ตอนที่ 10

“รีบบอกมา ข้าอยากโดนจัดการจะแย่แล้ว หากไม่มีสิ่งใดแล้วเชิญออกไปจากเรือนข้า” เอ่ยพลางยิ้มเยาะเย้ยและผายมือเชิญให้ออกไปทางเดิม

            เซิ่นอวี่หยาถลึงตามองด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับบ่าวรับใช้ เมื่อตัวปัญหาออกไปจากเรือนแล้วเหวินเสี่ยวเหยาก็ถอนหายใจอย่างรู้สึกโล่ง เดินเข้ามาหากงเจิ้นหวนอีกครั้ง

            “เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวว่านางจะหาเรื่องใหญ่กว่านี้มาให้หรือ”

            “เหตุใดจะต้องกลัวด้วย”

            “แต่เจ้าจะทำให้ข้าเดือดร้อนไปด้วยน่ะสิ”

            “แต่ที่ข้าทำก็เพื่อปกป้องเจ้านี่นา ไม่ขอบคุณยังจะมีหน้ามาว่าข้าอีก”

            “ข้า...” นางพูดอะไรไม่ออก เพราะมันเป็นจริงดั่งที่กงเจิ้นหวนกล่าว หากไม่ช่วยกันก็คงไม่มีทางเอาตัวรอดในจวนนี้แน่นอน “ข้าขอบใจที่ช่วย” สีหน้าและน้ำเสียงของนางบ่งบอกว่ามีความเคอะเขินไม่น้อย

            “ข้ารับไว้ก็แล้วกัน คราวหลังก็ช่วยสนับสนุนข้าด้วย ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกันแล้วก็ต้องช่วยกันจริงหรือไม่”

            “ก็จริง”

            เหวินเสี่ยวเหยาขำออกมาเบา ๆ พลางจ้องมองหน้าเขาคนนั้นที่กำลังจ้องมองมายังนางเช่นกัน ทั้งสองประสานสายตากันแล้วค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้มิอาจละสายตาจากกันได้ เป็นสองครั้งสองคราที่เขาช่วยปกป้องนาง ทำให้ตอนนี้ความคิดในหัวของนางเปลี่ยนไปพอสมควร

            “ตอนนั้นที่ข้าจัดการไอ้ขอทานนั่นเพราะมันขโมยของสำคัญของข้าไป ข้าจึงต้องจัดการสั่งสอนให้มันไม่กล้าไปทำกับผู้อื่นอีก” จู่ ๆ กงเจิ้นหวนก็อธิบายเรื่องราวในวันนั้นให้นางได้เข้าใจ เขารู้ว่าเหตุการณ์นั้นทำให้นางมองเขาไม่ดีมาจนถึงบัดนี้

            เมื่อรู้ความจริงจากปากอีกฝ่ายแล้วก็ทำให้นางรู้สึกว่า การเลือกไว้ใจบุรุษผู้นี้เป็นเรื่องที่ถูกต้อง เรื่องที่คนอื่นร่ำลือกันคงเป็นเรื่องไม่จริง จากที่นางได้สัมผัสด้วยตัวเองพบว่ากงเจิ้นหวนผู้นี้เป็นบุรุษที่ผดุงความยุติธรรม มีความเป็นสุภาพบุรุษและเป็นพี่พึ่งพาของผู้ใต้บังคับบัญชาได้อย่างแน่นอน

           

            ในมื้อเย็นของวันนั้นอาหารที่ถูกส่งมายังเรือนซือกงยังคงเป็นเช่นเดิม เหวินเสี่ยวเหยานั่งมองจานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความคิดที่หลากหลาย นางกำลังคิดว่าควรจะบอกกงเจิ้นหวนดีหรือไม่ หากบอกต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ แม้โดนข่มขู่ขนาดนั้นหลิวอี้ยังส่งมาอีก แสดงว่ามั่นใจในคนที่อยู่เบื้องหลังว่าจะปกป้องนางได้

            “ฮูหยินบอกคุณชายสามเถิดเจ้าค่ะ บ่าวทนเห็นฮูหยินกินของเหล่านี้ไม่ได้จริง ๆ ขนาดตอนที่เราโดนรังแกในจวนเหวินอาหารที่ส่งมายังไม่แย่ขนาดนี้เลย นี่มันรังแกกันชัด ๆ”

            “ข้าเกรงว่าจะทำให้เรื่องมันใหญ่โตขึ้นอีก เรื่องเล็กเช่นนี้ข้าว่าช่างมันเถิด มื้อหน้าเจ้าก็เอาเงินของเราไปซื้ออาหารข้างนอกมาก็ได้”

            “ไม่ได้!”

            เจ้าของเสียงนั้นคือกงเจิ้นหวนนั่นเอง เขาเดินทำหน้าถมึงทึงเข้ามาหาเมื่อรู้ข่าวว่าป้าหลิวเอาอาหารแบบเดิมมาส่งอีกแล้ว

            “เรื่องนี้ใครบอกเป็นเรื่องเล็ก หากแม้แต่บ่าวรับใช้ยังกล้าดูหมิ่นเหยียดหยาม ในภายภาคหน้าจะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขได้อย่างไร”

            “ข้าเกรงว่าจะทำให้เจ้าลำบากใจ เรื่องแค่นี้ข้าพอมองผ่านไปได้”

            “แต่ข้าไม่ยอม ลุกขึ้นแล้วไปกับข้า”

            “ไปที่ใด?”

            “ไปจัดการเรื่องนี้ให้มันจบ ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว”

            เขาคว้าข้อมือนางให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังอย่างทุลักทุเล มุ่งหน้าสู่เรือนใหญ่ของจวนกง ซึ่งตอนนี้ทุกคนในจวนกำลังนั่งล้อมวงร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างมีความสุข