องตกใจจนอ้าปากค้าง นางตกตะลึงกับจำนวนหน่อไม้ จากที่คิดว่าแค่มาลองหาดูเผื่อได้กลับบ้านไปทำอาหารสักหน่อสองหน่อกลับไม่ใช่ หน่อไม้มีมากมายเกินไปชาวบ้านที่นี่ไม่กินกันหรือ

“อ้ายฉิงพวกเจ้าไม่กินหน่อไม้กันหรือ ทำไมเหลือเยอะแยะขนาดนี้ ดูสิมีแต่หน่ออวบอ้วนน่ากินทั้งนั้น แถมหน่อไม้ชนิดนี้ยังเป็นหน่อไม้ไผ่หวานที่อร่อยกว่าหน่อไม้ชนิดอื่นอีก”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่มีใครกินหน่อไม้พวกนี้หรอกเจ้าค่ะ มันมีพิษทำให้ป่วยได้ ทุกคนที่เคยกินเข้าไปบอกว่ารสชาติขมมาก ข้าเองก็เคยนำไปทำอาหารเหมือนกันแต่มันขมเกินไปกินไม่ได้”

“พวกเจ้าไม่รู้วิธีกินที่ถูกต้องหน่ะสิ ข้าจะบอกให้นะ หน่อไม้ชนิดนี้มีรสชาติหวานอร่อย รีบขุดกันเถอะข้าจะทำของดีให้เจ้ากิน รับรองว่าดีกว่าโจ๊กใส่เกลือเมื่อกลางวันของเจ้าร้อยเท่าพันเท่า”

“กินได้แน่หรือเจ้าคะพี่สะใภ้ พวกเรารออีกหน่อยก็ได้กินเนื้อกันแล้ว”

“ข้าบอกว่ากินได้คือกินได้ เจ้าจะช่วยข้าขุดต่อไปหรือจะให้ข้าด่าเจ้าก่อน” ลี่หลินเริ่มโมโหเมื่อเห็นสายตาไม่เชื่อมั่นในตัวนางของอ้ายฉิง

“เจ้าค่ะ” อ้ายฉิงรับคำอย่างจำใจ ถึงแม้ไม่เชื่อว่าหน่อไม้อร่อยแต่นางก็ไม่สามารถโต้เถียงอันใดได้

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 40 ครอบครัวของเรา(ตอนจบ)

    วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ในที่สุดเทศกาลขึ้นปีใหม่ที่ทุกคนรอคอยก็เวียนมาถึงอีกครั้ง สมาชิกตัวน้อยของตระกูลหยางตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้กันมาก นอกจากอั่งเปาซองสีแดงแล้วพวกยังได้ของเล่นชิ้นใหม่จากท่านอาด้วย“หยางลู่เสียน หยางลี่อิน พวกเจ้าสองคนเลิกก่อกวนแม่ได้หรือไม่” ลี่หลินถอนหายใจยืดยาวครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเบื่อหน่าย วันนี้มื้อค่ำสำหรับปีใหม่ของนางยังไม่ไปไหนเลย ผู้ช่วยตัวน้อยสองคนเอาแต่แย่งเตรียมอาหารทั้งวัน“ท่านแม่ข้าอยากช่วยนี่ขอรับ” ลูกชายตัวดีตอบกลับเร็วพลันจนลี่หลินท้อใจ“เจ้าพาลี่อินไปช่วยท่านพ่อจัดสถานที่สำหรับปิ้งย่างดีกว่า อยู่กับแม่ในครัวน่าเบื่อจะตาย” ลี่หลินหาข้ออ้างให้ลูกสาวกับลูกชายยอมจากไปแต่โดยดี“จะดีหรือขอรับ” ลู่เสียนมีท่าทีลำบากใจเล็กน้อย“ข้าอยากอยู่กับท่านแม่” ลี่อินปฏิเสธเสียงแข็งอย่างไม่คิด“เฮ้อ พวกเจ้าไม่รู้อะไร ทำงานในสวนสนุกมากนะ ได้วิ่งเล่นจับแมลงด้วย เมื่อเช้าดอกโม่ลี่ฮวาพึ่งผลิบาน หากนำมาจัดใส่แจกันคงส่งกลิ่นหอมไปทั่ว” ลี่หลินหลอกล่อไม่หยุด นางรู้ว่าลูกสาวตัวน้อยชื่นชอบการจัดดอกไม้มากแค่ไหน“ว้าว ข้าอยากไปเล่นในสวนกับท่านพ่อเจ้าค่ะ” ลี่อินอุท

