ทำการตลาด

ไป๋เจินเจินหยิบเอาสมุดเล่มเล็กๆ ที่นางตัดเองเป็นสมุดทำมือ นี่เป็นวิธีคำนวณหลักคณิตศาสตร์ของเด็กประถมปลายซึ่งในยุคนี้อาจารย์สำนักศึกษาที่เก่งๆ หลายคนยังคำนวณออกมาไม่ได้เลย คนในยุคสมัยนี้แม้ว่าจะเรียนหนังสือแต่หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเลขหรือคณิตศาสตร์นั้นพวกเขาแทบจะไม่รู้เรื่อง สวีข่ายเหยียนตาโตทันทีก่อนจะถามนางว่าเอามาจากที่ใดกัน

“อาเจิน..บอกข้าทีไปเอามาจากไหน เอ่อเรียกข้าเหมือนอี้หลุนก็ได้”

“พี่ข่ายเหยียน พี่อี้หลุน พี่เสี่ยวฟง บิดาของข้านับวันก็ป่วย ข้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรบ่อยๆ   จะไปที่ร้านโอสถข้าก็ไม่มีเงินตำลึงไปซื้อ วันหนึ่งข้าเจอกับผู้อาวุโสคนหนึ่งเขาถามข้าว่าทำไม่ไปเรียน คงเห็นว่าข้าใสชุดสำนักศึกษากระมัง”

“แล้วต่อจากนั้นเล่า” ฝางอี้หลุนใจร้อนอยากฟังจนจินเสี่ยวฟงตบศรีษะของเขาให้ฟังเงียบๆ

“จากนั้นข้าก็ตอบไปว่า ข้าไปก็ไร้ประโยชน์อาจารย์เหล่านั้นไม่เต็มใจสอนข้า เพราะข้ายากจนไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน ข้าๆๆ ฮือๆๆ ข้าพูดแล้วก็สะท้อนใจนัก  ฮือๆๆ ผู้อาวุโสท่านนั้นเห็นว่าข้าอัดอั้นเขาจึงให้ข้าไปเจอกับเขาทุกวันหลังยามเซิน ข้าเรียนกับเขาได้สองเดือนจนพอเกือบจะทันพวกท่านแต่ๆๆ กลับถูกคุณหนูเว่ยผลักลงสระน้ำ สุดท้ายวันนั้นข้าเข้าสอบเลื่อนชั้นไม่ทัน ชีวิตข้าน่าสงสารเหลือเกินฮือๆๆๆ” 

ไป๋เจินเจินบีบน้ำตาเค้นจนสุดความสามารถ ทั้งสามคนพยายามปลอบนาง สวีข่ายเหยียนโตที่สุดเขาเอื้อมมือจะไปลูบหลังให้นางแต่ก็กล้าๆ กลัว จินเสี่ยวฟงผลักเขาออกก่อนจะลูบหลับปลอบใจนางเอง

“อาเจินอย่าร้องๆ สตรีหยาบคายคนนั้นไม่คู่ควรให้เจ้าร้องไห้เพราะนางหรอก”

“ฮึกๆๆ พี่เสี่ยวฟงอย่าเอ่ยเช่นนี้ นางเป็นคู่หมั้นท่านนะเจ้าคะ”

“หึ ใครแต่งเว่ยซูถิงไปเท่ากับซวยทั้งชีวิต เป็นเพราะพี่ชายนางเว่ยซูหยางหรอกคุณหนูน่ารังเกียจนั่นถึงหยิ่งผยองนัก”

เว่ยซูหยางหรือ ชื่อนี่ทำให้ไป๋เจินเจินยิ่งทำท่าทีอ่อนแอแล้วก้มหน้าสะอื้น ทั้งสามบุรุษเห็นแล้วก็แปลกใจ นางดูอัดอั้นเหลือเกิน ทั้งสามมองหน้ากันเข้ามาปลอบนาง

“เจ้าเป็นอะไรไป รู้จักพี่ชายนางปีศาจนั่นด้วยหรือ” สวีข่ายเหยียนนับว่าปากเก่งที่สุดในบรรดาสามคุณชาย ไป๋เจินเจินพยักหน้า

“บิดาข้าช่วยคนๆหนึ่งเมื่อปีก่อน จนตัวเองบาดเจ็บแต่กลับถูกคุณชายเว่ยเอาความดีความชอบไป กล่าวหาว่าท่านพ่อหนีหน้าที่ ฮือๆๆ พวกเราเคยอยู่บ้านหลังใหญ่กลับกลายต้องมาเช่าบ้านอยู่ บ่าวไพร่ที่เคยมีก็ทอดทิ้งเจ้านายที่หนีหน้าที่ฮือๆๆๆๆ”

“อย่าร้องๆๆๆ เอาอย่างนี้สมุดหลักสูตรคำนวณกับหลักสูตรดูฤกษ์ยามกับดูดวงดาวนี่เจ้าขายอย่างไรกันอาเจิน”

ฝางอี้หลุนเอ่ยถาม ขืนคุยเรื่องส่วนตัวนานเกินไปนางจะร้องไห้ไม่หยุด

“ข้าเคยลองใช้แล้วมันได้ผลดี พวกท่านลองทำตามที่ข้าเขียนก่อน หากแม้แต่พวกท่านยังเก่งขึ้นได้คิดว่าข้าจะขายไม่ได้หรือ

“ได้..พวกข้าไปก่อนนะเจ้าจะไม่เข้าเรียนจริงๆ หรือ”

“พวกท่านไปเถอะข้าจะไปหาสมุนไพรรักษาขาท่านพ่อสักหน่อยน่ะ จำไว้กฎสำนักที่ตาเฒ่านั่นสั่งให้คัดต้องส่งทีหลังคนอื่น เป็นสามอันดับรั้งท้ายยิ่งดี”

“เหตุอะไรต้องส่งล่าช้าหรือ” ฝางอี้หลุนไม่เข้าใจ ส่งเลยไม่ได้หรือไง”

“พวกท่านปกติขี้เกียจ หากส่งงานแต่วันจะไม่ถูกสงสัยหรือ หากตาเฒ่าหย่งเฉิงจับได้ภายหน้าต่อให้ข้ามีใจอยากช่วยเหลือแต่ก็คงยากแล้ว”

ทั้งสี่คนเอ่ยคำร่ำลากันเรียบร้อยแล้วก้แยกย้าย ไป๋เจินเจินจะขึ้นเขาหาไก่ป่าหากระต่ายสักตัว ทั้งสามคนจ่ายเงินส่วนที่เหลือมาให้เดิมแค่คนละหนึ่งตำลึง แต่น้ำตานางมีค่ามากนัก พวกเขาให้นางมาคนละห้าตำลึง 

“เฮ้อยังไม่พอ ค่าหมอค่ายาท่านพ่อแพงมากนัก ขึ้นเขาอีกหน่อยเผื่อได้อะไรติดมือกลับบ้านโดยไม่ต้องซื้อ ดีที่สำนักศึกษานี้ติดเชิงเขา"

ไป๋เจินเจินไม่รู้เลยว่าหลังจากวันนี้นางจะกลายเป็นลูกศิษย์รักจนเพื่อนๆ ยังอิจฉา