Se connecterPartager
ตอนที่23เบาะแส
Date de publication:
2025-05-31 22:24:14
Dernier chapitre
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่201จบแล้ว
“ใช่เจ้าค่ะทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีแม้แต่คนดูแล ไม่มีคนรอ ไม่มีคนคอยเตือนให้พักผ่อน”โน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด“แบบนี้มันน่าเห็นใจเกินไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“แล้วเจ้าต้องการอะไร”หลี่หว่านชิงยิ้มทันทีเหมือนรอคำถามนี้มานาน“ออกพระราชโองการ…แต่งฮูหยินให้เขาเจ้าค่ะ” ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะจื่อกงถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจเล็กน้อยหลี่เซวียนอี้วางพู่กันลงช้า ๆ แล้วมองนางตรง ๆ “เจ้าจะจัดการเรื่องแต่งงานของราชครูหรือ?”“ไม่ใช่จัดการเจ้าค่ะแค่…ช่วยผลักนิดเดียว” นางรีบแก้เขาหรี่ตาลง “แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะยอม?”หลี่หว่านชิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าเป็นราชโองการ…เขาก็ต้องยอมสิเจ้าคะ”ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ“แล้วสตรีผู้นั้นคือใคร” นางยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด“บุตรสาวใต้เท้าเหอ เหอซูเหยาเจ้าค่ะ” ชื่อถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจหลี่เซวียนอี้มองนางนิ่งยาวขึ้นเหมือนเริ่มเข้าใจบางอย่าง“เจ้าวางแผนไว้แล้ว”“ข้าแค่…ช่วยให้สิ่งที่ควรเกิด ได้เกิดเร็วขึ้นนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมยักไหล่เล็กน้อยจื่อกงแอบยิ้มมุมปากส่วนหลี่เฉวียนอี้ถอนหายใจยาวก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ“เจ้าน
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่200จบ
โม่ชิงเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะออกจากจวนราชครูมาไม่ไกลนักแต่ยังไม่ทันได้จิบชาให้หมดถ้วย ก็มีเสียงเอะอะจากท้ายตรอกดังขึ้นตามด้วยเด็กน้อยวิ่งไล่แมวตัวหนึ่งมาชนกล่องเครื่องเขียนที่วางซ้อนอยู่จนชนข้าวของกระจายไปทั่วพื้น “ท่านอย่ายืนแข็งทื่อเช่นนั้น” หญิงนางหนึ่งงดงามอย่างที่โม่ชิงเหยียนไม่เคยได้พานพบนอกเสียจากหว่านชิงนางเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยเหมือนพูดกับคนคุ้นเคย“ท่านทำมันตกใจ”โม่ชิงเหยียนชะงัก เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพราะแมวตัวนั้นกำลังขดหางฟูใส่เขาอย่างไม่เป็นมิตร เขากระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความเสียหน้าแล้วก้มลงช่วยนางเก็บข้าวของ“ขอบคุณท่านมากถ้าไม่ช่วย ข้าคงต้องเก็บของพวกนี้จนเที่ยง”“ท่านไม่กลัวมันหรือ” เขาเผลอถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำถามนี้ฟังดูไร้สาระอยู่บ้างนางหัวเราะเบา ๆ ตาโค้งนิดหนึ่ง “ไม่กลัวอย่าบอกนะว่าท่านกลัวมัน” นางพูดจบก็ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอียงศีรษะมองเขาอย่างพิจารณา “ข้าไม่ได้กลัว” โม่ชิงเหยีัยนรีบกลบเกลื่อน“ช่างเถอะๆ ข้าไปก่อน”โม่ชิงเหยียนนิ่งไปก่อนจะพูดเสียงต่ำ “แม่นาง”“ท่านชื่ออะไรหรือ” นางหันมาถามขึ้น ขณะยืนจัดชายแขนเสื้อของตนเองให้เข้าที่เขามองนา
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่199 ยอม
“นี่ข้าต้องมาเสียเวลากับเรื่องเช่นนี้จริงหรือ” เจ้าแมวระบบรีบพูดเร็วจี๋“สามวันนะเจ้าคะ! แค่สามวัน! ท่านแค่หาสตรีสักคน”“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ”เขาสวนทันทีสายตาคมขึ้น“การแต่งงานไม่ใช่การเลือกสมุนไพรจากชั้นวาง”แมวระบบชะงัก“…ก็จริง…” มันพึมพำแล้วรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แต่ท่านต้องทำ!” มันชี้อุ้งเท้าใส่เขา“นี่คือชะตา! คือระบบ! คือ” โม่ชิงเหยียนมองมันนิ่งก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ“…คือปัญหา” เจ้าแมวระบบนิ่งค้างสองวินาทีก่อนจะทรุดลงกับโต๊ะ“ข้าจบแล้ว…” มันพึมพำอย่างสิ้นหวัง“ระบบรุ่นใหม่ยังไม่ทันได้เฉิดฉาย ก็ต้องพังเพราะผู้ใช้ไม่ให้ความร่วมมือ…”โม่ชิงเหยียนเหลือบมองมันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง“…สามวันสินะ” เจ้าแมวระบบเงยหน้าพรวดตาเป็นประกาย“ท่านจะทำ!?”