สามจอมเสเพลแห่งเมืองหลวง

เชิงเขาหลังสำนัก   

จินเสี่ยวเฟิง  ฝางอี้หลุน  สวีข่ายเหยียนกับเด็กรับใช้ยืนรอนางอยู่  เมื่อมาถึงพวกเขาก็รีบมาหานาง  ได้เวลาจะเข้าเรียนแล้วนะ

"นี่ๆๆ  เจ้ายาจกรีบๆหน่อยไม่ได้หรือไง"

"คุณชายสวี  หากเรียกข้าเช่นนั้นอีกคำข้าจะให้สวีข่ายเฉิงปู่ของเจ้าจำหน้าไม่ได้เลยคอยดู   ฝนหมึกมา  กระดาษด้วย"

เมื่อทุกอย่างพร้อมไป่เจินเจินก็ลงมือเขียนกฎสำนักที่มีกว่าสองพันข้อให้พวกเขาคนละแผ่น  จินเสี่ยวเฟิงตาโต

"เหมือนไปแล้ว  นี่ดูเผินหรือตั้งใจดูก็เป็นลายมือข้า  ฮ่าๆข้าจ้างเจ้าข้าจ้างฮ่าๆๆ"

"ข้าด้วยๆ  สองตำลึงหรือ  นี่ไป่เจินเจินข้าให้เจ้าเดือนละยี่สิบตำลึง  ทำการบ้านให้ข้าเจ้าจะว่าอย่างไร"

ฝางอี้หลุนเป็นบุตรชายคหบดีในเมืองหลวงเขาร่ำรวยเงินทองมากมาย  ยี่สิบตำลึงแคะฟันเขายังไม่เกลี้ยงเลย  ไป๋เจินเจินเห็นโอกาสก็รีบค้าทันทีก่อนจะเอ่ย

"ข้าไม่เก่งเรื่องอื่น  แต่ถ้าคำนวณ  วาดภาพ  หรือแต่งกลอนข้าทำได้    ที่สำนักข้าไม่อยากเรียนเองนั่นแหละ  มานี่ข้าจะแต่งบทกวีให้พวกเจ้าลองอ่านหนึ่งบท"

จากนั้นไป่เจินเจินก็ลอกเอาบทกวีของหลี่ไป๋ นักกวีชื่อดังมาหนึ่งบทซึ่งเป็นบทไม่ได้ยากมากนัก  ทั้งสามตาโตทันที  ไป่เจินเจินจึงกลายเป็นกุนซือให้พวกเขาด้วยเงินเดือนๆละสามสิบตำลึงสามคนก็เก้าสิบตำลึง

"วันนี้จ่ายล่วงหน้ามาคนละหนึ่งตำลึง  พรุ่งนี้ยามอู่มารับงานที่ข้าคัดให้พวกเจ้าที่นี่  อย่าพาใครมาเพิ่มข้าพอใจทำให้แค่พวกเจ้าสามคน"

"ได้ๆ  แต่ว่าเจ้าไปมาเรียนหรือพรุ่งนี้"

"พวกเจ้าบอกตอนอาจารย์ขานชื่อไปว่าเห็นข้าเข้าไปร้านยา  จึงลองสอบถามดูปรากว่าข้าเป็นไข้  น่าจะอาการป่วยหนักเลยไม่อาจมาเรียนได้"

ทั้งสี่คนตกลงกันเรียบร้อยไป๋เจินเจินก็รับเงินก่อนจะไปตลาดหาซื้อข้าวของ  ผ้าห่ม  เสื้อผ้า  อาหาร แป้งสาลี  น้ำมัน  เกลือ  หลังสำนักมีภูเขาไม่เคยมีใครไปล่าสัตว์บนนี้  แต่ไม่ใช่สำหรับนาง  แต่เอาไว้ก่อน  ไป๋เจินเจินกลับไปถึงบ้านเรียกหาบิดาก็ไม่เห็น  พอเดินมาถึงด้านในก็เห็นเขาล้มอยู่  พยายามลุกแต่ลุกไม่ขึ้น  ไป๋เจินเจินรีบเข้าไปประคองทันที

