ตอนที่ 8 ข้าไม่เคยกลัว

กงเจิ้นหวนเดินเข้ามาหาช้า ๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิตผิดแปลกจากทุกครั้งที่เคยเห็น หลิวอี้รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่พูดเมื่อสบตาคู่คมนั้น นางถอยหลังทีละก้าวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ทว่าแผ่นหลังปะทะกับแผงอกของอาหลิวเข้าอย่างจัง

            “คะ...คุณชายคิดจะทำอันใดเจ้าคะ”

            “จับตัวมันไว้ให้ข้า!”

            หลิวอี้รับคำสั่งมาแล้วก็จับแขนทั้งสองข้างของบ่าวเก่าแก่เอาไว้ให้มั่น หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของกงเจิ้นหวนที่จะสั่งสอนบ่าวปากดีให้หลาบจำ มือใหญ่ที่เคยจับเพียงกระบี่บัดนี้มันถูกใช้ฟาดไปที่แก้มของหญิงสูงวัยอย่างไม่ออมแรง หลายครั้งติดต่อกันจนใบหน้าของนางหลิวอี้ขึ้นสีแดงฉานอย่างเห็นได้ชัด

            เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

            “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวผิดไปแล้ว!”

            “คนต่ำต้อยเช่นเจ้าอย่าได้คิดจะมาปากดีกับข้า ถึงอย่างไรข้าก็เป็นเจ้านายของเจ้า ฮูหยินของข้าก็นับเป็นนายของเจ้า อย่าได้มาล้ำเส้นกับนางอีกเข้าใจหรือไม่!” กงเจิ้นหวนส่งเสียงอันน่าเกรงขามออกมาข่มขู่พร้อมกับสายตาอันน่าหวาดกลัว

            “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ”

            “หากข้าเห็นว่าเจ้าดูถูกเหยียดหยามนางอีก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

            พูดจบแล้วก็ออกคำสั่งผ่านทางสายตาให้อาหลิวปล่อยตัวนางหลิวอี้ เมื่อเป็นอิสระแล้วนางก็ส่งสายตามองอย่างอาฆาตแค้นแล้ววิ่งออกไปจากเรือนซือกง เห็นอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหลาก็อึ้งไม่น้อย ไม่นึกว่าเขาจะกล้าปกป้องนางจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่านั่นคือคนโปรดของฮูหยินใหญ่ รับรองว่าเรื่องไม่จบเพียงเท่านี้แน่นอน

            “เจ้าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้จริงหรือ?” เหวินเสี่ยวเหยาถาม

            “ข้ารู้ว่ามันไม่มีทางจบ แต่ข้าอยากทำให้เจ้ามั่นใจว่าข้าปกป้องเจ้าได้”

            “แต่สิ่งที่เจ้าทำจะทำให้เราเดือดร้อนทั้งคู่นะ”

            “หรือเจ้าจะปล่อยให้บ่าวรับใช้รังแกไปอย่างนี้ ก่อนหน้าข้าตัวคนเดียวจึงไม่ใส่ใจพวกนาง แต่ตอนนี้ข้ามีเจ้าแล้วจึงมิอาจยอมได้”

            ได้ยินอย่างนั้นเหวินเสี่ยวเหยาก็รู้สึกแปลก ๆ ในใจ นางไม่เคยถูกบุรุษใดปกป้องเช่นนี้มาก่อน แม้กระทั่งผู้เป็นบิดาก็มิอาจปกป้องนางจากแม่เลี้ยงใจร้ายได้ ไม่ว่าเขาจะปกป้องนางด้วยสาเหตุใดก็ตามแต่ถือว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ อย่างน้อยก็ได้ลงเรือลำเดียวกันแล้วก็ต้องสู้ไปด้วยกันถึงจะถูกต้อง

            “ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้าจะเชื่อใจเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะสู้ไปพร้อมกับเจ้า”

            ได้ยินอย่างนั้นกงเจิ้นหวนก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาเดินเข้าไปหาเหวินเสี่ยวเหยาช้า ๆ ทำให้นางรู้สึกกลัวอย่างประหลาด

            “เหตุใดเจ้าจึงเดินเข้ามาเล่า”

            “กลัวข้าหรือ?”

            “ข้าไม่เคยกลัวผู้ใด!” เอ่ยพลางถอยหลังไปสองก้าว

            “หากไม่กลัวแล้วเหตุใดต้องถอยหลังด้วยเล่า”

            “ก็เจ้าเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ข้ารู้สึกอึดอัด”

            “คนที่เจ้าควรกลัวควรมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้น...จำไว้”

            “เหตุใดข้าต้องกลัวเจ้าคนเดียวด้วยเล่า”

            “เพราะข้าเป็นสามีเจ้าอย่างใดเล่า เป็นภรรยาจะต้องเกรงกลัวสามีเป็นเรื่องธรรมดามิใช่หรือ”

            “อย่างเจ้ากับข้าเรียกว่าสามีภรรยาได้อยู่หรือ”

            “ได้สิ...หากข้ากับเจ้าเข้าหอกัน”

            ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าของนางก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที สีหน้ายียวนและแววตาอันทรงเสน่ห์ทำให้นางรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ มิกล้าสบตากับเขาได้อย่างมั่นคง

            ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังยืนจ้องตากันอยู่นั้น ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในเรือนอีกครั้ง ครั้งนี้คือฮูหยินใหญ่ผู้มาพร้อมกับโทสะ หลังจากถูกบ่าวคนสนิทนำเรื่องที่กงเจิ้นหวนทำร้ายมาฟ้องพร้อมใส่สีตีไข่ให้ไฟแห่งโทสะลุกโชติช่วงยิ่งขึ้น