เขาไม่ตอบทันทีเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วพูดเรียบ ๆ“…ข้าจะพิจารณา” แมวระบบนิ่งก่อนจะตะโกนลั่น“พิจารณาไม่ทันนะเจ้าคะ!!!” เสียงของมันก้องไปทั่วห้องโม่ชิงเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ สีหน้าเรียบกว่าความวุ่นวายในห้องตรงหน้าเสียอีกทว่าคิ้วที่ขมวดนิดๆ กับดวงตาที่จ้องเจ้าแมวระบบอย่างไม่พอใจบอกชัดว่าเขาไม่ได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่า
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่198ภารกิจใหม่
“ติ้งๆๆๆๆๆ!” เสียงแหลมดังขึ้นในห้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยโม่ชิงเหยียนสะดุ้งตาเบิกกว้างเล็กน้อย“…อะไร ระบบรวน! ระบบรวน! ระบบรวนเจ้าค่ะ!!!”เสียงโวยวายดังลั่นบนตักของเขาเจ้าแมวระบบกำลังม้วนตัวเป็นก้อน ขนฟูฟ่องตั้งชี้ หางดีดไปมาเหมือนโดนไฟช็อตโม่ชิงเหยียนลุกพรวด! ทันที“ผลัวะอั๊ก!” เจ้าแมวระบบกลิ้งตกลงพื้นอย่างสวยงาม เสียงกระแทกดังพอประมาณมันนอนแผ่ตาเหลือกเล็กน้อยขาเกร็ง“…ข้า…ยังไม่พร้อมตาย…อะยังไม่ตายนี่” โม่ชิงเหยียนก้มลงมองนิ่งเงียบสองวินาทีก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ“…นี่ข้าทำงานหนักจนเริ่มเห็นภาพหลอนแล้วหรือ”“ไม่ใช่ภาพหลอนเจ้าค่ะ!!!” เจ้าแมวระบบเด้งขึ้นมานั่งทันทีขนยังฟูเสียงยังสั่น“ข้าคือระบบ! ระบบของจริง! ของแท้! มีประกัน—เอ๊ะ ไม่มีประกัน!”โม่ชิงเหยียนหรี่ตาลงก้มมองมันช้า ๆสายตาเหมือนกำลังประเมินสมุนไพรแปลกชนิดหนึ่ง“ข้ากลัวแมววววววว”“ไม่ไม่ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะนายท่านข้าไม่กัดข้านักรักและน่าสงสารถูกโยนไปตรงนั้นทีตรงนี้ที”“…พูดได้แถมโวยวายเก่ง” เขาพึมพำเจ้าแมวระบบชี้อุ้งเท้าใส่เขา“ท่านราชครู! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาวิเคราะห์ข้า! ระบบกำลังรวน!”“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า” โม่ชิงเหยียนเดิน
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่197ลาก่อย
“คราวนี้จะไปจริง ๆ ใช่ไหม”น้ำเสียงนางเรียบแต่มีแววขบขันเจืออยู่เล็กน้อย“ข้าจะได้เสียใจถูก ก่อนหน้านั้นเศร้าแทบตายสามวัน…เจ้าระบบตัวดีก็โผล่กลับมาเหมือนเดิม” เจ้าแมวระบบสะดุ้งยิ้มแห้ง ๆ จนหนวดกระตุก“เอ่อ…ข้าน่ะนะ…” มันเกาศีรษะตัวเอง“ทำตามหัวใจตัวเองเอ๊ย ไม่ใช่! ทำตามระบบคอนโทรลของข้า!”มันรีบแก้“…ให้มาก็ต้องมา ให้ไปก็ต้องไป…” เสียงเริ่มแผ่วลงหลี่หว่านชิงมองมันแล้วค่อยๆ ทำหน้าเศร้า เศร้าที่ไม่ได้หนักหนาอะไรแต่พอให้คนมอง…ใจหวิว“นั่นสินะ…” นางพูดเบา ๆ“ไม่อยากจะบอกลากันเลย” นางยิ้มบาง“…ว่าแต่ จะมาอีกเมื่อไหร่กัน” ประโยคท้าย…เบาแต่มีรอยยิ้มซ่อนอยู่เจ้าแมวระบบชะงักหัวหมุนไปหนึ่งรอบเหมือนประมวลผลไม่ทัน“เอ๊ะเอ๊ะ!? แบบนี้ข้าควรตอบยังไงดี!?” มันทำหน้าลนลานก่อนจะนิ่งไปแล้วมองนางดวงตากลมโตสั่นนิด ๆ“…ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ” เสียงมันเบาลงต่างจากทุกครั้งที่จ้อไม่หยุด“…แต่ใด ๆ คือ…” มันยกอุ้งเท้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะจับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น“…ข้ารักท่านนะ นายหญิง”คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศชัดเจนหลี่หว่านชิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม ยิ้มที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง“อืม” นางตอบสั้น ๆ“…ข้าก็รักเจ้า”
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่196โบกมือลา
