วางแผนการตลาด

ไป๋เจินเจินตื่นมาทำอาหารเช้านางต้มข้าวต้มและหุงข้าวขาว จากนั้นเอาเนื้อหมูมาเคล้าเกลือซื้อพริกไทยมาจากหอโอสถห่อหนึ่งก็เอามาบดๆ คลุกเคล้ากันหมักเอาไว้ ไข่ไก่ถูกนำมาตีจนเนื้อไข่เนียน ไป๋เจินเจินเติมน้ำแล้วปรุงรสด้วยเกลือ เหยาะน้ำมันเล็กน้อยแล้วตีให้เข้ากันอีกที ช้อนฟองอากาศออกจนเนื้อที่ตีเนียน

หุงข้าวและต้มข้าวเสร็จแล้วไป๋เจินเจินก็เพิ่มฟืนแค่หนึ่งท่อน ตั้งกระทะจนน้ำเดือดนำชามไข่ตุ๋นวางลงไป เงินสามตำลึงพอซื้อเพียงกระทะใบไม่ใหญ่แต่ก็พอให้สองพ่อลูกทำอาหารกินได้ไม่ลำบาก 

ไป่เจินเจินมองไปยังทางบิดาของร่างเดิม เพราะมีคนปองร้ายรัชทายาท เขาเข้าช่วยเหลือ เว่ยซูหยางพี่ชายเว่ยซูถิงแอบอ้างเอาผลงานไป เพราะว่าไป๋จิ้งเจ็บหนักจากการที่ถูกคนร้ายลงมือ เขานอนพักรักษาตัวอยู่มาวันหนึ่งมีคนจากจวนเสนาบดีมาหาแล้วสั่งให้เขาปิดปากเงียบเรื่องวันนั้น ไม่เช่นนั้นชีวิตเขากับบุตรสาวจะไม่ปลอดภัย

ไป๋จิ้งมีเพียงร่างเดิมเป็นบุตรสาวคนเดียวเท่านั้น เขาจึงยอมกล้ำกลืนแต่ตระกูลเว่ยยังไม่หยุดรังควานสุดท้ายเขาต้องออกจากบ้านที่อยู่มาแต่เด็ก ถูกกลั่นแกล้งถูกบีบจนไม่เหลืออะไรเลย ในที่สุดก็เหลือเงินก้อนสุดท้ายมาเช่าบ้านที่ตรอกแห่งนี้

สหายของเขามือปราบที่มาไกล่เกลี่ยที่สำนักศึกษาเมื่อวานคือคนที่รู้เรื่องทุกอย่าง แต่อย่างไรเล่าสกุลเว่ยมีอำนาจ เขาเองก็มีครอบครัวจึงทำได้เพียงฝากให้ร่างเดิมได้เข้าเรียนโรงเรียนของสำนักศึกษาหลวง เพื่อหวังว่าอย่างน้อยในอนาคตบุตรสาวจะได้คนดีๆ มาแต่งงานด้วย 

ไป๋เจินเจินถอนหายใจนางไม่อยากไปอยู่ในวังวนแก่งแย่งอำนาจ นางคิดแค่จะเลี้ยงดูบิดาเจ้าของร่างให้ดี รักษาเขาให้หายเพื่อตอบแทนน้ำใจไป๋เจินเจินที่เสียสละร่างกายให้นางได้เกิดใหม่

เมื่ออาหารเรียบร้อยไป๋เจินเจินก็ยกไปวางไว้ที่ห้องโถง นางเดินไปหาบิดาเรียกเขามากินข้าว ไป๋จิ้งแปลกใจที่บุตรสาวตื่นแต่เช้ามาทำอาหาร ปกติเขาไม่ปลุกนางจะไม่ตื่น

ไป๋จิ้งมองบุตรสาวด้วยสายตารู้สึกผิดอีกทั้งเป็นห่วงเป็นใย ไป่เจินเจินให้รำคาญสายตาเช่นนี้จริง นางจึงจำเป็นต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่อง เขาเอาแต่ตามใจบุตรสาวจนอ่อนแอ มิเช่นนั้นร่างเดิมคงไม่จากไปเพราะถูกคนกลั่นแกล้งหรอก

“ท่านพ่อเจ้าคะ อาเจินโตแล้วต้องทำบางอย่างด้วยตนเองจะเอาแต่พึ่งท่านไม่ได้ ท่านพ่อเลิกทำสีหน้าสำนึกผิดเถอะเจ้าค่ะ”

