สุนัขก็คือสุนัขชอบหมาหมู่

จ้าวหย่งเฉินที่เห็นสีหน้าไม่สลดของนางก็ให้คนอื่นๆ ไปก่อน แล้วหันไปเอ่ยกับนาง

“ไป๋เจินเจิน..ตามไปที่ห้องหนังสือของข้า เจ้ามีเรื่องต้องอบรมมากนัก”

เขาสั่งให้นางไปพบที่ห้องทำงานของเขา ไป๋เจินเจินเกาหัวแกรกๆ อะไรของเขาวะ     เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจ้าวหย่งเฉิงก็ไปรอตัวต้นเรื่องที่ห้องหนังสือ  แต่ไป๋เจินเจินกลับไปขวางทางสวีข่ายเหยียน   จินเสี่ยวฟงและฝางอี้หลุนเอาไว้   ทั้งสามคนมองหน้านาง  ก่อนที่สวีข่ายเหยียนจะผลักไหล่ให้หลบไป  แต่ไป๋เจินเจินจับมือของสวีข่ายเหยียนแล้วออกแรงบีบ  เขาร้องทันที

"เจ้าๆทำอะไรนังยาจก  ปล่อยข้านะ"

"ปากดีอีกข้าจะหักมือเจ้า"

"นี่ไป๋เจินเจินปล่อยข่ายเหยียนนะ  เจ้าต้องการอะไร"

จินเสี่ยวฟงเอ่ยปากถามนาง  ไป๋เจินเจินผลักสวี่ข่ายเหยียนไปอีกด้านก่อนจะเป่าปากแล้วเอ่ยขึ้น

"คัดกฎสำนักห้าร้อยจบราคาสองตำลึง   พวกเจ้าขี้เกียจข้ารู้ดี  ได้เข้าเรียนก้เพราะเงินตำลึงที่แอบจ่ายใต้โต๊ะอาจารย์จอมละโมบพวกนั้น  แต่ช่างเถอะเรืองนั้นไม่เกี่ยวกับข้า    กฎสำนักที่ถูกลงโทษพวกเจ้าให้บ่าวช่วยเขียนคงไม่ได้หรอก  ได้ยินว่าตาเฒ่าจ้างหย่งเฉิงราชครูคนนี้ฉลาดมากนัก  ข้าเรียนไม่ได้เรื่อง   แต่ถ้าเป็นเรื่องปลอมลายมือข้าเนียนมาก  ว่าอย่างไรจ้างไม่จ้าง"

"หึสองตำลึง..แพงเพียงนี้จะปล้นข้าหรือไง"

"เหอๆๆๆ...คุณชายฝางบิดาเจ้าจ่ายถึงแปดพันตำลึงเพื่อให้ได้เข้าเรียน  เจ้าอยากถูกไล่ออกไหม  จ้าวหย่งเฉิงไม่ใช่ฉู่หวายที่จะเห็นแก่เงิน  ได้ยินว่าสกุลจ้าวร่ำรวยกว่าท้องพระคลังเสียอีก  เขาจะเอาเงินพวกเจ้าไปทำอะไร"

ทั้งสามคนมองหน้ากันลังเล  ไป๋เจินเจินจึงเอ่ยต่อ

"ข้าไปพบตาเฒ่านั่นก่อน  พวกเจ้าคิดดีๆไปรอข้าที่เชิงเขาหลังสำนัก  เตรียมกระดาษพู่กันกับหมึกเอาไว้  ข้าจะลองเลียนแบบลายมือให้ดู  จากนั้นพวกเจ้าค่อยตัดสินใจว่าจะจ้างข้าหรือไม่"

ไป๋เจินเจินไปแล้วนางมั่นใจว่าไอ้สามคนนี้ต้องจ้างนางแน่ๆ  จอมขี้เกียจประจำสำนักเลยแหละ  ถึงจะเกเรแต่นิสัยไม่เลวร้าย   ไม่นานไป๋เจินเจินก็มาหยุดที่หน้าห้องทำงานของจ้าวหย่งเฉิง  นางยกมือเคาะประตูสามที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก..

"เข้ามา"  ไป๋เจินเจินเปิดประตูออกก่อนจะยกชายกระโปรงเดินเข้าไป  ยายเด็กนี่คงมีแค่ชุดนักเรียนนี่แหละกระมังที่ใส่แล้วดูดีหน่อย   จ้าวหย่งเฉิงกำลังวาดอักษรอยู่  ไป๋เจินเจินเบ้ปากใส่เขาก่อนจะทำหน้าเศร้าแล้วเดินไปหยุดตรงหน้า  จ้าวหย่งเฉินนึกในใจ

"เจ้ายิ้มเยาะเบ้ปากให้ข้า    แต่กลับตีสีหน้าเศร้าไวนัก  ไป๋เจินเจินเจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่" 

คนตัวเล็กไม่รู้ว่าเขาสังเกตตั้งแต่นางเดินเข้ามาแล้ว  แต่นางประมวลผลได้อย่างหนึ่งจากความทรงจำ  ไอ้หน้าอ่อนนี่เป็นคนส่งเสื้อคลุมให้ร่างเดิมเมื่อวานนี้     ไป๋เจินเจินหยุดยืนก่อนจะเอ่ยเบาๆ