ตำหนักบูรพาที่เร่งรีบและลนลานด้วยกำลังจัดสถานที่สำหรับงานแต่งตั้งไท่จือเฟยแสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ ตกกระทบพื้นเป็นลายเงาอ่อน ๆ กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยแผ่วเบา ราวกับช่วยกลบความวุ่นวายของลานหลวงที่เพิ่งผ่านพ้นตอนนี้เหลือเพียงสองคนหลี่หยางหลินยืนอยู่ใกล้โต๊ะไม้ มือไพล่หลัง สีหน้าเรียบสงบดังเดิม แต่ดวงตา…กลับไม่เหมือนเดิมเสียทีเดียวส่วนหานซินหยิงยืนอยู่ไม่ไกลท่าทางเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เหมือนยังไม่ชินกับความเงียบแบบนี้นางสูดหายใจเข้าเหมือนรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ อย่างที่เป็นเสมอ“ไท่จือ…ท่านพูดมาเถอะเพคะ” เสียงใสแต่จริงจัง“จะให้ข้าทำอะไรเพื่อท่านตอบแทนที่ท่านแต่งข้าฮ่าาาา มีอะไรบอกมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” ความเงียบตกลงมาอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาทีหยางหลินก็อมยิ้มรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“เจ้านี่…ชัดเจนจริง ๆ” เขาพูดช้า ๆสายตาเขามองนางนิ่ง“…ข้าเห็นแล้วรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที” หานซินหยิงอ้าปากค้าง“กลัวทำไม” นางเผลอพูดเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจหยางหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนระยะห่างหายไปก่อนที่เขาจะยื่นม
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่72เริ่มแผนการ
ข้างในห้องพักขององค์หญิงใหญ่หว่านชิงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของชาอ่อนๆ กับขนมถั่วกวนหอมหวาน บนแท่นนอน ร่างเล็กในชุดผ้าแพรกำลังกลิ้งไปกลิ้งมา มือข้างหนึ่งหยิบพัดโบกเบาๆ อีกข้างก็ส่งขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างสบายอารมณ์ อีกมือลูบหัวเจ้าแมวระบบที่กำลังงีบอยู่ข้างๆ“อุบ๊ะ พ่อพระเอกตาหลิวเฟิงคนนี้จะซึนไปไหน โ
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่66เลือกท่านคนเดียว
ณ ตำหนักเหนือเมฆา หว่านชิงเขียนจดหมายลงบนกระดาษเนื้อดีด้วยลายมืออ่อนหวานสง่างาม…อาจารย์ ข้ามีเรื่องจะขอร้องเป็นการส่วนตัว ให้ท่านมาเยือนที่ตำหนักเหนือเมฆาตอนเย็น…ก่อนจะพับมันอย่างประณีต“ซื่อซื่อ” “เจ้าค่ะองค์หญิง”“เอาจดหมายนี่ไปส่งให้ท่านราชครูโม่” ซื่อซื่อรับจดหมายไปอย่างนอบน้อม ก่อนก้าวออกไป
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่61โผล่
เสียงน้ำตกจำลองไหลรินแผ่วเบา กลิ่นหอมของดอกเหมยบานในอากาศ ใต้ร่มไม้ใหญ่เยี่ยนอิงยืนอยู่ในอาภรณ์บางเบาสีฟ้าอ่อน ใบหน้าเรียบรื่นดังเคลือบด้วยรอยยิ้มละไม ฝ่ามือขาวเนียนของเยี่ยนอิงลูบกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นบนโต๊ะหินเบาๆ ขณะหันไปทางผู้มาใหม่ที่เพิ่งเดินมาถึง“หยางหลิน” เยี่ยนอิงเรียกชื่อเสียงแผ่ว นุ่มด
ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ ตอนที่60ยาถอนพิษ
ณ ตำหนักเหนือเมฆากลางสายลมหนาวที่พัดพาใบไม้ปลิวละล่อง ภายในห้องบรรทมเงียบงันยิ่งกว่าเดิม หว่านชิงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ผิวขาวซีดราวหิมะ แม้หลับตาแต่เรียวคิ้วกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่กำลังรุมเร้า โลหิตยังคงซึมซับจากมุมปากเป็นระยะ ท่ามกลางกลิ่นยาขมปร่าที่อบอวลอยู่ทั่วทั้งตำหนัก
Vous vous intéresseriez aussi à
โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.3K Vuesทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.1K Vuesสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.3K Vuesบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K Vuesคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี381 Vuesคุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์210 Vuesทะลุมิติไปเป็นสาวอ้วนที่สามีรักมากยุค 70's
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา345 Vuesกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ257 Vues