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 39 ความสุข

    “พวกเราเข้านอนกันเถอะดึกมากแล้ว”หยางหนิงเฉิงปลุกลี่หลินให้ตื่นจากภวังค์ เขาถอดเสื้อตัวนอกมาพาดไว้ข้างเตียงเพื่อระบายความร้อนโดยไม่สนใจนางสักนิด“อะ อืม”ลี่หลินเลื่อนลอยไปชั่วขณะ สายตาไม่รักดีของนางเหลือบไปเห็นมัดกล้ามเนื้อวับๆ แวมๆ ที่โผล่พ้นเสื้อตัวในของหยางหนิงเฉิงออกมาพาให้เลือดสูบฉีดทั่วทั้งกาย ลี่หลินพยายามกลืนน้ำลายเหนียวฝืดคอลงไปอย่างยากลำบาก วันนี้หยางหนิงเฉิงวางแผนหลอกล่อนางหรืออย่างไร“หลินเออร์เจ้าไม่สบาย”หยางหนิงเฉิงตกใจมาก เขารีบพุ่งตัวมาประคองใบหน้าของลี่หลินเอาไว้อย่างแผ่วเบา“หะ หะ หืม ข้าสบายดี”ลี่หลินขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัย นางไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรสักนิด“สบายดีอะไร จมูกของเจ้ามีเลือดไหลออกมา”หยางหนิงเฉิงใช้ปลายนิ้วเช็ดเลือดบนจมูกลี่หลินเล็กน้อยก่อนหงายมือให้นางดู“ห๊า ละ เลือด ให้ตายเถอะ”ลี่หลินอุทานออกมาอย่างสิ้นหวัง นางเลือดกำเดาไหลเพราะแอบมองกล้ามเนื้อวับๆ แวมๆ ของสามีเนี่ยนะ อยากจะบ้าตาย รู้ถึงไหนอายถึงนั่นเลยเชียว“เจ้ารอก่อน เดี๋ยวข้าไปตามหมอมารักษา”หยางหนิงเฉิงร้อนรน“ไม่ต้อง ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก น้ำลายไม่ไหลออกมาด้วยก็ดีเท่าไหร่แล้ว”ลี่หลินดึงแขนเขาไว้ก่อนปร

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 38 ปล่อยวาง

    “พะ พ่อขอโทษ” นายอำเภอเล่อมู่ขอโทษลี่หลินด้วยน้ำตา ในบรรดาลูกสาวลูกชายของเขาไม่มีใครสามารถพึ่งพาได้เลย หลังจากหมดตัวทุกคนต่างพากันทยอยทิ้งเขา“การให้อภัยท่านเป็นเรื่องยากสำหรับข้า” ลี่หลินเบือนหน้าหนีอีกครั้ง น้ำตาของนางไหลรินออกมาหลังได้ยินคำขอโทษจากคนเป็นพ่อ“เจ้าไม่ให้อภัยพ่อก็ไม่เป็นไร แต่ได้โปรดช่วยเหลือพวกเราสักครั้ง หากไม่มีเงินไปใช้หนี้บ่อนพนันข้ากับนางต้องถูกจับตัดแขนตัดขาเป็นขอทานข้างถนนแน่นอน” นายอำเภอเล่อมู่หันไปมองภรรยาสุดที่รักอย่างเป็นห่วง“เฮอะ ข้าเกลียดนางแทบเข้ากระดูกดำ ทำไมข้าต้องช่วย ท่านพ่อเคยรักข้าบ้างไหมเจ้าคะ เหตุใดถึงกล้าขอร้องออกมาอย่างไม่อาย” ลี่หลินตะโกนเสียงดังอย่างเหลืออด ผู้หญิงคนนี้ทำให้ชีวิตนางกับท่านแม่ต้องตกต่ำ“พะ พ่อ เอ่อ” นายอำเภอเล่อมู่เงียบงันไปพักใหญ่ เขาไม่แน่ใจว่าตนเองรักลี่หลินหรือไม่ ความผูกพันธ์ระหว่างพ่อลูกของเขากับนางมีเพียงน้อยนิด“ข้าขอโทษ ข้าไม่ดีเอง ข้ามันชั่วช้า ข้าไม่เคยทำหน้าที่แม่ให้เจ้าเลยตั้งแต่ฮูหยินใหญ่จากไป เป็นข้าที่ละเลยเจ้าและกีดกันความสัมพันธ์พ่อลูก ข้าเห็นแก่ตัวเองที่ไม่อยากแบ่งปันคนรักกับใคร ท่านแม่ของเจ้าสวยมาก นางเป็