"ท่านพ่อ..ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ  แล้วเหตุใดถึงได้หกล้มไป"

"พ่อจะไปหุงข้าวน่ะ  เห็นลูกยังไม่กลับมากินก็เลยจะไปตาม  แต่ตอนที่มาเอาเสื้อคลุมมันสะดุดล้ม"

ไป๋เจินเจินน้ำตาไหลออกมา  ผู้ชายคนนี้รักลูกสาวมากจริงๆ  เขาจะรู้ไหมว่าลูกสาวของเขาได้จากไปแล้ว  ไป่เจินเจินประคองเขาลุกขึ้นก่อนจะเอ่ย

"ต่อไปท่านไม่ต้องทำแล้ว  ท่านพ่อแม้ว่าข้าจะเรียนไม่เก่งแต่ลายมือข้างดงาม  อาจารย์มักเอ่ยชมเสมอ  อาจารย์หวงจึงให้ข้าคัดลอกบทความ  มีค่าตอบแทนให้ด้วย  วันนี้ข้าขอเบิกล่วงหน้ามา  ซื้ออาหารกับผ้าห่มมาเปลี่ยนให้ท่านใหม่  ท่านพ่อท่านนั่งนะเจ้าคะ  ข้าจะทำความสะอาดเรือนสักหน่อย"

"อาเจิน  งานมันหนักเจ้าบอบบางเกินไปไว้เป็นหน้าที่พ่อเถอะ"

"ท่านพ่อ  อีกหน่อยข้าออกเรือนไปท่านอยากให้คนมาต่อว่าหรือว่าเลี้ยงลูกสาวอย่างไรงานบ้านงานเรือนไม่ได้สักอย่าง  ท่านแม่เป็นสตรีที่เพียบพร้อมมิใช่หรือเจ้าคะ  ข้าอยากเป็นเช่นนางบ้าง"

ไป่จิ้งร้องไห้ออกมา  เขารักภรรยาของเขามาก  ทั้งคู่มีนางเป็นบุตรสาวคนเดียว  หลังจากที่นางจากไปเขาก็ไม่แต่งงานใหม่เลี้ยงดูนางมาลำพังจึงไม่อยากให้นางลำบาก  บุตรสาวเขาพูดถูกเป็นสตรีต้องรู้จักงานบ้าน  เขาจึงไม่เอ่ยต่ออีก

ไป่เจินเจินนำซาลาเป่ามาให้บิดาเรียบร้อยก็ไปทำความสะอาดบ้าน  ใช้เวลากว่าสองชั่วยามจึงสะอาด  บ้านที่เหม็นอับ  หยากไย่หนาเขรอะ  ที่นอนที่ขึ้นราถูกเอาออกมาทิ้งด้านนอก  นางจะเอาไปเผาทิ้งแต่ต้องรออีกหน่อย  ตอนนี้ในบ้านเหมือนบ้านหลังใหม่    หอมสะอาด  ไป่จิ้งยกแขนเสื้อมาเช็ดน้ำตา  บุตรสาวโตแล้วจริงๆ

ไป๋เจินเจินทำมื้อเย็นให้บิดากับตนเอง  จากนั้นก็เข้าห้องจุดตะเกียง เงินสามตำลึงนั้นจะว่ามากก็ไม่มากแต่สำหรับคนที่ไม่มีเงินตำลึงเลยนับว่าต่อลมหายใจทีเดียว  วันนี้นางไปถามมาแล้วว่าค่าตรวจรักษาเริ่มต้นที่เท่าไหร่  ปรากฏว่าแค่ค่าตรวจก็แปดตำลึงแล้ว   แค่คัดตำรายังไม่พอต้องหาเงินจากทางอื่นอีก  พรุ่งนี้ส่งงานเสร็จจะเลยขึ้นเขาสักหน่อยเผื่อหาขุมทรัพย์ได้จากบนเขาเหมือนในนิยายที่เคยอ่านมา  จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาคัดกฎสำนักให้กับทั้งสามคนจนยามอิ๋นจึงได้เข้านอน