ตอนที่ 12 เจ้าแกล้งข้า

“ข้าเองก็กำชับแล้วว่าให้ส่งอาหารดี ๆ ไปที่เรือนซือกง เรือนใหญ่กินอะไรเรือนอื่น ๆ ก็ต้องกินเช่นนั้น คาดว่าพวกบ่าวคงจะได้ยินไม่ถนัดกระมังเจ้าค่ะท่านพี่ เอาอย่างนี้นะหวนเอ๋อร์ เจ้ากลับไปที่เรือนก่อน แม่จะสั่งให้คนนำอาหารไปส่งให้เจ้าใหม่ หลังจากนี้จะกำชับให้ดีไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” เซิ่นอวี่หยาแสร้งทำเป็นพูดจาดีต่อหน้าสามีของตน

            “แม่เจ้าพูดขนาดนี้แล้วพวกเจ้ากลับไปเถิด อย่าทำให้บรรยากาศที่นี่เสียไปมากกว่านี้เลย”

            “ในขณะที่ลูกของอนุนั่งกินข้าวในเรือนใหญ่ได้ แต่เหตุใดลูกจะนั่งกินที่นี่ไม่ได้”

            คำพูดนั้นทำให้ทุกคนต่างก็ไม่พอใจ หันขวับมามองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด เพราะทุกคนล้วนแต่เป็นลูกที่เกิดจากอนุภรรยาทั้งสิ้น ในจวนนี้มีเพียงกงเจิ้นหวนที่เกิดจากภรรยาเอกที่มาจากตระกูลชั้นสูงเท่านั้น แต่ทว่าหลังจากมารดาของกงเจิ้นหวนเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ ญาติทางฝั่งแม่ก็ตัดขาดจากตระกูลกง ในตอนนั้นกงเจิ้นกวนอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกไปอยู่กับคนอื่นนอกจากบิดาของตน

            “กงเจิ้นหวน! เจ้าบังอาจมาว่าแม่ข้าเป็นอนุหรือ!” ‘กงกว้านซี’ พี่ชายคนรองส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้จะหาเรื่อง

            “จริงหรือไม่แม่ของเจ้ารู้ดีที่สุด” คนพูดยังคงนั่งเฉยราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น

            เซิ่นอวี่หยานั่งกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่นางต้องเก็บกดอารมณ์เอาไว้ไม่อยากให้สามีเห็นว่าเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

            “ซีเอ๋อร์นั่งลงเสีย เรื่องเล็กแค่นี้อย่าทำให้เสียบรรยากาศ น้องเจ้าก็เพียงพูดไปตามอารมณ์เท่านั้น” เอ่ยแล้วหันมามองลูกเลี้ยง “เจ้าอย่าน้อยใจไปเลยนะหวนเอ่อร์ แม่เข้าใจว่าเจ้าอิจฉาพี่ของเจ้าที่เป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ แต่แม่ก็รักเจ้าเหมือนลูกแท้ ๆ นะ แม่เลี้ยงดูเจ้ามาจนโตป่านนี้มีหรือจะไม่รัก”

            “หากเป็นเช่นนั้นลูกขอให้ท่านแม่ส่งอาหารดี ๆ ให้กับลูกและสะใภ้บ้างได้หรือไม่ ลูกไม่อยากให้คนอื่นมาว่าท่านแม่ได้ว่าเป็นแม่สามีที่รังแกลูกสะใภ้ หากเป็นเช่นนั้นจะเสื่อมเสียถึงชื่อเสียงของท่านพ่อไปด้วย”

            “ได้สิ หลังจากนี้แม่จะกำชับด้วยตัวเองไม่ให้บกพร่องเด็ดขาด”

            “หากท่านแม่กล่าวเช่นนี้แล้วลูกก็วางใจ ลูกกับฮูหยินขอตัวกลับเรือนก่อน เชิญท่านพ่อกินมื้อเย็นต่ออย่างสบายใจเถิด”

            กล่าวแล้วก็ลุกขึ้นพร้อมกับภรรยา ทั้งคู่คำนับตามมารยาทแล้วเดินออกไปจากจวนพร้อมกัน เมื่อเดินผ่านพ้นประตูมาแล้วเหวินเสี่ยวเหยาก็หันมามองหน้าเขาทันที ตอนแรกนางคิดว่าเขาจะโวยวายและใช้กำลังสร้างความวุ่นวาย แต่ทว่ากับใช้วิธีที่นุ่มนวลแต่บาดลึกเสียอย่างนั้น