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 37 เผชิญหน้า

    หยางหนิงเฉิงกับหยางอี้เฉินเดินทางเข้าอำเภออยู่หลายเดือนเพื่อเตรียมตัวทำการค้า พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบดูแลหลายอย่างเริ่มตั้งแต่การเลือกซื้อหน้าร้าน การตกแต่ง การตั้งราคา การหาลูกจ้าง และอื่นๆ อีกมากมายที่ต้องจัดการ ลี่หลินแค่คอยให้คำแนะนำในบางครั้งเท่านั้น อีกไม่กี่วันร้านค้าตระกูลหยางก็พร้อมเปิดให้บริการแล้วหลังจากวางแผนขยายกิจการหยางหนิงเฉิงกับหยางอี้เฉิน ก็เดินทางเข้าออกอำเภอเป็นว่าเล่น พวกเขาต้องเดินทางไปจัดการธุระบ่อยมาก การเดินทางเข้าอำเภอแต่ละครั้งต้องใช้เวลานานถึงสองวัน ลี่หลินเลยต้องหอบผ้าหอบผ่อนมาช่วยอ้ายฉิงดูแลร้านค้า ในตำบลแทน“พี่สะใภ้ข้าเลือกชุดไหนดีเจ้าคะ” อ้ายฉิงเดินถือเสื้อผ้าเข้ามาในห้องนอนของลี่หลินอย่างต้องการความช่วยเหลือ“อืม ไหนดูซิ” ลี่หลินเพ่งสายตามองเสื้อผ้าหลากหลายแบบตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด“ข้าควรใส่สีแดงเข้ม แดงอ่อน แดงทอง หรือแดงอมชมพูดีเจ้าคะ” อ้ายฉิงคาดคั้นเอาคำตอบ นางนั่งเลือกอยู่นานแล้วแต่ยังเลือกไม่ได้สักที“สีแดงอมชมพูเหมาะกับเจ้า ใส่แล้วดูไม่แก่จนเกินไป” ลี่หลินแนะนำ“พี่สะใภ้ตาแหลมนัก ข้าเลือกชุดนี้เจ้าค่ะ” อ้ายฉิงพึงพอใจมาก นางเองก็คิดว่าใส่แล้ว

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 36 ขยายกิจการ

    ร้านค้าตระกูลหยางเติบโตขึ้นทุกวันแบบก้าวกระโดด ตอนนี้ลี่หลินกับครอบครัวกลายเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ของตำบลอย่างเป็นทางการแล้ว ครอบครัวหยางร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งเลยก็ว่าได้ สินค้าส่วนใหญ่ของลี่หลินมีกลุ่มเป้าหมายชัดเจนทำให้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในความเป็นจริงแล้วการค้าของครอบครัวหยางก็ไม่ได้ราบรื่นเท่าไหร่ พวกเขามีคู่แข่งมากมายและมีปัญหาเข้ามาให้แก้ไขไม่น้อย ทั้งเรื่องการลอกเลียนแบบสินค้า การตัดราคา ข่าวลือ การใส่ร้ายป้ายสี รวมไปถึงเรื่องราวจิปาถะหลายอย่าง พวกเขาสามารถก้าวผ่านปัญหาเหล่านั้นมาได้เพราะทุกคนในครอบครัวช่วยเหลือกันคู่แข่งทางการค้ามีเข้ามาเรื่อยๆ แต่คนพวกก็ไม่สามารถเล่นงานลี่หลินได้เนื่องจากสินค้าส่วนใหญ่นางผลิตเอง ลี่หลินทำการค้าจากต้นน้ำสู่ปลายน้ำเน้นการพึ่งพาตนเองเป็นหลัก ทำให้คู่แข่งส่วนมากต้องล่าถอยออกไปเพราะยิ่งแข่งขันกับนางเท่าไหร่พวกเขายิ่งขาดทุนกิจการร้านเหล้าผลไม้ (ไวน์) ทำให้ครอบครัวหยางกลายเป็นที่รู้จักในหมู่ขุนนางมากขึ้น ด้วยรสชาติที่แตกต่าง ดื่มง่าย มีระดับมากกว่าเหล้าทั่วไป ขุนนางน้อยใหญ่จึงกลายเป็นลูกค้าประจำอย่างดี นอกจากนี้ยังได้รับความนิยมในการซื้อเป็นของฝากแก่ผู

