หาเงินอันดับแรก

บรรดานักเรียนกรูกันเข้ามาเพื่อจับไป่เจินเจิน แต่กลับถูกเหวี่ยงไปคนละทิศละทาง ตอนนี้ไป๋เจินเจินกำลังกระทืบนักเรียนชายสามคน   และเตะพวกเขาลงน้ำไปแล้ว   อาจารย์พากันเข้ามาห้ามและเข้าข้างเว่ยซูถิง   ชี้หน้าต่อว่าไป๋เจินเจินรุนแรง

“ไป๋เจินเจิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!   เจ้าช่างก่อเรื่องไม่จบไม่สิ้นการเรียนก็ไม่เคยพัฒนา   ข้าจะไล่เจ้าออกเจ้าไม่คู่ควรกับสำนักศึกษานี้จริงๆ”

“แปะๆๆ ..อาจารย์ฉู่   ท่านเอ่ยวาจาได้ดีนักข้าปรบมือให้เลย   ข้าก่อเรื่องเช่นนั้นหรือ   มิใช่พวกนางที่หาเรื่องข้าก่อนหรอกหรือ    อ้ออีกอย่างที่เรียนไม่ได้มิใช่เพราะข้าโง่   แต่ตั้งแต่เข้ามาที่นี่พวกเจ้ารังเกียจไม่ยอมสอนข้า   ล่วงเลยมาเกือบปีพวกเจ้าก็ไม่เคยเห็นข้าเป็นลูกศิษย์   มิใช่ข้าไม่คู่ควรกับสำนักศึกษาพวกเจ้า    หากแต่เป็นสำนักศึกษาของเจ้าต่างหากที่ไม่คู่ควรกับข้า กลับล่ะเห็นหน้าพวกเจ้าแล้วคลื่นไส้ น่าขยะแขยง”

ไป๋เจินเจินเดินออกไปเกือบถึงประตูรั้วก่อนจะนึกบางอย่างได้   นางเดินกลับมาพร้อมกับหิ้วคอเสื้อของเว่ยซูถิงกับซูซินเอ๋อร์โยนลงกลางสระน้ำ ก่อนจะหาไม้ยาวๆมาเขี่ยให้พวกนางลอยออกไปกลางสระ   ใครที่จะเข้าไปช่วยถูกไป๋เจินเจินเตะลงสระทุกคนและห้ามขึ้นฝั่ง    ไม่นานมือปราบก็มาถึงหลังจากสอบถามเรื่องราว   เถียนหลงหัวหน้ามือปราบเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้า  ปกตินางเรียบร้อยยิ่งนัก เขาเป็นคนหาทางให้นางได้เข้าเรียนที่นี่ตามที่สหายของเขาบิดาของนางขอร้อง

“อาเจินเจ้าทำเรื่องนี้จริงหรือ”

“อืม”

“รู้ไหมว่าพ่อเจ้าจะเดือดร้อนนะ”

“ท่านอา บิดาข้าเดือดร้อนไปตั้งแต่มีคนแอบอ้างความดีความชอบของเขาแล้ว”

เถียนหลง ถอนหายใจไป๋จิ้งเล่าให้บุตรสาวฟังด้วยหรือ เรื่องนี้มัน

“เป็นพวกนางที่เริ่มก่อน เมื่อวานผลักข้าลงน้ำ ข้าป่วยไข้ขึ้นทั้งคืนมาวันนี้ก็ยังไม่หยุดหาเรื่อง  กระต่ายจนตรอกยังรู้จักกัดคน ข้ามีบิดาต้องดูแลหากไม่สู้เสียเลยไม่รู้ว่าวันไหนจะถูกคนแกล้งจนตาย   ว่าไงจะจับก็จับไม่จับข้าจะกลับบ้าน   ข้ามานานแล้วท่านพ่อจะกินมื้อเที่ยง"

"ใครจะมาเอาชีวิตเจ้า พูดจาให้ร้ายคนอื่น"

 ฉู่หวายรังเกียจนังเด็กบ้านจนคนนี้มานานแล้ววันนี้ถือโอกาสไล่ออกเสียเลย

"เหอะๆๆ ...อาจารย์ฉู่ ข้าเรียนไม่ได้เรื่องเพราะพวกท่านไม่ยอมสอนข้าต่างหาก   แต่คุณชายจินท่านนั้นเล่าเห็นตั๋วเงินตำลึงคำนวณจากสายตาน่าจะเกือบห้าพันตำลึง   แค่เพียงพูดจาสามสี่ประโยคมิต้องทำการสอบอันใดเลยก็ได้เข้าเรียนแล้ว   เขาฉลาดกว่าข้าหรือว่าเงินตำลึงมันทำให้เขาอยู่ๆ ก็ฉลาดขึ้นมา"

