ตอนที่ 4 ยังไม่พอ

            รุ่งเช้าของอีกวัน เหวินเสี่ยวเหยาและหว่านซิงยังคงนอนหลับอยู่ในห้องไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่น แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้ห้องที่เคยมืดมิดกลับสว่างไสว หากเป็นจวนเหวินคงไม่มีผู้ใดมาสนใจพวกนาง จนกระทั่งแม่บ้านเก่าแก่ของจวนกงนามว่า ‘หลิวอี้’ กำลังพาคนมาบุกถึงถิ่น นางพังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจผู้ใดเพราะมีฮูหยินใหญ่หนุนหลัง ก่อนจะบุกเข้ามาในห้อง

            “สาดน้ำ!”

            ซ่า!

            “แค่ก ๆ”

            สตรีทั้งสองนางสำลักน้ำพลางลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ มองไปก็เห็นหลิวอี้กับพรรคพวกกำลังยืนมองด้วยสีหน้าเอาเรื่อง เห็นอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหยาก็เกิดโทสะขึ้นมา เป็นแค่บ่าวรับใช้กล้าทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไร

            “พวกเจ้าทำอันใด! กล้าดีอย่างไรมาสาดน้ำใส่ข้า!”

            “เป็นคำสั่งของฮูหยินใหญ่! สายป่านนี้แล้วเหตุใดฮูหยินน้อยสามถึงได้นอนหลับอยู่อีก!”

            “ข้าอยากจะนอนก็นอนไม่เห็นจะเกี่ยวกับพวกเจ้า!”

            “แต่ฮูหยินน้อยสามต้องไปคารวะฮูหยินใหญ่นะเจ้าคะ”

            “ฮูหยินใหญ่ของพวกเจ้าอยู่จวนทั้งวันมิใช่รึ จะไปตอนไหนก็ย่อมได้!”

            เหวินเสี่ยวเหยาเถียงหน้าตั้งไม่ยอมให้บ่าวเหล่านั้นข่มนางได้ แต่ทว่ากลับโดนจับตัวเอาไว้ทั้งนายและบ่าว พาออกไปจากห้องหอโดยไม่ทันตั้งตัว จุดหมายปลายทางคือเรือนน้ำชาซึ่งเป็นที่รวมตัวของสตรีทั้งจวนในยามเช้า

            “พวกเจ้าปล่อยข้านะ!”

            “ปล่อยมิได้เจ้าค่ะ จนกว่าฮูหยินใหญ่จะสั่งสอนฮูหยินน้อยสามเสียก่อน”

            “กล้ารึ!”

            “บ่าวมิกล้าหรอกเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินใหญ่กล้าแน่นอน” หลิวอี้ยิ้มร้ายกาจก่อนจะเดินนำหน้าไปยังเรือนของฮูหยินใหญ่

            เมื่อมาถึงแล้วนางทั้งสองก็ถูกจับให้นั่งคุกเข่าลงกลางลาน เก้าอี้ตรงกลางคือที่นั่งของ ‘เซิ่นอวี่หยา’ ผู้เป็นฮูหยินใหญ่ ส่วนที่นั่งทั้งสองฝั่งถูกจับจองด้วยบรรดาฮูหยินน้อยและคุณหนูตระกูลกง ต่างก็มองมายังเหวินเสี่ยวเหยาด้วยสายตาเย้ยหยันและรังเกียจ นางกวาดสายตามองทุกคนที่นั่งอยู่ก็ดูออกว่าไม่มีผู้ใดเป็นมิตรกับนางเลยสักคน

            “มาแล้วหรือ? รู้ความผิดหรือไม่?” เซิ่นอวี่หยาเอ่ยพลางจ้องมองมายังสะใภ้ใหม่ด้วยสายตาจับผิด สีหน้าของนางเคร่มขรึมน่าเกรงขาม

            “สะใภ้ขออภัยเจ้าค่ะ เมื่อคืนนี้นอนดึกไปหน่อยเจ้าค่ะ” เหวินเสี่ยวเหยาตอบกลับแบบขอไปที นางรู้ดีว่าเหตุผลแค่นี้คงไม่ทำให้อีกฝ่ายลดความอคติลงได้