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 35 ปัญหาของคนมีเงิน

    “อ้ายฉิงแต่งตัวเสร็จหรือยัง”ลี่หลินตะโกนถามอย่างใจเย็น วันนี้นางกับอ้ายฉิงต้องนำของขวัญปีใหม่ไปเยี่ยมเยียนครอบครัวต้าไห่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจการของนางทุกคนล้วนได้รับของขวัญชิ้นนี้“เสร็จแล้วเจ้าค่ะพี่สะใภ้”อ้ายฉิงวิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้านอย่างรวดเร็ว“รีบไปกันเถอะเสร็จแล้วจะได้เข้าเมืองกัน”ลี่หลินเอ่ยเร่ง วันนี้สองหนุ่มของบ้านต้องเข้าไปดูแลร้านค้ากันก่อนเพื่อให้ลี่หลินกับอ้ายฉิงจัดการธุระ“เจ้าค่ะ ท่านเอาของขวัญมาข้าถือเอง”อ้ายฉิงแย่งตะกร้าของขวัญในมือลี่หลินไปถืออย่างรวดเร็วก่อนเดินนำออกไปทั้งสองคนใช้เวลาเดินเพียงไม่นานก็มาถึงบ้านต้าไห่ ลี่หลินกวาดสายตามองรอบๆ อย่างพิจารณา บ้านของต้าไห่ตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก จากบ้านดินสภาพกลางเก่ากลางใหม่กลายเป็นเรือนสี่ประสานหลังใหญ่สวยงาม อ้ายฉิงเคาะประตูได้ไม่นานก็มีสาวรับใช้อายุน้อยนางหนึ่งออกมาต้อนรับเป็นอย่างดี ลี่หลินกับอ้ายฉิงเดินตามสาวน้อยคนนั้นเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ของบ้านอย่างแปลกใจ ว่ากันตามตรงกำไรจากการขายถ่านไม่เยอะเลยเมื่อเทียบกับกิจการทั้งหลายของลี่หลิน แต่ละเดือนนางได้รับผลกำไรประมาณ 30-50 ตำลึงทองเท่านั้น บ้านของต้าไห่เองก็น่าจะ

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 11 ซื้อของครั้งใหญ่

    เมื่อทุกคนมาพร้อมเพรียงกันในห้องทั้งหมดแล้ว หลงจู๊จางหย่งก็เริ่มเปิดบทสนทนากับลี่หลินทันทีเขาอยากรู้ว่านางได้สมุนไพรชนิดนี้มาจากที่ใด“ขออภัยแม่นางด้วย ไม่ทราบว่าเจ้าได้สมุนไพรชนิดนี้มาจากไหน”“ข้าได้มาจากบนเขาในหมู่บ้านเจ้าค่ะ แต่คงไม่สามารถระบุได้ว่าเจอตรงไหน ข้าเจอสมุนไพรด้วยความบังเอิญ” ลี่หลิน

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 10 ข้าจะเป็นคนมีเงิน

    ทุกคนต่างทำหน้ามึนงงสงสัยในตัวลี่หลินเป็นอย่างมาก เมื่อกี้นางยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดอยู่เลยแต่เพียงแป๊บเดียวก็กลับมาหัวเราะเสียอย่างนั้น ไม่รู้นางได้รับบาดเจ็บหนักจนเลอะเลือนหรือไม่“พวกเจ้าไม่ต้องมองข้ายังกับว่าเห็นผีเลยนะ” ลี่หลินหันกลับไปมองหน้าสามพี่น้องอย่างคาดโทษ สภาพนางตอนนี้คงเกินคำว่าดูไม่ได้

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 7 ครอบครัวสามี

    “ฮ้าวววววว” ลี่หลินหาวน้ำหูน้ำตาไหลออกมาหลังจากรู้สึกตัวตื่นนอนในยามเหม่า (เวลา05.00 – 06.59 น) เสียงไก่ขันยามเช้าทำให้รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย นางรู้สึกอ่อนเพลียอยากนอนต่ออีกนิดหน่อย แต่เสียงคนคุยกันในห้องครัวที่แว่วมาให้ได้ยินทำเอาลี่หลินนอนหลับไม่ลงกันเลยทีเดียว นางจำใจตื่นนอนก่อนจะเดินตามเสียงรบก

  • ข้าจะเป็นนางร้ายที่ผู้คนต้องอิจฉา   บทที่ 6 ชากุหลาบ

    อาหารเช้าของลี่หลินวันนี้มีเครื่องในหมูตุ๋น น้ำแกงปลาสีขาวขุ่นและผัดผักกูดใส่มันหมูเจียวสีเหลืองทอง“ว้าว พี่สะใภ้ อาหารของท่านน่ากินมาก” อี้เฉินมองอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเป็นประกาย ตอนนี้เขาหิวมากๆ กลิ่นหอมของอาหารก็เย้ายวนเหลือเกิน มีทั้งเนื้อหมู เนื้อปลา และผักที่ผัดด้วยน้ำมันจนเงา ยิ่งมองยิ่งรู้สึ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status