ฉู่หวายปาดเหงื่อ ตรงนี้มีทั้งอาจารย์ใหญ่ มีทั้งราชครูจ้าว นังเด็กนี่ไปเห็นอะไรมากันเขากำลังจะเอ่ยปากแต่นางกลับเอ่ยต่อ

"วางใจเถอะ คุณชายจิน คุณชายฝาง คุณชายสวี  ข้าเห็นเท่านี้แหละ เป็นข้าได้เงินมาเกือบสามหมื่นตำลึงไม่มาสอนแล้ว ไปเปิดร้านน้ำชาดีกว่า ข้ากลับล่ะใครอยากจะเรียนที่นี่กัน ขนาดอาจารย์ยังไร้คุณธรรมเสียเวลาชีวิตข้าหมด ไปและนะ  บ๊าย"

นางกำลังสาวเท้าออกจากตรงนั้นแต่ทว่าไป๋เจินเจินรับรู้ถึงกระแสอันตรายที่เย็นยะเยือกแผ่มาถึงนาง เมื่อหันกลับไปก็เจอกับบุรุษร่างสูง ใบหน้าฟ้าประทานมาก เขากับอาจารย์ในสำนักกำลังเดินมาหาพวกนางที่ก่อเรื่อง มีคนลงไปช่วยเว่ยซูถิงกับสหายขึ้นมาแล้ว  นางร้องไห้จะเป็นจะตาย ก่อนจะปรี่มาหาไป่เจินเจินเพื่อตบตี

แต่นางหมุนเท้าหลบได้ก่อนจะแสร้งขัดขามิให้คนเห็น เว่ยซูถิงหน้าคะมำปากแตกกินขี้ดินริมสระน้ำเข้าไปเต็มปากเต็มคำ จ้าวหย่งเฉิงสูดลมหายใจยาวๆ เหล่าอาจารย์ปาดเหงื่อทันที อาจารย์ใหญ่ที่เพิ่งกลับมามิได้อยู่เมืองหลวงมานานเมื่อได้ยินคำว่าสำนักศึกษาของเขาไร้คุณธรรมก็ให้โมโหเด็กสาวยิ่งนัก

 จ้าวหย่งเฉิงมองเด็กสาวคนเมื่อวานที่เขาส่งเสื้อคลุมให้  นางดูแปลกไปจากเมื่อวานที่เจอก่อนจะเอ่ยกับเถียนหลง

"เรื่องของสำนักศึกษาข้าจัดการเองได้ เสียเวลาทำงานของท่านมือปราบแล้ว เชิญกลับเถอะ"

“เฮ้อ..สำนักศึกษาที่นี่วุ่นวายทุกวัน ท่านราชครูท่านคงปวดหัวไม่น้อย ข้าน้อยขอตัวขอรับ อาเจินมีเวลาอาจะไปเยี่ยมพี่ไป๋จิ้งนะ”

เด็กสาวพยักหน้าจากนั้นมือปราบก็พากันกลับไป มือปราบไปหมดแล้ว นักเรียนต่างมองหน้าอาจารย์และท่านราชครูหนุ่มของแคว้นก่อนจะก้มหน้าหลบสายตา จ้าวหย่งเฉิงเขาเห็นความยุ่งเหยิงจึงไม่รอสิบวันอีกแล้ว วันนี้เขาจะจัดการที่นี่ให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เขาจะเริ่มการเรียนใหม่จัดระเบียบความยุ่งเหยิงสักที ก่อนจะลงโทษคนที่ร่วมก่อเรื่องทั้งหมด

“ทุกคนคัดกฎสำนักสามร้อยจบ  สหายก่อเรื่องวิวาทพวกเจ้ากลับเห็นเป็นเรื่องสนุกไม่ห้ามปราม   ส่วนคนที่มีส่วนร่วมในวันนี้คัดกฎสำนักคนละห้าร้อยจบ  ส่งก่อนตะวันตกดินวันพรุ่งนี้  ส่วนเจ้าสองคนไป๋เจินเจิน เว่ยซูถิงคัดมาส่งคนละหนึ่งพันจบ”

จ้าวหย่งเฉิงเอ่ยกับไป๋เจินเจินและเว่ยซูถิง ทั้งคู่รับปากเบาๆ แต่ไป่เจินเจินคิดในใจ คัดกฎสำนักหรือ ที่นี่มีคนขี้เกียจอยู่เยอะอีกทั้งยังเงินหนาเสียด้วยข้าหาเงินได้แน่ๆ    พรุ่งนี้ข้าจะลาออกทำไมต้องมาลำบากจับพู่กันแล้วไม่ได้เงิน  

 นางต้องหาคนที่เงินหนาให้มาจ้างนาง เรื่องคัดอักษรโบราณยากเสียที่ไหนกันเหอะๆๆ ไป๋เจินเจินยิ้มกริ่มนึกถึงเงินที่จะล้วงเอามาจากลูกคุณหนูที่มาเรียนเพราะพ่อแม่บังคับเหล่านี้อย่างอารมณ์ดี