“พ่อแค่ไม่อยากให้ลูกสาวของพ่อลำบาก”

“ท่านพ่อ...หากวันนี้ท่านไม่ให้ข้าทำอันใดเลยอย่าหาว่าข้าเอ่ยวาจาอกตัญญูนะเจ้าคะ หากว่าวันข้างหน้าท่านเกิดจากไปแล้วข้าทำอันใดมิเป็น จะเอาชีวิตรอดเช่นไรกัน แม้ว่าอนาคตอาจได้แต่งงานกับบุรุษดีๆ สักคนที่มีฐานะเลี้ยงดูข้าได้ แต่หากนายหญิงของจวนไม่มีความสามารถสักด้านจะปกครองจวนกับบ่าวไพร่ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”

ไป๋จิ้งคิดตามที่บุตรสาวเอ่ยมา จากนั้นก็น้ำตาไหลเขาก้มหน้าเขี่ยข้าวในถ้วย หยดน้ำตาหยดลบงที่ชามข้าว ไป๋เจินเจินได้แต่ลอบถอนหายใจ บุรุษผู้นี้นางต้องใช้ยาแรงมิเช่นนั้นเขาจะไม่สามารมองเห็นข้อเท็จจริงได้ แล้วเป็นนางนี่แหละที่จะใช้ชีวิตลำบาก

“พ่อขอโทษนะ ที่ผ่านมาพ่อคิดอ่านตื้นเขินเกินไป ยังเป็นเจ้าที่รู้ตัว” 

 

“ท่านพ่อ...ท่านมิได้ทำสิ่งใดผิดมิจำเป็นต้องขอโทษอันใด เพราะทุกอย่างที่ท่านทำเพื่อข้านั้นท่านทำเพราะความรัก แต่ท่านรักข้าเกินไปจนกลายเป็นรังแกข้า ทานข้าวเถอะเจ้าค่ะ หากท่านรักและหวังดีกับข้าจริงๆ ท่านต้องยอมรักษาขา สองสามวันนี้ข้าจะคัดตำราให้อาจารย์หวง หลังจากรับเงินมาแล้วข้าจะพาท่านไปโรงหมอ ท่านพ่อหากรักข้าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อข้านะเจ้าคะ”

บิดาพยักหน้า มือหยาบกร้านปาดน้ำตาก่อนจะใช้แขนเสื้อเช็ดและสั่งน้ำมูก ไป่เจินเจินลอบถอนหายใจ เอาล่ะจากนี้ไปคือวางแผนหาเงิน ต้องทำการตลาดดีๆ จ้าวหย่งเฉิงฉลาดมากนัก มันคงจะดีกว่านี้หากเขาฉลาดอย่างเดียวสอนลูกศิษย์ไป แต่ที่น่าโมโหคือเจ้าบ้านั่นจ้องจับผิดนาง

“ท่านพ่อสายแล้วข้าต้องไปสำนักศึกษาแล้ว ข้าหุงข้าวสวยเอาไว้ให้มื้อเที่ยงไม่ต้องรอข้ากลับมากินนะเจ้าคะ ข้าจะคัดตำราที่โรงเรียนจะได้ส่งแล้วเบิกเงินโดยไว”

“อาเจินของพ่อ เจ้าเดินทางระวังตัวนะคนไม่ดีลูกต้องหลีกเลี่ยง และอย่าคบหาบัณฑิตหรือลูกศิษย์ที่เกฌรไม่ตั้งใจเรียนเหล่านั้นล่ะ”

“ท่านพ่อวางใจข้ารู้หนักเบา เอาล่ะท่านเข้าบ้านเถอะเจ้าค่ะ อย่าเดินไปเดินมาอีก เดี๋ยวจะหกล้มเช่นเมื่อวานได้”

ไป่เจินเจินที่ตอนนี้แต่งกายด้วยชุดบุรุษที่นางซื้อมาเมื่อวานก่อนจะเอาชุดนักเรียนของสำนักศึกษามาสวมทับ สะพายกระเป๋าผ้าที่นางลงทุนซื้อมาหนึ่งใบ จากนั้นก็เย็บเสริมด้วยตนเองมีช่องลับสองช่อง นางเดินไปทางสำนักศึกษา แต่เมื่อพ้นตรอกของบ้านเช่านางก็เปลี่ยนเส้นทางไปยังเชิงเขาหลังโรงเรียนที่นัดกับคนเหล่านั้นไว้