            “ข้ออ้างของเจ้ามันใช้กับข้าไม่ได้หรอก เป็นสะใภ้ใหม่แทนที่จะรีบตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวมาคารวะแม่สามี แต่กลับนอนตื่นสายกินบ้านกินเมือง ช่างไร้ค่าเหมือนสามีของเจ้า” พูดจบก็ยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะจิบชาแล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

            “สะใภ้จะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ ขอให้ท่านแม่ยกโทษให้สะใภ้ด้วยเจ้าค่ะ”

            “หากข้าถือสาคงจะหาว่าข้าใจร้าย เจ้าคลานเข่าเข้ามาหาข้าสิ”

            ได้ยินอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหยาก็กำหมัดแน่นจนสั่น หนีจากแม่เลี้ยงใจร้ายที่จวนกลับต้องมาเจอแม่สามีใจร้ายที่นี่อีก ชาติที่แล้วนางคงทำเวรทำกรรมเอาไว้หนักหนาเสียจริง ในชีวิตนี้จึงต้องมาเจอแต่กับคนประเภทนี้

            หว่านซิงส่งสายตาพลางส่ายหน้าไม่ให้นายหญิงของตนทำ แต่เหวินเสี่ยวเหยารู้ว่าหากไม่ทำตามวันนี้นางกับหว่านซิงจะต้องลำบากกว่านี้แน่นอน นางยิ้มให้สาวใช้แล้วยอมคลานเข่าเข้าไปอย่างจำยอม ในตอนนั้นถูกมองด้วยสายตาดูถูกและเยาะเย้ยจากสตรีในจวนแทบจะทุกคน แต่ทว่าเหวินเสี่ยวเหยาไม่ได้สนใจ เพราะนางเพิ่งจะเข้ามายังไม่รู้จักนิสัยใจคอของแต่ละคนดีนัก

            “เจ้ารินน้ำชาให้ฮูหยินน้อยสามสิ” เซิ่นอวี่หยาหันไปสั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

            เหวินเสี่ยวเหยานั่งคุกเข่าจับจอกชาเอาไว้เพื่อให้บ่าวผู้นั้นรินชาร้อน ๆ ใส่ หากทว่าเมื่อจวนจะเต็มจอกแล้วแต่กลับไม่ยอมหยุด มันล้นจนสัมผัสกับมือนางจนรู้สึกร้อน มืออันบอบบางสั่นเทา เหวินเสี่ยวเหยารู้ว่านางกำลังโดนกลั่นแกล้ง เพราะได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของสตรีทั้งสองฟากฝั่ง อีกทั้งฮูหยินใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงหน้ายังมองมาที่นางด้วยสีหน้าสะใจ นางเองก็จ้องเขม็งมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ วันนี้เป็นวันแรกที่เข้ามาอยู่ในจวนนางจะยอมไปก่อน แต่หากนางตั้งตัวได้เมื่อไหร่จะไม่ยอมโดนรังแกฝ่ายเดียวแน่

            “พอใจท่านแม่สามีหรือยังเจ้าคะ” เหวินเสี่ยวเหยาเอ่ยพลางจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

            “ยังไม่พอ จนกว่าจะหมดโถ เจ้าจะได้สำนึกว่าทำผิดอย่างไร วันหน้าจะได้ไม่ผิดอีก” เอ่ยแล้วก็นั่งจิบชาอย่างสบายใจ

            “ใครอยากให้เจ้าแต่งกับคนไร้ค่าเช่นนั้น อยู่ในจวนนี้อย่าหวังจะได้อยู่อย่างมีความสุขเลย คนไร้ค่าย่อมคู่ควรกับคนไร้ค่าเท่านั้น” สตรีผู้เปล่งเสียงเหน็บแนมมานั่นคือ ‘อ้ายเฟยเทียน’ ภรรยาของคุณชายใหญ่ซึ่งเกิดจากฮูหยินใหญ่คนปัจจุบัน นางเห็นว่าตนมีแม่สามีให้ท้ายจึงวางอำนาจบาตรใหญ่ในจวน ไม่เกรงกลัวผู้ใด