บทที่ 5 เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย

บทที่ 5

เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย

ค่ำคืนวันนี้คืบคลานมาเร็วกว่าทุกคืน ด้วยเพราะวันก่อนฝนตกไปอากาศช่วงกลางคืนจึงยังหนาวเย็นอยู่บ้าง นางจึงต้องใช้เสื้อคลุมต่างผ้าห่มเช่นเคยส่วนเด็กชายตัวน้อยก็ยังคงนอนพักในห้องนอนของนางตามเดิม

ทว่าสิ่งที่ต่างกันออกไปนั้น นอกจากความมืดและความเงียบก็มีภัยร้ายตามมาด้วย...

เสียงฝีเท้าย่องเบาสามคู่ลัดเลาะผ่านรั้วไม้เข้ามาอย่างง่ายดาย จุดมุ่งหมายคือห้องนอนของหมี่หลัวตามที่หานจื่อเผิงสืบรู้มา แต่ในห้องนั้นเจ้าของห้องบัดนี้คือ เด็กชายผู้บาดเจ็บที่ลืมตาโพลงเพราะรับรู้ได้ถึงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา

เด็กน้อยลืมตาขึ้น ดวงตาหรี่เล็กวาวยะเยือก

เขารู้ว่าเจ้าของฝีเท้าหนัก…สามคน ไม่ใช่สตรีนางนั้นแน่นอน…ไม่ใช่เจ้าเตี้ยสีขาวด้วย... อาจเป็นโจร? แต่เหตุใดพวกมันถึงได้เลือกปล้นบ้านที่ไร้ของมีค่าเช่นหลังนี้กัน

เด็กชายขยับตัวลุกอย่างทุลักทุเล แผลที่หลังตึงเจ็บปวดจนต้องกัดฟันกรามแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังฝืนไถร่างลงจากเตียงพร้อมมีดทำกับข้าวในมือที่เขาหยิบมาจากใต้หมอน ก่อนไปหลบใต้โต๊ะเตี้ยไม่ไกล เขาควบคุมลมหายใจให้ช้าและเบาลงรอเวลาเหมาะสม แม้ร่างจะเล็กไร้พละกำลังเช่นเดิมแต่สัญชาตญาณไม่หดหาย!

ประตูถูกเปิดอย่างแผ่วเบา สามคนมองเห็นเพียงเตียงว่างเปล่าก็สบถหากันทันที

“ไหนว่าห้องนี้ไงลูกพี่!” หนึ่งในนั้นกระซิบหงุดหงิด

หานจื่อเผิงหน้าเสียครู่หนึ่ง “นางคงสับเปลี่ยนห้องนอนบ้าง ไม่อยู่ห้องนี้ก็ต้องอยู่ห้องโน้น ไปเร็ว ก่อนนางจะรู้ตัว”

พวกมันรีบปิดประตูแล้วเคลื่อนไปห้องอีกฝั่งทันที เด็กน้อยใต้โต๊ะได้ยินชัดทุกถ้อยคำ แววตานิ่งสงบของเขาเหมือนกำลังคิดคำนวณบางอย่าง

สตรีผู้นั้น…เป็นเป้าหมายของพวกมัน ถ้าพวกมันทำร้ายนางได้เร็จเขาก็อาจจะซวยไปด้วย อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็ไม่เป็นที่จับตามองของพวกที่ตามฆ่าเขา การลงมือจัดการพวกโจรกระจอกง่ายกว่าหาที่กบดานใหม่

คิดจบเด็กชายตัวน้อยก็ขยับตัวคลานออกมาก่อนเอื้อมมือเปิดประตูออกไป

“ห้ามออกมา!”

ประตูถูกดันกลับปิดลงอย่างเฉียบพลัน เขาเห็นเพียงชิงหมี่หลัวยืนอยู่ในชุดเก่ายิ่งกว่าที่เขาเห็นนางใส่ในช่วงกลางวัน ภาพจำของเขามีเท่านั้น แล้วเสียงด้านนอกก็ปะทุรัวตามมา

ตึง! ผัวะ! โครม!

เสียงคนร้องสบถปนร้องเจ็บปวดดังสลับกัน เด็กน้อยนิ่งฟังก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เสียงของผู้หญิงที่กำลังถูกทำร้าย แต่เป็นเสียง ผู้ชายสามคนที่ถูกสตรีผู้หนึ่งจัดการต่างหาก

ไม่กี่อึดใจต่อมาโจรสามคนนั้นก็หนีเตลิดไป ประตูห้องของเขาถูกเปิดอีกครั้ง ใบหน้าของชิงหมี่หลัวมีเพียงคราบฝุ่นนิดเดียว เสื้อผ้ายับขึ้นแต่ไร้ร่องรอยบาดเจ็บใดใด ไป๋หูที่นั่งคอยอยู่ตรงมุมก็สั่นหางรัวเหมือนได้ดูเรื่องสนุกหนึ่งตอนเต็ม ๆ ต่างจากเขาที่ได้แต่ฟังเสียงเท่านั้น

หากมองไม่ผิด เจ้าสุนัขเตี้ยนั่นกำลังเยาะเย้ยเขา !

“สามคนนั้นไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีอันตรายแล้ว”

เด็กน้อยค่อย ๆ เดินออกมา มือไร้มีดทำครัวแล้ว ดวงตาเย็นชามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินใหม่ทั้งหมด ส่วนหมี่หลัวก็ยองตัวนั่งลงตรงหน้าเขา ตรวจดูแขนขาของเขาอย่างเป็นห่วง

“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

เขาผงะถอยหลังทันใดก่อนจะส่ายหน้าตอบแทน แม้หมี่หลัวจะไม่ได้ตรวจดูบาดแผลของเขาว่าปริไปมากกว่าเดิมไหมแต่อย่างน้อยเห็นเด็กน้อยดูสบายดีก็ทำให้นางผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งใจแล้ว เด็กชายตรงหน้าแม้บอกว่าไม่เป็นอันใดแต่ตัวเขากับนิ่งแข็งเกร็งคงกำลังตกใจเป็นอย่างมาก คิดได้ดังนั้นหมี่หลัวก็ตัดสินใจโถมเข้ากอดเด็กชายตัวน้อย มอบความอบอุ่นให้เขาอย่างปลอบประโลม

ไหล่เล็กที่ถูกจับตรึงไว้แข็งเกร็งยิ่งกว่าเดิมอย่างตั้งตัวไม่ทัน ไหนจะใบหน้าของเขาที่กำลังชนความอ่อนนุ่มบางอย่างเข้าเต็มเปา ร่างกายของเด็กน้อยไม่เคยถูกทำเช่นนี้ไม่ผลักออกเพราะกำลังงุนงงจึงกลายร่างเป็นหิน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

สำหรับหมี่หลัวคิดว่าเขาตกใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้าจึงยิ่งกอดเขาแน่นเข้าไปใหญ่ จนกระทั่งนางเอื้อมมือวางบนกลุ่มผมนุ่มนั่นแหละเด็กน้อยในอ้อมอกตนจึงได้สติผลักตัวออกอย่างแรง

“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย...”