ตอนที่ 3 ฮูหยินน้อยสาม

สามวันต่อมา...

            ในที่สุดก็ถึงวันที่จะต้องแต่งออกไปยังตระกูลกงแล้ว ปกติแล้วเจ้าบ่าวจะต้องมารับเจ้าสาวถึงจวนหากทว่าวันนี้ไม่มีแม้แต่ขบวนมารับ คนของทางจวนกงแจ้งว่าเจ้าบ่าวเกิดอาการป่วยกะทันหันมิอาจมารับตัวเจ้าสาวได้ จึงส่งเกี้ยวมารับพร้อมกับบ่าวรับใช้สองสามคนเท่านั้น เห็นอย่างนั้นจางเซียวหยวนก็ยิ้มอย่างพอใจ ที่เห็นงานแต่งของเหวินเสี่ยวเหยาไม่ได้สมเกียรติสมฐานะคุณหนูใหญ่เลยสักนิด ไม่มีทางที่จะมาสู้ลูกสาวของนางได้

            “ในเมื่อข้ายอมแต่งแล้วปล่อยหว่านซิงได้แล้ว” เหวินเสี่ยวเหยากล่าวกับแม่เลี้ยงระหว่างรอขึ้นเกี้ยว

            “ข้าไม่ผิดสัญญาแน่ แต่ขอให้แน่ใจว่าเจ้าเข้าจวนกงไปแล้วข้าถึงจะส่งนางไปให้”

            “หากท่านผิดสัญญาข้าไม่มีทางยอมแน่”

            กล่าวจบแล้วก็คำนับผู้เป็นพ่อ ทั้งที่ท่านยังไม่ได้กล่าวอะไรนางก็ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปเสียแล้ว ‘เหวินจางซุน’ ได้แต่ยืนทำหน้าเหวอเมื่อบุตรีคนโตมิได้สนใจไยดีตนเลย

            “ลูกคนนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว ไม่เอ่ยอันใดกับข้าสักคำ!”

            “เหตุใดท่านพี่ต้องไปสนใจนางด้วย แต่งออกไปก็มิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนเราแล้ว อีกทั้งสามีนางก็หาได้เก่งกาจอันใด เป็นเพียงคุณชายเสเพลขี้เมาไร้ความรู้ความสามารถ มิอาจเชิดหน้าชูตาจวนเราได้ ไม่เหมือนหนิงเอ๋อร์ที่กำลังจะแต่งเข้าจวนหลิน สามารถเชิดหน้าชูตาท่านพี่ได้”

            “จริงสินะ เหตุใดต้องไปสนใจลูกสาวที่ไม่เอาไหนคนนั้นด้วย”

            กล่าวจบแล้วจางเซียวหยวนก็ควงแขนสามีเข้าไปในจวนอย่างมีความสุข ความสุขของนางคือการได้กำจัดเหวินเสี่ยวเหยาออกไปจากจวน แถมยังได้คู่ครองเป็นเพียงบุรุษผู้ไม่ได้เรื่องอีกด้วย นับเป็นความสำเร็จสูงสุดในชีวิตนางก็ว่าได้

            การเดินทางจากบ้านถึงจวนกงผู้มั่งคั่งและมีอำนาจในเมืองหลวงใช้เวลาไม่นานนัก แทนที่เกี้ยวของเจ้าสาวจะผ่านเข้าประตูหลักแต่ทว่ากลับถูกสั่งให้เข้าประตูด้านหลัง ซึ่งใช้สำหรับเกี้ยวของอนุภรรยาอะไรเทือกนั้น เหวินเสี่ยวเหยารู้ทันทีว่าการเข้ามาอยู่ในจวนนี้มิได้ง่ายนัก ผู้ที่มีอำนาจในจวนอย่างฮูหยินใหญ่คงมิได้ชอบใจนางสักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องทนอยู่เพื่อให้หว่านซิงได้รับอิสระ

            ผ้าแดงที่ปกคลุมใบหน้าทำให้นางเห็นอะไรได้ไม่สะดวกนัก ยังต้องให้แม่สื่อช่วยจับมือนำทาง อีกทั้งยังไม่รู้เลยว่าเจ้าบ่าวของตนจะเป็นคนอย่างไร หน้าตาอัปลักษณ์เพียงใด แต่ถึงอย่างไรนางก็จะหาทางเอาตัวรอดให้ได้

            “เจ้าสาวมาแล้วเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่”

            “วันนี้เจ้าบ่าวไม่สะดวกเข้าพิธีไหว้ฟ้าดิน ส่งนางเข้าไปยังเรือนหอเลย”

            “จะดีหรือเจ้าคะ เช่นนี้มันไม่ถูกต้องตามประเพณีน่ะสิเจ้าคะ”

            “จะถูกต้องหรือไม่ข้าเป็นคนตัดสินเอง คนไร้ค่าก็ต้องรีบไปอยู่กับคนไร้ค่า”

            “จะ...เจ้าค่ะ”

            เมื่อรับคำสั่งจากฮูหยินใหญ่แล้วแม่สื่อก็จูงมือเหวินเสี่ยวเหยาไปยังห้องหอที่เตรียมไว้รอ ซึ่งมันคือห้องนอนของเจ้าบ่าวนั่นเอง วันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณชายสามทั้งที แต่จวนหลังนี้กลับเงียบเชียบราวกับไม่มีงานมงคลใด ๆ เกิดขึ้น เป็นเพราะในจวนหลังนี้ไม่มีใครมาใส่ใจและให้ความสำคัญกับเขาเลย เว้นเสียแต่บ่าวรับใช้คนสนิทและแม่นมที่เลี้ยงดูมาเท่านั้น