            “ข้านึกว่าเจ้าจะใช้กำลังเสียอีก”

            “ข้ามิได้สิ้นคิดถึงเพียงนั้น หากใช้กำลังกับบิดามารดาก็จะถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกอกตัญญูน่ะสิ”

            “นับว่าเจ้ายังคิดได้”

            “ข้าคิดได้มาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ยังไม่ลงมือทำก็เท่านั้น” เอ่ยแล้วก็เดินต่อไป

            เหตุการณ์ในครั้งนี้ก็ยิ่งทำให้เหวินเสี่ยวเหยามั่นใจว่าเขามิใช่คนไม่เอาถ่านอย่างที่คนร่ำลือกัน อย่างน้อยเขาก็มิใช่คนชั่วช้าและคิดจะเอาเปรียบนาง ชีวิตในจวนกงหลังจากนี้คงมีเรื่องสนุกให้ทำมากขึ้นเสียแล้วสิ

            ภายในจวนกงมีสวนบุพชาติที่รวบรวมพันธุ์ไม้หลากหลายชนิดเอาไว้ เป็นพื้นที่หย่อนใจสำหรับบรรดาสตรีในจวน ทุกเช้าบ่าวรับใช้หญิงมักจะเดินตามผู้เป็นนายหญิงมาเก็บดอกไม้เพื่อนำไปจัดแจกันประดับห้อง วันนี้เหวินเสี่ยวเหยาอยากออกมาสูดอากาศนอกเรือนซือกงบ้างจึงมุ่งหน้ามาที่นี่พร้อมกับหว่านซิง ตั้งใจว่าจะเก็บดอกไม้ไปประดับที่เรือนและห้องตำราของกงเจิ้นหวนด้วย

            แต่หารู้ไม่ว่าการที่นางมาเยือนที่แห่งนี้สร้างความไม่พอใจให้กับเจ้าถิ่นมาก ตอนนี้อ้ายเฟยเทียนผู้เป็นฮูหยินของคุณชายใหญ่กำลังมีความสุขกับการเลือกชมดอกไม้ในสวน แต่เมื่อเห็นว่าเหวินเสี่ยวเหยาและบ่าวรับใช้กำลังเดินตรงมาก็ชักสีหน้าใส่ทันที

            “บังอาจมาใช้สวนบุพชาติเดียวกับข้า!”

            เอ่ยแล้วนางก็เดินตรงไปหาเรื่องทันที เหวินเสี่ยวเหยากำลังชมดอกไม้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่ดี ๆ ก็ต้องตกใจเมื่อนางโดนผลักที่ไหล่อย่างไม่ทันตั้งตัวจนแทบจะเสียหลักล้ม แต่ทว่าหว่านซิงช่วยพยุงตัวเอาไว้ได้ทันเสียก่อน

            “เจ้าทำอันใด!” เหวินเสี่ยวเหยาส่งเสียงอันแข็งกร้าวออกไปเพื่อตอบโต้

            “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้ามาที่สวนบุพชาตินี้!”

            “มีป้ายห้ามข้าเข้ามาด้วยหรือ ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของจวนกง ข้าเป็นสะใภ้ย่อมมีสิทธิ์อยู่แล้ว”

            “เจ้าไม่มีสิทธิ์มาใช้สถานที่เดียวกับพวกข้า!”

            “เหตุใดจะไม่ได้เล่า” เหวินเสี่ยวเหยาส่งใบหน้าเข้าไปยียวนกวนประสาท ทำให้อ้ายเฟยเทียนถึงกับง้างมือจะตบหน้าแต่ทว่าเหวินเสี่ยวเหยาเอี้ยวตัวหลบได้ทัน ทำให้นางเสียหลักล้มเสียเอง

            “กรี๊ดดดดด!!! เจ้าแกล้งข้า!”

            “ข้ามิได้แกล้งเจ้าเสียหน่อย เจ้าจะตบข้าแต่ข้าหลบได้ทันเจ้าเสียหลักเอง ผู้ใดก็เห็นจริงหรือไม่” พูดจบแล้วก็หัวเราะชอบใจ