"ศิษย์ไป๋เจินเจินคารวะอาจารย์จ้าวเจ้าค่ะ"

"อืม"

จ้างหย่งเฉิงยังคงวาดอักษรต่อ  ไป๋เจินเจินยืนจนเมื่อยแล้ว  นี่มันจะหนึ่งชั่วยามแล้วนะ  ตาเฒ่าเอ๊ยจะพูดอะไรก็ไม่พูดวะ  นางกำลังจะเอ่ยปากแต่เขากลับวางพู่กันในมือแล้วเอ่ยขึ้นมาก่อน

"เมื่อวานเจ้ายังอ่อนแต่ดั่งลูกนกตกลงไปในสระ  มาวันนี้กลับผลัดขนเป็นนกเหยี่ยวล่าเหยื่อเสียแล้วหรือไป่เจินเจิน"

"ท่านอาจารย์  ศิษย์ต้องปกป้องตนเองเช่นกัน  หากถูกรังแกทุกวันจะให้ทำเช่นไร  แต่ท่านอย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ  ศิษย์จะไม่ทำให้พวกท่านต้องหนักใจอีกแล้ว"

"หืม..เช่นนั้นรึ"

"เจ้าค่ะ..ท่านอาจารย์บิดาของศิษย์ป่วยอยู่  เลยมื้อเที่ยงแล้วขอกลับบ้านไปหาข้าวให้ท่านพ่อได้ไหมเจ้าคะ"

"บิดาเจ้าอยากให้เจ้าได้เรียนที่นี่  เรื่องลาออกที่อยู่ในใจเจ้าเลิกคิดซะ  ไปได้แล้วอย่าให้เหตุการณ์เช่นวันนี้เกิดขึ้นอีกนะ  ไป๋ เจิน เจิน"

เขาย้ำชื่อนางเสียงเข้ม  ไป่เจินเจินลอบถอนหายใจ  รู้ความคิดนางได้อย่างไรกันนะ   หลังจากสาวน้อยไปแล้วจ้าวหย่งเฉิงก็วางพู่กันลง นางมิได้อ่อนแอเช่นที่เห็นแน่ๆ เด็กคนนี้มีเรื่องให้น่าค้นหาเสียจริงๆ

"ตาแก่จ้าว..แม่คุณหนูนั่นหาเรื่องเจ๊แต่กลับมาโทษเจ๊หรือ    ขุนนางมักเข้าข้างพวกเดียวกัน  สุนัขก็คือสุนัขกัดตัวเดียวไม่ได้ต้องใช้วิธีหมาหมู่  เหอะ"

แม้นางจะอยู่ด้านนอกและเดินไปไกลแล้วแต่เขาได้ยินทุกคำ  ด่าเขาเป็นตาแก่  ด่าเขาเป็นสุนัข  เด็กคนนี้ต้องอบรมให้เข้มงวดเสียแล้ว  เขาให้คนไปสืบจากมือปราบเถียนมา  บิดาได้รับบาดเจ็บจนขากะเผลกเดินไม่ถนัด  แต่อยากให้นางได้เรียนหนังสือจึงไปขอร้องเถียนหลงจนนางได้เข้าเรียน  แต่กลับเรียนอะไรไม่ได้สักอย่าง  

ดูเหมือนนางจะบอกว่านางมาเรียนเกือบปีแต่ไม่ได้อักษรสักตัว  เช่นนั้นเขาจะสอนนางเองให้นางหัดเขียนจนกว่าจะเป็น    ไม่ให้นางมาว่าได้ว่าสำนักศึกษาของตระกูลเขาไร้คุณธรรม  ก่อนจะเรียกอาจารย์ใหญ่มาแล้วรื้อระบบการรับนักเรียนทันที   อาจารย์คนไหนรับลูกศิษย์เพราะเงินถูกไล่ออกทันที  มีอาจารย์ถูกไล่ออกถึงเจ็ดคน  แต่จ้าวหย่งเฉิงไม่สนใจ  เขามีลูกศิษย์ที่เป็นบัณฑิตมากมายนัก  ให้คนเหล่านั้นมาสอนแทนย่อมมิใช่ปัญหา

ไป๋เจินเจินไม่รู้เลยว่านางสร้างคลื่นลมให้กับสำนักศึกษาใหญ่หลวงแค่ไหน    นางไม่สนใจจ้าวหย่งเฉิงอีกต่อไปเรื่องสำคัญคือหาเงิน   ช่างเถอะนางต้องไปพบเจ้าพวกนั้น  หากเลยเวลามื้อเที่ยงพวกลูกเต่านั่นเข้าเรียนนางจะพบไม่ได้  ต้องหาเงินไปซื้อยาข้าวของเครื่องใช้ก่อน   บิดาของร่างเดิมรักบุตรสาวเกินไปไม่ยอมให้แตะอะไรเลย  บ้านจะเน่าอยู่แล้ว  แต่งไปอยู่ที่อื่นจะอยู่อย่างไรทำอะไรก็ไม่เป็น  เฮ้อรักลูกเกินไปจริงๆ