ตอนที่ 11 กินข้าว

            บรรยากาศในเรือนใหญ่ตอนนี้กำลังครึกครื้นและชื่นมื่นกับอาหารมื้อเย็นที่สุดแสนจะอู้ฟู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยจานกับข้าวชั้นเลิศ แตกต่างจากที่ส่งไปยังเรือนซือกง วันนี้ท่านกั๋วกงผู้เป็นเจ้าเรือนนั่งร่วมกินข้าวกับภรรยาและบรรดาลูกสาว ลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานตัวเล็ก ๆ อีกหลายคน เป็นครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุขในสายตาของใครที่กำลังมองมา แต่ทว่าในสายตาของกงเจิ้นหวนนั้นเป็นครอบครัวที่น่าสมเพชยิ่งนัก

บิดาผู้เป็นกั๋วกงช่างโง่เขลา ไร้ความยุติธรรม รังแกภรรยาหลวง นำสินเดิมของมารดาของเขามาถลุงเล่นในจวนจนหมดสิ้น แถมเมื่อหมดประโยชน์ก็หาทางกำจัดนางจนต้องจากไปก่อนวัยอันควร กงเจิ้นหวนต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก โตมากับความยากเย็นแสนเข็ญ โดนดูถูกรังแกจากพี่น้อง จนเขาต้องแยกตัวออกไปอยู่คนเดียวในเรือนซือกงจนกระทั่งตอนนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับคนในจวนสักเท่าไหร่

            “เจ้ากินเยอะ ๆ นะฮูหยิน จะได้มีแรงดูแลจวนของเรา”

            “เจ้าค่ะท่านพี่”

            ท่านกั๋วกงและฮูหยินใหญ่ส่งยิ้มหวานให้กันท่ามกลางสายตาหลายคู่ของบรรดาลูกหลานที่นั่งในวงสำหรับข้าว ต่างก็กำลังใช้ตะเกียบคีบอาหารมากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงพูดคุยจอแจตามประสาครอบครัวใหญ่ที่นั่งกินข้าวพร้อมหน้ากัน แต่ทว่าเมื่อกงเจิ้นหวนและเหวินเสี่ยวเหยาปรากฏตัวก็ทำให้ทุกคนต่างก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ โดยเฉพาะฮูหยินใหญ่ที่นั่งมองตาขวางเพราะมีเรื่องกันมาก่อนหน้า

            “เจ้ามาที่นี่ทำไม?” คนเป็นพ่อถามด้วยโทนเสียงไม่พอใจนัก วางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง

            “ในเมื่อทุกคนมากินข้าวลูกเองก็อยากจะกินด้วยเช่นกัน” เอ่ยแล้วก็หันไปมองหลิวอี้ “ป้าหลิวเตรียมถ้วยกับตะเกียบให้ข้ากับฮูหยินน้อยสามด้วย”

            นางหลิวอี้ทำหน้าเมินคำสั่ง ไม่ยอมขยับตัวไปไหน แต่ส่งสายตามองฮูหยินใหญ่เพื่อจะถามว่าควรทำเช่นไร เซิ่นอวี่หยาส่งสายตามองให้นางทำตามคำสั่ง นางหลิวอี้จึงต้องจำใจเดินออกไปจากตรงนั้น กงเจิ้นหวนสั่งให้บ่าวนำเก้าอี้มาให้ตนและภรรยา เขาสั่งให้วางไว้ข้างฮูหยินใหญ่ตั้งใจว่าจะมากวนประสาทคนที่นี่

            “ท่านพ่อข้าอิ่มแล้ว รู้สึกพะอืดพะอมกินไม่ลง” ‘กงอี้’ ผู้เป็นพี่ชายคนโตเอ่ยพลางกำลังจะลุกขึ้นแต่โดนห้ามเอาไว้

            “นั่งลงก่อน ข้ายังไม่อิ่มใครก็ห้ามลุกไปไหน” ผู้นำตระกูลส่งเสียงบอก ทำให้คนที่กำลังจะลุกขึ้นต้องจำใจยอมนั่งอยู่ที่เดิม แต่ไม่มีใครจับตะเกียบแม้แต่คนเดียว สีหน้าแต่ละคนดูอึดอัด บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันทีเพราะไม่มีใครชอบขี้หน้ากงเจิ้นหวนและภรรยา

            “ฮูหยินเจ้ากินนี้เสีย อาหารที่เรือนใหญ่ช่างแตกต่างจากเรือนของเราเสียจริง ดูสิเนื้อย่างชิ้นนี้ใหญ่น่ากินมาก เจ้ากินเยอะ ๆ นะ”

            “ขอบคุณเจ้าคะท่านพี่” เหวินเสี่ยวเหยาเองก็ไหลตามน้ำเพราะรู้สึกหมั่นไส้คนตระกูลนี้เต็มที ในเมื่อมีสามีหนุนหลังเหตุใดนางจะต้องกลัวด้วย

            “พวกเจ้าต้องการอะไรถึงได้มาที่นี่” ผู้เป็นบิดารู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ไม่อยากให้ทุกคนต้องอารมณ์เสียไปมากกว่านี้เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครอยากเข้าใกล้กงเจิ้นหวน

            “ลูกเพียงต้องการมากินข้าวกับท่านพ่อ กินด้วยไม่ได้หรือขอรับ”

            “เจ้ากลับไปกินที่เรือนของเจ้าจะดีกว่า จะแออัดกันเสียเปล่า”

            “แต่อาหารที่เรือนซือกงไม่ต่างจากอาหารหมา ลูกกับภรรยาอยากจะกินเช่นนี้บ้างมิได้หรือ หรือว่าอาหารเลิศรสวัตถุดิบดี ๆ เช่นนี้มีไว้ให้คนในเรือนใหญ่เท่านั้น” กงเจิ้นหวนแสร้งทำหน้าใสซื่อทำเอาเหวินเสี่ยวเหยาแอบขำในใจ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเล่นละครเก่งเช่นนี้