ตอนที่ 9 สมควรโดน

“อยู่ด้วยกันพอดีเลย!” เซิ่นอวี่หยาส่งเสียงออกมาเมื่อเดินมาถึง ด้านหลังมีนางหลิวอี้ยืนอยู่ นางแสดงสีหน้าราวกับหมั่นไส้เจ้าของเรือนเสียเต็มประดา

            “มิทราบว่าท่านแม่มีเรื่องอันใดหรือ?” กงเจิ้นหวนแสร้งทำเป็นถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่านางมาด้วยเรื่องอันใด

            “เป็นเจ้าใช่ไหมที่ตบหน้าป้าหลิว!”

            “ใช่...ข้าทำเอง ทำไมหรือ?”

            “บังอาจนัก! ตบหน้าป้าหลิวก็เท่ากับตบหน้าข้า! เจ้าคิดจะกบฏงั้นหรือ!”

            “นางทำผิดย่อมโดนลงโทษ ข้าทำเพื่อท่านแม่นะขอรับ”

            “ถึงอย่างไรก็ควรบอกข้าก่อน ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายคนของข้า!”

            “ข้าจะทำแล้วใครจะทำไม? เจ้านายจะสั่งสอนบ่าวรับใช้ทำมิได้หรอกหรือ?” กงเจิ้นหวนยืนปะทะวาจากับแม่เลี้ยงอย่างไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวต่ออำนาจ ความผิดปกตินั่นทำให้เซิ่นอวี่หยารู้สึกสงสัย ปกติแล้วชายผู้นี้ไม่เคยมีท่าทีหยิ่งผยอง ว่านอนสอนง่าย สั่งอะไรก็ทำ จะกลั่นแกล้งอย่างไรก็ไม่เคยขึ้นเสียงหรือแสดงสีหน้าต่อต้านเลยสักนิด

            “เหตุใดเจ้าถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้ เป็นเพราะนางใช่หรือไม่ที่ทำให้เจ้ากล้าต่อต้านข้า!”

            “ข้าก็เป็นของข้าอย่างนี้มานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้าอาจจะไม่ได้สนใจเอาความพวกท่านสักเท่าไหร่”

            “เจ้า! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”

            “ข้าจะคุกเข่าก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ของข้าเท่านั้น” กงเจิ้นหวนยกยิ้มมุมปากยั่วโทสะแม่เลี้ยง นั่นทำให้เซิ่นอวี่หยากำมือแน่นด้วยความสั่นเทา สีหน้าและแววตาของนางบ่งบอกว่าเจ็บแค้นเกินทน

            “เจ้า! ได้! หากไม่ยอมเชื่อฟังข้าจะทำให้เจ้าฟังเอง! ใครก็ได้เข้ามาจับตัวไอ้ลูกอกตัญญูคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”

            หลังจากสิ้นเสียงคำสั่ง บรรดาบ่าวรับใช้ชายในจวนหลายสิบคนก็เข้าวิ่งกรูเข้ามาล้อมวงเอาไว้ ในตอนนั้นเหวินเสี่ยวเหยาและหว่านซิงรีบจับมือกันไว้แน่นเพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายร้ายแรงขึ้น แต่ในขณะเดียวกันกงเจิ้นหวนกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังยืนยิ้มร้ายอีกต่างหาก

            “ใครคิดว่ากล้าก็เข้ามาเลย” กงเจิ้นหวนส่งเสียงข่มขู่ออกไปอย่างสบาย ๆ ไม่ได้กดดันแต่อย่างใด

            “ข้าว่าเรายอมนางไปก่อนดีหรือไม่” เหวินเสี่ยวเหยากระซิบบอกด้วยความกลัวว่านางจะโดนลูกหลงไปด้วย อีกทั้งคนมากมายถึงเพียงนี้ลำพังแค่กงเจิ้นหวนและอาหลิวคงมิอาจต่อกรได้แน่

            “เจ้าหลบไปอยู่ด้านหลังก่อน”

            เหวินเสี่ยวเหยาและหว่านซิงถอยหลังกลับไปสามสี่ก้าว จากนั้นคนของฮูหยินใหญ่ก็กรูเข้ามาหา แต่ทว่ายังไม่ถึงมือของกงเจิ้นหวนด้วยซ้ำเพราะถูกอาหลิวจัดการไปก่อน บ่าวชายเหล่านั้นนอนล้มระเนระนาดกองบนพื้น เซิ่นอวี่หยาและหลิวอี้เบิกตาโตด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าเพียงแค่บ่าวรับใช้ของกงเจิ้นหวนจะมีฝีมือมากขนาดนี้

            “นี่พวกเจ้า! ไม่ได้เรื่องเลยสักคน” เอ่ยแล้วหันมาถลึงตามองกงเจิ้นกวนด้วยความอาฆาตแค้น “เจ้ากล้าสั่งให้คนต่อต้านข้า ข้าไม่ยอมแน่!”

            “ท่านแม่จะทำอย่างไร? จะจับข้าเฆี่ยนตีหรือขังไว้ในกรงสุนัขเหมือนที่เคยทำเมื่อครั้งที่ข้ายังเยาว์อย่างนั้นหรือ”

            “เจ้ามันสมควรโดนแล้ว ไม่มีมารดาคอยอบรมสั่งสอนถึงได้เป็นอย่างนี้ไงเล่า อย่าคิดว่าจะรอดตัวไปได้ ข้าจะให้ท่านกั๋วกงจัดการเจ้าแน่”