 

เมื่อมาถึงไป๋เจินเจินก็นั่งรอพวกเขา ระหว่างรอก็ขีดเขียนๆ บางอย่างไปด้วย กระดาษที่เจ้าสามคนให้เงินมาซื้อเหลือเยอะมากนัก เพราะว่านางเขียนไม่เสียสักแผ่น ตอนนี้เงินตำลึงฌหลืออยู่เพียงหกร้อยอีแปะจากสามตำลึง ต้องหาทางใช้ไอ้สามคนนี้เป็นพีอาร์โฆษณาสิ่งที่อยู่ในมือของนางเสียแล้ว

ปลายยามเฉินทั้งสามคนก็มายังที่นัดหมายกันไว้ เมื่อมาถึงก็เห็นไป๋เจินเจินในชุดบุรุษอีกทั้งยังทำทรงผมคล้ายกับบุรุษ นางดูรูปงามหล่อเหลา หากพวกเขาไม่รู้ว่านางเป็นสตรีคงไม่พอใจเท่าไหร่ที่มีบุรุษรูปงามมานั่งเรียนอยู่ด้วย

ไป๋เจินเจินยืนรอพวกเขาที่ด้านป่าหลังโรงเรียน ทั้งสามคนรีบมาหานางก่อนจะเข้าเรียน ฟางอี้หลุนมาถึงก่อนเพราะนางบอกว่าให้มาทีละคน เมื่อมาถึงเขาก็อ่านดูงานของนางก่อนจะพอใจแล้วจ่ายเงินส่วนที่เหลือ

“ข้าได้ยินว่าบิดาเจ้าป่วย ขาเดินกะเผลกหรือเสี่ยวเจิน ขอโทษนะไหนๆ เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วเรียกแบบนี้ดูสนิทกันมากกว่า เจ้าเรียกข้าว่าอี้หลุนก็ได้ข้าอายุสิบเก้าแล้ว”

“อืม....ได้พี่อี้หลุนขอบคุณท่านมากที่ไถ่ถามนะ ข้าอยากหาเงินไปรักษาขาท่านพ่อน่ะ แต่เงินค่าหมอคงแพงมากแต่ข้าจะพยายาม”

“เจ้าไปเป็นเพื่อนเรียนข้าสิ เจ้าเก่งเพียงนี้ข้าให้เงินเดือนเจ้าเดือนหกสิบตำลึงเพิ่มจากสามสิบตำลึงดีหรือไม่”

ฝางอี้หลุนเอ่ยชวน บิดาเขาเป็นพ่อค้าวาณิช ไม่จำกัดการคบสหายเช่นลูกหลานขุนนาง ท่านปู่กับท่านพ่อเอ่ยกับเขาเสมอ พ่อค้ามิได้อยู่เพราะขุนนาง ส่วนมากขุนนางมักขอทานมากกว่าซื้อ ชาวบ้านต่างหากที่ซื้อและบุญคุณกับพ่อค้าอย่างพวกเรา

ฝางอี้หลุนที่เอ่ยออกไปมีคนไม่พอใจทันที สวีข่ายเหยียนกับจินเสี่ยวฟงเดินหน้างอมาเลยก่อนที่จินเสี่ยวฟงจะเอ่ย

“อี้หลุน..เจ้าจะตัดหน้าพวกข้าหรือเจ้าเอาอาเจินไปคนเดียวถึงเวลาพวกข้าต้องการความช่วยเหลือจะทำเช่นไรเล่า”

“ใช่ อี้หลุน   เสี่ยวฟงพูดถูก เราสามคนเป็นเพื่อนกันมานาน มาวันนี้เจ้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวได้อย่างไรกัน”

สวีข่ายเหยียนเอ่ยอีกคน ไป๋เจินเจินต้องยกมือห้ามทัพก่อนจะเอ่ยกับทั้งสาม

“ข้าไม่ไปอยู่กับใครทั้งนั้นแหละ ข้ามีวิธีหาเงินที่ไม่ยาก อีกอย่างเรื่องนี้พวกเจ้าก็ได้ประโยชน์ด้วย”

“หืมเจ้ามีวิธีอะไร”