            เหวินเสี่ยวเหยาถูกนำมาส่งที่ห้องหอ นั่งรอเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้า หากทว่ารอนานแล้วแต่กลับไร้วี่แววว่าจะมีใครเข้ามาในห้อง นางเริ่มรู้สึกหงุดหงิดจึงเปิดผ้าคลุมหน้าออกเสียเอง มองไปรอบห้องกลับพบเพียงความว่างเปล่า แต่นั่นก็ทำให้นางรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องเจอกับคนแปลกหน้าในตอนนี้

            “ไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ดูท่าแล้วคุณชายสามตระกูลกงก็คงจะไม่ได้เรื่องเหมือนคนอื่นว่าจริง ๆ” เหวินเสี่ยวเหยาเอ่ยพลางเดินสำรวจรอบ ๆ ห้องแห่งนี้ พบว่ามันถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย บ่งบอกว่าเจ้าของห้องคงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

            แม้จะโล่งใจที่ยังไม่เจอหน้าเจ้าบ่าว แต่นางก็อยากเจอเขาเพื่อจะได้พูดคุยและตกลงกัน หากเจรจากันได้ลงตัวคงอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่ต้องอึดอัดใจนัก นางยังคงนั่งเฝ้ารอเพื่อจะได้เจอหน้าเจ้าบ่าว ในขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนอยู่ที่หน้าประตู จึงรีบไปนั่งลงบนเตียงแล้วเอาผ้าคลุมหน้าเอาไว้เช่นเดิม

            “คุณหนูเจ้าคะบ่าวเอง”

            ได้ยินเสียงนั้นก็เบิกตาด้วยความดีใจ หวานซิงถูกปล่อยตัวมาแล้วจึงรีบตรงมาหาเจ้านายของตน เหวินเสี่ยวเหยารีบลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้บ่าวรับใช้ที่กำลังยืนรอด้วยความตื่นเต้นดีใจ

            “หว่านซิงเจ้ามาแล้ว”

            “บ่าวเป็นห่วงคุณหนูแทบแย่เลยเจ้าค่ะ”

            ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความดีใจ จากนั้นเข้ามาในห้องแล้วรีบล็อกประตูเอาไว้

            “ข้านึกว่าท่านแม่จะไม่ปล่อยเจ้ามาเสียแล้ว”

            “บ่าวก็กลัวเช่นกันเจ้าค่ะ ในที่สุดบ่าวก็ได้มารับใช้คุณหนูอีกแล้ว ขอโทษที่ทำให้คุณหนูต้องเดือดร้อนนะเจ้าคะ” หว่านซิงทำหน้ารู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เจ้านายของตนต้องแต่งงานมาที่นี่

            “เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเลย ถึงไม่มีเจ้าข้าก็ต้องแต่งอยู่ดี เพียงแต่เร็วขึ้นเท่านั้นเอง”

            “แล้วเจ้าบ่าวเล่าเจ้าคะ?”

            “ยังไม่เห็นหน้าเลย พิธีไหว้ฟ้าดินก็ไม่มี เกี้ยวเข้าประตูหลังจวนมาแล้วก็ส่งข้ามาที่นี่เลย”

            “มันจะมากไปแล้วนะ! คุณหนูเป็นถึงคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากภรรยาเอก แต่กลับไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด!” หว่านซิงเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผู้เป็นนายหญิงของตน

            “ช่างมันเถิด ข้าเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ข้าอยากอยู่อย่างสงบไม่ต้องวุ่นวายกับผู้ใด”

            “แต่พวกมันจะมาทำกับคุณหนูแบบนี้มิได้นะเจ้าคะ ต่อไปพวกมันคงได้ใจและรังแกคุณหนูแน่ ๆ”

            “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมรึ”

            “แต่ที่นี่มิใช่จวนเหวินนะเจ้าคะ เกรงว่าคุณหนูอาจจะโดนรังแกหนักกว่า”

            “ข้าไม่สนใจหรอก ต่อให้รวมหัวกันมาเป็นสิบเป็นร้อยข้าก็จะสู้!”

            “แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องระวังตัวนะเจ้าคะ”

            “ข้ารู้แล้ว...ขอเพียงมีเจ้าอยู่ด้วยข้าก็ไม่ต้องสู้คนเดียวแล้ว”

            “บ่าวจะปกป้องคุณหนูเองเจ้าค่ะ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกฮูหยินน้อยสามแล้ว”

            “ข้ายังไม่ชินเอาเสียเลย รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นเสียอย่างนั้น”

            ทั้งสองหัวเราะขึ้นพร้อมกัน จากนั้นก็นั่งกินของในห้องที่เตรียมเอาไว้จนหมดเกลี้ยงไม่เหลือไว้ให้เจ้าบ่าวเลยสักนิด กินจนหมดแล้วก็นอนหลับอย่างสบายใจ โดยไม่ได้สนเลยว่าคืนนี้จะได้พบหน้าเจ้าบ่าวหรือไม่